Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Σε ένα αχρηστευμένο φρενοκομείο

Κι όπως παρακολουθώ αμήχανα το ζόφο που με αυξανόμενη ένταση ξεχύνεται αυτές τις μέρες από την κυβέρνηση μετά το περίφημο κλείσιμο της συμφωνίας, είτε με τη μορφή χυδαίων υπουργικών τοποθετήσεων στα ΜΜΕ και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, είτε με τις αποκαλύψεις για παρακρατικές συμπεριφορές σπείρας από υπουργούς, ενώ η εγκληματικότητα να δρα ανενόχλητη, και το σκηνικό αυτό να ντύνεται ταιριαστά με τα σκουπίδια που ξεχειλίζουν στους δρόμους της πόλης κι όλοι μας να συνεχίζουμε ένα αγώνα επιβίωσης σα να μη συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο, ήρθε στο νου μου το βιβλίο «Περί τυφλότητος» του Ζοζέ Σαραμάγκου, ως μόνη ικανή εξήγηση. Και σε αυτό ανέτρεξα.        

Στην παραβολή αυτή που δεν είναι παρά μια αλληγορία ενάντια στον ολοκληρωτισμό, ο ένας πολίτης μετά τον άλλο νόμισαν πως είδανε το φως για να καλυφθούν αιφνιδίως από τη γαλακτερή λευκότητα, την τυφλότητα. «Μάτια που έπαψαν να βλέπουν, μάτια που ήταν εντελώς τυφλά, που βρίσκονταν όμως σε άριστη κατάσταση» περιγράφει ο γιατρός το περιστατικό που μόλις εξέτασε, λίγο πριν καταληφθεί και ο ίδιος από αυτή τη γαλακτερή λευκότητα και ακολουθήσει και τους υπόλοιπους στην καραντίνα, σε ένα φρενοκομείο που υπέδειξε η κυβέρνηση για όσους είχαν χτυπηθεί από την πρωτοφανή μολυσματική νόσο. Και το «αχρηστευμένο φρενοκομείο» έγινε ο κόσμος τους όλος. Όπως έχει γίνει και ο δικός μας.

Εκεί στο αχρηστευμένο φρενοκομείο, οι άνθρωποι γίνονταν ζώα, η αυτοδικία ήταν ο νόμος και «κάθε κανόνας ανθρωπιάς εξαφανιζόταν» σα να μην υπήρξε ποτέ. «Ο άνθρωπος σε όλα συνηθίζει, ειδικά όταν  έχει πάψει πια να είναι άνθρωπος» σκέφτεται η σύζυγος του γιατρού που τον ακολούθησε στην καραντίνα ψευδόμενη πως είχε επίσης χτυπηθεί από την «λευκή πληγή». Κι είναι αυτή που σα κάπως να τους βοηθά κρύβοντας όμως καλά το ότι είναι η μόνη που βλέπει- ακριβώς επειδή βλέπει. 

Κι όταν πια όλη η πόλη είχε πληγεί από τη γαλακτερή τυφλότητα και ήταν εκ των πραγμάτων ελεύθεροι να βγουν από την καραντίνα, με οδηγό τους τη σύζυγο του γιατρού αντίκρισαν, μέσα από τα μάτια της, την πόλη: «Δρόμοι έρημοι, παντού υπάρχουν σκουπίδια, κάποια μαγαζιά έχουν την πόρτα τους ανοιχτή, τα περισσότερα όμως είναι κλειστά».

«Μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς» ήταν οι λέξεις που χρησιμοποίησε η σύζυγος του γιατρού για να εξηγήσει ποια ήταν η νέα κατάσταση της πόλης.

Και αυτά τα λόγια είναι τόσο ταιριαστά στην κατάστασή μας πια, εδώ έγκλειστοι σε ένα αχρηστευμένο φρενοκομείο. Και η κατάσταση θα χειροτερεύει. Οι επιθέσεις θα γίνουν πιο λυσσαλέες και βορβορώδεις, το παρακράτος θα δρα ακόμα πιο απροκάλυπτα, και εμείς, οι πολίτες, σιωπηλοί και τρομαγμένοι θα αναζητούμε τρόπους τυπικής επιβίωσης, ενώ ολοένα θα βουλιάζουμε στο βούρκο, για να μπορούν να αυτοί να κυβερνούν. 

«Χωρίς μέλλον το παρόν δεν έχει καμία αξία» σκέφτηκε η σύζυγος του γιατρού αναζητώντας τρόπους για να επιβιώσει η ομάδα που την ακολούθησε.

Αυτό το μέλλον που πρέπει να χτίσουμε, αυτή την ελπίδα για το μέλλον που θα πρέπει να ανακαλύψουμε ώστε να υπάρχει παρόν, αυτό θα ναι και η δύναμη μας απέναντι σε όσους βολεύονται στη γαλακτερή λευκότητα. 

Στο έργο του Ζοζέ Σαραμάγκου η λευκή τυφλότητα όπως άξαφνα χτύπησε τους πολίτες, έτσι άξαφνα υποχώρησε, κι άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να βλέπουν, καλύτερα από πριν. Σε μας;


«Γιατί τυφλωθήκαμε, Δεν ξέρω, ίσως μια μέρα να καταφέρουμε να μάθουμε το λόγο, Θέλεις να σου πω αυτό που νομίζω, Λέγε, Νομίζω πως δεν τυφλωθήκαμε, νομίζω πως είμαστε τυφλοί, Τυφλοί που βλέπουν, Τυφλοί που δεν βλέπουν, κι ας βλέπουν» ήταν ο διάλογος που ακολούθησε μεταξύ του γιατρού και της συζύγου του.  

* Το άρθρο δημοσιεύεται στο Capital.gr 

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Για την Ελλάδα Μετά

Με φόντο το Μέγαρο Μαξίμου και έναν φοίνικα,  ο Πρωθυπουργός έσπευσε την Παρασκευή το βράδυ να βγάλει ένα αμήχανο διάγγελμα στον ελληνικό λαό για να του πει πως νιώθει «δικαιωμένος» με την απόφαση του Eurogroup, ενημερώνοντάς μας πως «Ναι μπορούμε» - οικειοποιούμενος εμφανώς το γνωστό μότο του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα. Άλλωστε όλο το πλάνο είχε φροντίζει το επιτελείο του κ. Τσίπρα να φέρνει κάτι από δηλώσεις μπροστά στο Λευκό Οίκο!

Τι αξιολύπητο θέαμα.

Τι αξιολύπητο το θέαμα ενός Πρωθυπουργού μιας χώρας που με δική του αποκλειστική ευθύνη, αργοπεθαίνει, και αυτός πασχίζει με επικοινωνιακά και μόνο τεχνάσματα να πείσει τους πολίτες που του έχουν γυρίσει την πλάτη πως τα πράγματα δεν είναι έτσι και πως ο ίδιος είναι λαοφιλής και λαοπρόβλητος ηγέτης που οδηγεί τη χώρα από τη μία επιτυχία στην άλλη.

Ο κ. Τσίπρας στο διάγγελμά του μας ενημέρωσε ότι κινητοποίησε την «κοινή λογική στην Ευρώπη» και πήρε αυτό που ζητούσε, μια «συμφωνία διεξόδου»!  Δεν θέλει δα και ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις για να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται για μία συμφωνία για διαρκές μνημόνιο μέχρι το 2060 δίχως καμία προοπτική και σχέδιο εξόδου από την κρίση. Και φυσικά το γνωρίζουν στην κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να θριαμβολογούν λέγοντας τα πιο απίθανα πράγμα. Όπως η φράση του κ. Τζανακόπουλου που δήλωσε με περισπούδαστο ύφος πως «τον Αύγουστο του 2018 θα έχουμε βγει από τα μνημόνια»!

Ο κ. Τσίπρας όπως φαίνεται από τα πεπραγμένα του, γνωρίζει πολύ καλά τη ρήση που αποδίδεται στον Χίτλερ «Όσο πιο μεγάλο είναι ένα ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται». Και την ακολουθεί κατά γράμμα. Είναι όμως έτσι; Δεν έχει όρια η προπαγάνδα; Φυσικά και έχει, και είναι αυτά της πρόσκρουσης με την οδυνηρή πραγματικότητα. Σε αυτό το σημείο είμαστε. Στο σημείο που δεν έχει καμία σημασία τι λένε Τσίπρας και Παππάς, ούτε τι κάδρο φτιάχνουν στον Πρωθυπουργό για να πει ένα ακόμα βροντώδες ψέμα.

Και τώρα τί κάνουμε;

Ο Τσώρτσιλ κάπου στα 1943 είχε γράψει: «η καταστροφή τελείωσε, τώρα αρχίζει το αδιέξοδο».

Κάπου εδώ είμαστε. Ό,τι μπορούσε να καταστρέψει η κυβέρνηςη Τσίπρα το κατέστρεψε. Τώρα αρχίζει το αδιέξοδο, ένα αδιέξοδο που παρατείνεται και θα  επιτείνεται. Ένα αδιέξοδο που τροφοδοτείται από ένα πολιτικό σύστημα έτσι διατεταγμένο ώστε να αδυνατεί να οδηγήσει τη χώρα στο μετά. Στη φάση μετά την πρόσκρουση. Στη φάση μετά το τέλος των εθνικολαϊκιστικών  ψευδαισθήσεων. Στην επόμενη μέρα που θα μας οδηγήσει στην πολυπόθητη κανονικότητα. Στην Ελλάδα Μετά.

Αυτός ήταν και ο τίτλος του συνεδρίου του Κύκλου Ιδεών στο οποίο συμμετείχαν 50 περίπου διακεκριμένοι ομιλητές από το χώρο της επιστήμη, της αγοράς, του πολιτισμού. Κι αν σε κάτι συνέβαλε το συνέδριο αυτό ήταν στο να ξεκινήσει ή μάλλον, να ενδυναμωθεί ο διάλογος ουσίας για την ανάγκη να διαμορφωθούν  οι  προϋποθέσεις  - πολιτικές, θεσμικές, κοινωνικές - που οδηγούν  στην επόμενη μέρα. Για την Ελλάδα Μετά. Μια συνομολόγηση για την ανάγκη να υπάρξει ένα νέο εθνικό αφήγημα. Μια νέα αλλαγή.  

Δεν έχει πια κανένα νόημα ο ξύλινος αντιπολιτευτικός λόγος. Δεν έχει κανένα νόημα η αναμονή για το ώριμο φρούτο που θα πέσει από το δέντρο. Δεν έχει νόημα η αντιπαράθεση στα σημεία μεταξύ αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης. Ένα μέρος της κοινωνίας γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει και αναζητά να στρατευθεί στο επόμενο βήμα. Και ένα άλλο μέρος της κοινωνίας μας, αυτό που πίστεψε στο ΣΥΡΙΖΑ ή γενικότερα στην αντισυστημική ρητορεία, παραιτημένο από όποια πραγματική  διεκδίκηση, δεν βρίσκει σε τι να πιστέψει πια.  Το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να οργανώσει και να εκφράσει  τις απαιτήσεις των μεν και να δώσει μια κάποια ελπίδα στους δε αποκτώντας κάποια σημεία επαφής μαζί τους.  Και ο καιρός περνάει.

Σε τέσσερα χρόνια η Ελλάδα θα κλείσει 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, και σε πέντε χρόνια θα κλείσει 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε ποια από τις δύο επετείους θα είναι αυτή που θα μας θυμίζει το σήμερα και θα μας οδηγεί στο μετά. 

*Το άρθρο δημοσιεύεται στο Capital.gr 

-->

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Οι αρουραίοι του μίσους

Ήταν 8 το απόγευμα της 24ης Ιουνίου του 2010 όταν το πακέτο που άνοιγε ο Γιώργος Βασιλάκης, υπασπιστής του τότε υπουργού δημοσίας τάξης, εξερράγη δολοφονώντας τον. Λίγες μέρες μετά, ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν με λυσσαλέα οργή στην πλατεία του μίσους ήταν «πακέτο στη Βουλή».

Πέρασαν τα χρόνια. Γίνανε πολλά, πάρα πολλά. Ο πολιτικός κόσμος και οι θεσμοί αντιμετώπιζαν τις επιθέσεις, μικρές ή μεγάλες, από δήθεν αυθόρμητους αγανακτισμένους πολίτες σιωπηλά και καρτερικά. Ωσάν να ήταν το τίμημα του Σίσυφου.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια. Κατέλαβε την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι επιθέσει σταμάτησαν. Οι πλατείες σιώπησαν. Το μίσος φάνηκε να υποχωρεί. Και όχι πως όλοι δεν καταλάβαμε, αλλά κρατήσαμε το πιο αισιόδοξο: την εκτίμηση περί αισθητής υποχώρησης του συλλογικού μίσους, με την ελπίδα να τείνει αυτό το μίσος πια να εξαφανιστεί στο όνομα της αλήθειας.

Την Πέμπτη 25 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, μια είδηση μεταδίδεται από τον έναν στον άλλο: εξερράγη αυτοκίνητο στην Γ’ Σεπτεμβρίου με επιβαίνοντα τον Λουκά Παπαδήμο. Για μία ώρα τουλάχιστον κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς είχε συμβεί και ποια μπορεί να είναι η κατάσταση του πρώην Πρωθυπουργού και των συνοδών του. Τα ΜΜΕ συμβατικά και μη, μετέδιδαν όλα τα πιθανά σενάρια, με φόβο για το χειρότερο. 

Στα social media όμως έκανε μετά από αρκετό καιρό την εμφάνιση του το μίσος, και πάλι. Ατόφιο, τυφλό μίσος. Οργανωμένο μίσος. Σα να μη άλλαξε τίποτα από τότε.

Σα πελώριοι αρουραίοι, κρυμμένοι όλα αυτά τα τελευταία χρόνια στους υπονόμους της πατρίδας μας, βγήκαν στο ξέφωτο λυσσασμένοι από την ηδονή του μίσους.  

(Θα μου επιτρέψετε να μην μεταφέρω τίποτα από όσα γράφηκαν. Όλοι τα είδαμε, ή έστω κάτι ακούσαμε. Και παρακαλώ, ας μην αναλωθούμε στα αυτονόητα. Φυσικά και σχετίζεται η δράση των τρομοκρατών με την άγρια χαρά αυτών του επιχαίρουν ή στοχοποιούν δια του λόγου. Διαφορετικά δεν θα μιλάγαμε για τρομοκρατία αλλά για κοινό έγκλημα.)

Τίποτα λοιπόν δεν έχει αλλάξει. Εδώ είναι. Το οργανωμένο μίσος είναι εδώ. Η υποδαύλιση του μίσους καλά κρατεί. Κάνουμε λάθος όσοι νομίζαμε πως έχουν καταλάβει πια κι ας μην το παραδέχονται. Τίποτα δεν έχουν καταλάβει. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Μα αλήθεια γιατί να είχε κάτι αλλάξει; Οι ηθικοί αυτουργοί του μίσους και των παράγωγών του δεν έχουν αλλάξει στάση όσον αφορά στο λόγο τους. Δεν έχουν ζητήσει συγνώμη, δεν έχουν πει «αδικήσαμε ανθρώπους», δεν έχουν δείξει ίχνος μεταμέλειας για όσα έκαναν όταν ήταν στις πλατείες ή όταν από το βήμα της Βουλής φώναζαν: «αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι και τόσο Έλληνες» (Τσίπρας, 20/2/2012). Μπορεί στην πράξη να κάνουν άλλα τώρα, όμως ο λόγος ο δήθεν αντιμνημονιακός είναι πάντα εδώ, με το όπλο παρά πόδα. Ο λόγος εναντίον των «παλιών», εναντίον αυτών που κράτησαν τη χώρα όρθια και εμπόδισαν την καταστροφή της, είναι πάντα παρόν, τον διατηρούν. Και οι στρατιές τους είναι σε ετοιμότητα, in limbo ίσως, σε λανθάνουσα μορφή, μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί η αναβίωση του αντιμνημονιακού /αντισυστημικού μετώπου για ένα νέο ρεσάλτο.

Δεν συγχωρούν βλέπετε κάποιοι αυτούς που εμπόδισαν την καταστροφή της χώρας. Λογικό υπό μία έννοια. Είχαν επενδύσει τόσα σε αυτήν. Και εξακολουθούν.

Διότι ποιος είναι ο Λουκάς Παπαδήμος αλήθεια; Ένας πρώην τραπεζίτης, όπως λένε; Ένας απλός πρώην Πρωθυπουργός; Όχι. Είναι ο Πρωθυπουργός αυτός που σχημάτισε, σε συνθήκες ασύλληπτης ακόμη και σήμερα κρισιμότητας, την τρικομματική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), ώστε να ολοκληρωθεί το κούρεμα και η αναδιάρθρωση του χρέους και να συμφωνηθεί η δανειακή σύμβαση, με αντιπρόεδρο και υπουργό οικονομικών τον Ευ. Βενιζέλο- κι έτσι η χώρα να θωρακιστεί και να αντέχει ακόμα και σήμερα παρά τις προσπάθειες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για το αντίθετο.

Είναι αυτός ο Πρωθυπουργός που έβγαλε το διάγγελμα λίγες μέρες πριν ολοκληρωθεί η νέα δανειακή συμφωνία και το PSI, στις 11 Φεβρουαρίου 2012, εξηγώντας τι θα σήμαινε η καταψήφιση της συμφωνίας, η άταχτη χρεοκοπία και η επιστροφή στη δραχμή.

Τότε που οι νυν κυβερνώντες ως μαινάδες αλάλαζαν στην πλατεία Συντάγματος. Τότε που καίγονταν το κέντρο της Αθήνας- τα συντρίμμια του Αττικόν είναι εκεί για να θυμίζουν. Μα λίγοι πια θυμούνται. Λίγοι θυμούνται ότι το ιστορικό κτήριο του Αττικόν κάηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2012, την ημέρα που υπερψηφίζονταν το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους που έγινε στην παγκόσμια ιστορία και η δανειακή σύμβαση των 177 δισ. ευρώ!

Προς αυτόν τον Πρωθυπουργό, αυτής της κυβέρνησης, έγινε η δολοφονική επίθεση. Μια τρομοκρατική επίθεση στην πραγματικότητα εναντίον όλων όσων κράτησαν τη χώρα όρθια.

Αλλά τι λέμε τώρα. Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των κομμάτων που είχαν σχηματίσει την κυβέρνηση Παπαδήμου, παρατηρώ πως ούτε καν οι νυν αρχηγοί αναγνωρίζουν πως τα κόμματα τους συμμετείχαν στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Ανακοινώσεις γενικόλογες, που θα ταίριαζαν σε οποιοδήποτε τρομοκρατικό χτύπημα σε οποιοδήποτε σημείο της γης. Κοινότοπες ανακοινώσεις που λένε πως όλοι μαζί ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία κτλ κτλ ... Μια τρομοκρατία που αντιμετωπίζεται ως ακραίο φυσικό φαινόμενο.

Για να μην μιλήσουμε για τις τυπικές δηλώσεις της κυβέρνησης ... που απλώς εύχονται βαριεστημένα «περαστικά».  Και όχι, δεν θα αναφερθώ στην πρώην πρόεδρο της Βουλής. Ο λόγος στους εισαγγελείς. Ο αντιρατσιστικός νόμος υπάρχει και για αυτά τα φαινόμενα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, γιατί λοιπόν να μην βγουν πάλι στην επιφάνεια οι αρουραίοι του μίσους;

Οι τότε κυβερνώντες αμήχανοι από τη δυναμική του μίσους είχαν κάνει ένα κρίσιμο λάθος. Είχαν πιστέψει στο αγαθό και το αυθόρμητο των αντιδράσεων των αγανακτισμένων. Είχαν ενσωματώσει την ενοχή. Δεν είχαν καταλάβει την παγίδα που έστηναν διάφορα κόμματα και φορείς, τότε αντιπολιτευόμενα. Με σκυμμένο το κεφάλι φυγαδεύονταν και απολογούνταν για τα δημοσιονομικά μέτρα που αναγκάζονταν να πάρουν για τη διάσωση της Ελλάδας- όχι όλοι, οι περισσότεροι όμως. Υπάρχουν και κάποιοι που υπερασπίζονται με θάρρος και αξιοπρέπεια την αλήθεια.

Τότε αυτή ήταν η κατάσταση. Τώρα όμως όλοι ξέρουμε. Η δολοφονική επίθεση στον πρώην Πρωθυπουργό μας, Λουκά Παπαδήμο, δεν μπορεί πάλι να αντιμετωπιστεί με σιωπές. Δεν μπορεί να ξεχαστεί. 

Κι αν τα κόμματα και οι ηγεσίες τους δεν ξέρουν, δεν μπορούν ή δεν αντέχουν, το λόγο τον έχουν πάντα οι πολίτες. 

Η κοινωνία πρέπει να  στείλει το μήνυμα προστατεύοντας τη δημοκρατία από τους φανερούς ή κρυφούς εχθρούς της. Ας υπερασπιστούμε αυτούς που δεν δίστασαν να προστατεύουν τον τόπο μας με όποιο τίμημα και όποιο κόστος. Το σχέδιο της καταστροφής της χώρας μας δεν πρέπει να ολοκληρωθεί.

*Δημοσιεύεται στο capital.gr 


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο κ. Τσίπρας θα φτάσει έγκαιρα στην ήττα του.

Βιαζόταν το κ. Πρωθυπουργός το βράδυ της Πέμπτης να μιλήσει.
Βιαζόταν να διεκπεραιώσει τα τυπικά καθήκοντά του στη Βουλή ως πρωθυπουργός και αρχηγός κόμματος.
Βιαζόταν να πει το γνωστό τροπάριο θυματοποίησής του, αυτό το χρήσιμο μεν εργαλείο επικοινωνίας, πεπερασμένης δε ισχύος όταν επαναλαμβάνεται μονότονα επί μακρόν - φταίνε τα κανάλια, φταίνε οι εφημερίδες, φταίνε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φταίνε οι δημοσκόποι, φταίνε οι ξένοι, φταίνε οι άλλοι. 
Βιαζόταν να καταθέσει στο λιγοστό πια ακροατήριο του, ένα κάποιο αφήγημα δήθεν διαπραγματευτικής επιτυχίας πίσω από το οποίο θα έκρυβε το γεγονός ότι καλούσε την κοινοβουλευτική του ομάδα να ψηφίσει τη δέσμευση της χώρας με δύο ακόμη μνημόνια- το τρίτο plus και το τέταρτο. Μνημόνια μόνο με αντιαναπτυξιακά  και δυσβάσταχτα μέτρα, δίχως νέα δανειακή σύμβαση μετά το 2018, δίχως ορίζοντα εξόδου από την κρίση, και δίχως λόγο αν σκεφτεί κανείς που ήμασταν τον Γενάρη του 2015. Μνημόνια που χώνουν τη χώρα ακόμη πιο βαθιά στο απόλυτο αδιέξοδο.
Βιαζόταν ίσως και να βάλει σε εφαρμογή την «τελική λύση» όπως διαλαλούσε ανεπίγνωστα το σποτάκι που με περίσσια χυδαιότητα έδωσε στη δημοσιότητα το επιτελείο του για να παραπλανήσουν λίγο ακόμα όχι τόσο τον ελληνικό λαό, όσο τους εαυτούς τους. Δίχως όμως κανείς από αυτούς να σκεφτεί πως η φράση «τελική λύση» (final solution) έχει ιστορική φόρτιση τέτοια που ουδέποτε κανείς λησμόνησε  και τόλμησε να χρησιμοποιήσει ως πολιτικό σύνθημα- «Τελική λύση» ονόμαζαν οι Ναζί το Ολοκαύτωμα, την οριστική εξόντωση των Εβραίων. 

Βιαζόταν ο κ. Τσίπρας. Και δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσει, γιατί βιάζεστε;  «Έτσι κι αλλιώς, θα φτάσετε έγκαιρα στην ήττα σας» .. όπως λέει ο καθηγητής Στέτεν απευθυνόμενος στο Ντόινο Φάμπερ, ηγετικό στέλεχος του ΚΚ Γερμανίας, στο βιβλίο «H Καμμένη Βάτος» του Μάνες Σπέρμπερ. «Ποτέ κανείς δεν φτάνει αργοπορημένος στην ήττα του», θα συμπληρώσει.

Ο κ Τσίπρας στην πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή, φάνηκε πως γνωρίζει πια πολύ καλά ότι έχει τελειώσει. Ανόρεχτα και υποτονικά επαναλάμβανε φράσεις ως σκιά του παλαιότερου εαυτού του. Γνωρίζει αλλά δεν ανησυχεί. Μοιάζει να πιστεύει πως έχει χρόνο να απολαύσει την εξουσία και ίσως και να διαχειριστεί την ήττα του, ή και να την αναστρέψει. Ξέρει άλλωστε πως στην Ιστορία η περίοδος της παρακμής έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια από την περίοδο της ακμής. Χρόνο έχει λοιπόν, για επιπλέον ολέθρια σφάλματα, εναντίον του τόπου μας. Και δεν αντιλαμβάνεται, ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή, πως το μέγεθος και η αποτίμηση της δικής του ήττας, η οποία είναι μη αναστρέψιμη, βρίσκεται σε συνάρτηση με την ήττα της χώρας. Και πως όσο μεγαλύτερη η ήττα της χώρας, τόσο πιο μαύρη θα είναι η σελίδα στην Ιστορία, στην οποία θα καταγραφεί.

Μόνιμος σύμμαχος του κ Τσίπρα και των όμοιων του, σε αυτή την καθυστέρηση, οι «αδιάφοροι», το «ασφαλέστερο έρεισμα κάθε εξουσίας» όπως γράφει ο Μάνες Σπέρμπερ, «αυτοί που λαχανιάζουν κι εκεί που πάει να γίνει κάτι το σταματούν». Αυτοί οι συμπολίτες μας που σα κάπως να βρήκαν μια κάποια ασφαλή θέση σε αυτή την εθνική κατολίσθηση, και δεν αντιδρούν - ίσως να τους αδρανοποιεί και ο φόβος για το άγνωστο ή η κούραση. Και οι υπόλοιποι;- πολίτες και πολιτικοί. Περιμένουμε επίσης απλώς να φτάσει ο κ. Τσίπρας στην ήττα του;

Όμως η ήττα η δική του και της ιδεοληψίας του, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει ολοκληρωτική ήττα της πατρίδας μας. Αναμένοντας απλώς, δεν διαμορφώνεις το μετά. Γίνεσαι και εσύ εν τέλει μέρος των αιτιών της εθνικής ήττας.

Ας σταματήσουμε να περιμένουμε λοιπόν. Η διαμόρφωση ενός εναλλακτικού σχεδίου πρέπει να γίνει άμεσα. Ενός εθνικού σχεδίου για την επόμενη μέρα, που ήδη ξεκίνησε.
Ο κ. Τσίπρας κέρδισε την εξουσία με ένα σύνθημα σχεδόν ανίκητο: «η ελπίδα έρχεται». Αυτή την ελπίδα επί δύο χρόνια, την ποδοπατά. Τώρα κανείς δεν ελπίζει. Και αυτή την ελπίδα πρέπει να ξαναζωντανέψουμε. Το δικαίωμα στην ελπίδα. Και αυτό θέλει ανατροπές πρωτίστως  στον τρόπο σκέψης.

* Δημοσιεύεται στο Capital.gr