Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Μεταναστευτικό: ασχετοσύνη, ιδεοληψία, πελατειακές σχέσεις

Από τις πλέον αναμενόμενες κρίσεις της κυβέρνησης ήταν αυτή του μεταναστευτικού. Κι αυτό γιατί, οι ίδιοι άνθρωποι που προσπαθούσαν προ λίγων μηνών για μικροκομματική εκμετάλλευση να πείσουν τους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα να μη ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα, αλλά να διεκδικήσουν την μεταφορά τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες κάνοντας απεργία πείνας, δηλαδή ένα αίτημα που δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει καμία κυβέρνηση κανενός κράτους μέλους, είναι σήμερα υπουργοί και συνεργάτες υπουργών!
Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν τις διαφορές ανάμεσα α) στον ακτιβισμό, β) τη μικροπολιτική και γ) το διαχειρίζομαι τις τύχες των ανθρώπων από την πλευρά του κράτους.
Στην περίπτωση (α) πιστεύεις σε κάποιο πανανθρώπινο ιδανικό και προσπαθείς να το ικανοποιήσεις.
Στην περίπτωση (β) παριστάνεις ότι πιστεύεις σε κάποιο πανανθρώπινο ιδανικό για να ικανοποιήσεις μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Στην περίπτωση (γ) δεν αρκεί η πίστη σε ιδανικά, καθώς η διαχείριση της καθημερινότητας επιτάσσει να λαμβάνεις υπόψη το σύνολο -το όλον- και να επιλέγεις τη λύση αυτή που θα είναι επωφελής για τους περισσότερους με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατά τη φάση της fast track μετεξέλιξής του από μικρό κόμμα σε κόμμα εξουσίας απεμπόλησε εν ριπή όλα τα ιδανικά μετατρέποντάς τα σε «φούμαρα» για μικροκομματικά οφέλη, στέκει τώρα εγκλωβισμένος στο τρίπτυχο «ασχετοσύνη, ιδεοληψία, πελατειακές σχέσεις» αδυνατώντας να κυβερνήσει.
Αυτό όμως που δεν ήταν αναμενόμενο είναι να κυριεύσει η δεξιά ρητορική και πρακτική.
Θλίβομαι παρακολουθώντας την υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής να πηγαίνει πέρα δώθε στα κανάλια και με περισσή αναλγησία να λέει «οι μετανάστες λιάζονται στις πλατείες». Σαν να μην έχει μπει ποτέ στα υπόγεια του κέντρου της Αθήνας που στοιβάζονται γυναίκες και μωρά παιδιά μαζί με λογιών λογιών τρωκτικά και έντομα. Σαν να μην έχει ακούσει ποτέ της ιστορίες εκμετάλλευσης αλλοδαπών. Σαν να μην έχουν φτάσει ποτέ στα αυτιά της ιστορίες βιασμών και πορνείας για να μπορέσουν να αγοράσουν τη στοιχειώδη τροφή. Σαν να μην έχει δει γειτονιές να υποβαθμίζονται και τη Χρυσή Αυγή να γιγαντώνεται. Διεθνιστές του παντεσπανιού, όπως σχολίασε ένας φίλος...
Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή αυτή ακριβώς ήταν η επικρατούσα ρητορική και πρακτική. Μετανάστες ή πρόσφυγες στοιβάζονταν για κάποιο χρονικό διάστημα σε κελιά και στη συνέχεια αφήνονταν ελεύθεροι με ένα χάρτη του κέντρου της Αθήνας στο χέρι με κυκλωμένη της πλατείες που έπρεπε να οδηγηθούν. Οι Αφγανοί στον Αγ. Παντελεήμονα, οι Αφρικανοί στην πλατεία Βικτωρίας, οι υπόλοιποι στην Ομόνοια.
Αυτή την «πολιτική των πλατειών» προσπαθήσαμε να αλλάξουμε το 2010, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση μαζί με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου. Αυτό ήταν αριστερή πολιτική. Το action plan του 2010 που το διαμορφώσαμε όλοι μαζί και ο Νόμος 3907/2011 που το μετατρέπει σε ρυθμίσεις τον οποίο καταψήφισε ο Συριζα τότε για λόγους μικροκομματικών εντυπώσεων.
Επιπλέον, επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή επικρατούσα ρητορική (δεν θα πω και πρακτική για ευνόητους λόγους) ήταν το «θα δώσουμε άσυλο για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Ε.Ε». Ο βασικός δε υπέρμαχος αυτής της επικίνδυνης αντιευρωπαϊκής γελοιότητας, που έθετε σε κίνδυνο την ισχύ του ελληνικού διαβατηρίου, ήταν ο Γ. Καρατζαφέρης!
Αυτά προσπαθήσαμε το 2010 να αλλάξουμε, με την έμμεση υποστήριξη του Σύριζα.
Και τώρα νάτη η επίσημη αριστερή κυβέρνηση να υιοθετεί όλη αυτή τη δεξιά πρακτική. Από τη μια ο Π. Καμμένος και ο Ν. Κοτζιάς να απειλούν ότι θα στείλουν ορδές αλλοδαπών (τους οποίους και αδιανοήτως τους αποκαλούν τζιχαντιστές), ησμονώντας ότι απειλούν με αποστολή τζιχαντιστών χώρες που έχουν θύματα από την ισλαμική τρομοκρατία!
Και από την άλλη ο Ν. Βούτσης και η Τ. Χριστοδουλοπούλου να βάζουν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να αναγγέλλει ότι στους Σύρους πρόσφυγες θα δίνοντας αμέςως ταξιδιωτικά έγγραφα για να πάνε στη χώρα προτίμησής τους.
Ευτυχώς κάποιος τους προειδοποίησε (δεν το ήξεραν αλήθεια;) ότι η επίσημη αυτή δήλωση για «νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα με τα οποία μπορούν να ταξιδέψουν στη χώρα προτίμησής τους» θα είχε ως άμεση συνέπεια την αποπομπή της Ελλάδας από τη Σένγκεν. Μια πρόταση που δυστυχώς είναι από καιρό στο τραπέζι των συζητήσεων -την είχε θέσει το Ηνωμένο Βασίλει-, όχι για να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές αλλά για να περιοριστεί η μετανάστευση των Ελλήνων στην περίοδο της κρίσης!
Έτσι, λίγη ώρα αργότερα, έγινε το πρωτοφανές: με non paper το Μαξίμου διόρθωνε την on camera δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου και η περίφημη εξαγγελία πήρε τη μορφή: «Στους Σύρους πρόσφυγες που δικαιούνται άσυλο θα δίνονται άμεσα όλα τα απαραίτητα έγγραφα»... Κι έτσι γλιτώσαμε (για την ώρα) την αποπομπή από τη Σένγκεν, όχι γιατί όλοι θεώρησαν πως έγινε παρεξήγηση, αλλά γιατί όλοι είναι εξαιρετικά επιεικείς με την επικίνδυνη αυτή κυβέρνηση.
Βέβαια η φράση αυτή «στους Σύρους πρόσφυγες που δικαιούνται άσυλο θα δίνονται άμεσα όλα τα απαραίτητα έγγραφα» δεν λέει τίποτα. Καταγράφει απλώς τη νόμιμη διαδικασία. Κι άλλωστε το εύλογο ερώτημα είναι... γιατί μόνο τους Σύρους; Στους υπόλοιπους πρόσφυγες θα ακολουθείται άλλη διαδικασία; Φυσικά και όχι, αλλά εντάξει, ας είμαστε επιεικείς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το τρίπτυχο «ασχετοσύνη, ιδεοληψία, πελατειακές σχέσεις» τους εμποδίζει να εφαρμόσουν το νόμο 3907/2011.
Διότι ισχύει και σε αυτό το θέμα ό,τι ισχύει και στην οικονομική πολιτική. Δεν ξέρουν τι θέλουν. Μόνο λόγια λεβέντικα κι όταν έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των λόγων τους, τα κάνουν «γαργάρα», κι εντωμεταξύ η χώρα μας ολοένα και φθείρεται. 

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

«Ως εδώ, όλα καλά»

«Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που πέφτει από το 50ο όροφο.
Ο τύπος καθώς πέφτει, για να καθησυχάσει τον εαυτό του επαναλαμβάνει:
ως εδώ όλα καλά
ως εδώ όλα καλά
ως εδώ όλα καλά...
Σημασία όμως δεν έχει η πτώση... αλλά η πρόσκρουση» από «Το Μίσος» του Ματιέ Κασσοβίτς
***
Επί 60 μέρες, τις οποίες τις μετράμε με κομμένη την ανάσα μέρα τη μέρα όλοι οι πολίτες, η κυβέρνηση παριστάνει ότι δίνει μάχες με ποικίλους εχθρούς. Στην πραγματικότητα απλώς ροκανίζει το χρόνο, με στόχο να προλάβει να καταλάβει το κράτος και έτσι ουδείς να μπορεί να αμφισβητήσει την εξουσία της ό,τι και αν συμβεί στη συνέχεια.
Μοναδικό τους μέλημα είναι η πλήρης και ολοκληρωτική κατάληψη της εξουσίας. Εξού και με μεγάλη ταχύτητα στελεχώνουν το κράτος με κομματικά στελέχη, που δεν έχουν μήτε τα τυπικά προσόντα. «Η δύναμη δεν είναι το μέσο, είναι ο στόχος» όπως γράφει ο Όργουελ στο «1984», το οποίο μοιάζει να έχουν μελετήσει (όχι και τόσο) προσεκτικά στην κυβέρνηση καθώς εφαρμόζουν όλα τα δοκιμασμένα εργαλεία προπαγάνδας.
Λέξεις εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από άλλες λέξεις, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα σκέψης. Οι λέξεις έχουν μνήμη, κι αλλάζοντας αυτές σβήνεις τη μνήμη και δίχως μνήμη δεν υπάρχει αντίληψη. Τίποτα άλλο δεν αλλάζει παρά μόνο η αντιληπτική δυνατότητα των πολιτών, την οποία και θέλουν να ελέγχουν. «Ο στόχος της νέας αυτής γλώσσας, της newspeak, ήταν να μειώσει το πεδίο της σκέψης... ώσπου στο τέλος δεν θα υπάρχει καθόλου σκέψη» γράφει ο Όργουελ.
Τι άλλαξε αλήθεια στις διαπραγματεύσεις από το γεγονός ότι η τρόικα δεν λέγεται τρόικα αλλά λέγεται «θεσμοί» ή Brussels Group; Απολύτως τίποτα προς το καλύτερο. Προς το χειρότερο, ναι, διότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, αλλά αυτό δεν φαίνεται να αφορά την κυβέρνηση. Αυτό που την αφορά είναι να βγάζει non papers –τα οποία οι δημοσιογράφοι υποχρεούνται να τα μεταφέρουν κρατώντας ακόμα και τη στίξη– στα οποία να δηλώνει αυτάρεσκα πως «τερμάτισε οριστικά την προκλητική παρουσία της τρόικα». Α, ναι .. από την στιγμή που δεν λέγεται πια τρόικα, άρα τερμάτισε την τρόικα.
Ομοίως, κάποτε υπήρχε η ανθρωπιστική κρίση, δικό τους δημιούργημα η εισαγωγή της έννοιας αυτής για την περιγραφή της κατάστασης στην Ελλάδα. Όπως δημιούργησαν την έννοια αυτή έτσι και την ξέγραψαν. Τόσο απλά. Τώρα δεν υπάρχει πια «ανθρωπιστική κρίση». Αντιμετωπίστηκε διά μιας με νόμο που ψηφίσαν, σύμφωνα με τα non papers. Κι έτσι μπορούνε πλέον να εισάγουν αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα με «υψηλά λιπαρά», δηλαδή στα τρόφιμα πρώτης ανάγκης, στο περίφημο καλάθι της νοικοκυράς. Ονοματίζοντάς τα όμως «τρόφιμα με υψηλά λιπαρά» κι όχι καλάθι της νοικοκυράς, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλάζεις την έννοια, σκοτώνεις την σκέψη, ακυρώνεις τις αντιδράσεις.
Και φυσικά το μνημόνιο το σκίσανε και δεν υπάρχει πια. Διότι από τη στιγμή που δεν έχει αυτό (η παράταση αυτού) εμφανιστεί στα ΜΜΕ και δεν έχει ψηφιστεί στη Βουλή, διότι επιμελώς το κρύβουν, το μνημόνιο δεν υπάρχει πια. Και το επόμενο που ετοιμάζουν δεν θα λέγεται μνημόνιο 3, αλλά «Συμβόλαιο για την ανάπτυξη» ή κάτι τέτοιο.
«Κι όταν όλοι αποδεχθούν το ψέμα που το κόμμα επιβάλλει, τότε το ψέμα περνά στην ιστορία και γίνεται αλήθεια» γράφει ο Όργουελ.
Απαραίτητο εργαλείο βέβαια για τη διαδικασία αυτή είναι η φίμωση των δημοσιογράφων, των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Έτσι όποιος δημοσιογράφος δεν μεταφέρει αυτά που ακριβώς λέει η κυβέρνηση ή της ασκεί κριτική δέχεται απειλές από κυβερνητικά στελέχη και αγανακτισμένους ανώνυμους πολίτες, και στη συνέχεια αγωγές και μάλιστα από υπουργούς! Ώσπου κανείς να μην τολμά.
Φαίνεται η κυβέρνηση να έχει κατανοήσει απολύτως τη φράση«όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον: όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει και το παρελθόν».
Στο νέο αυτό καθεστώς δεν απαγορεύεται τίποτα για τους κυβερνώντες, μια και δεν υπάρχουν πια νόμοι. Οι νόμοι ήταν των «παλαιών» που βαφτίστηκαν εθνοπροδότες και σιγά-σιγά εξαφανίζονται, αρχικά από την δημόσια σφαίρα. Το ιδανικό δελτίο ειδήσεων είναι αυτό που δεν θα δίνει καθόλου βήμα στους «παλαιούς» που ασκούν κριτική... που τολμούν να πουν πως δύο συν δύο κάνει τέσσερα* ... και πράγματι κάποια δελτία ήδη τείνουν να αγγίξουν αυτή την τελειότητα. Έτσι μπορούν υπουργοί ανενόχλητα να αναθέτουν δουλειές του υπουργείου τους στην εταιρεία τους ή στους συνεργάτες τους, ακόμα και δουλειές που στρέφονται κατά του ίδιου του δημοσίου!
Και η Βουλή υπολειτουργεί. Η ολομέλεια ανοίγει σπανίως – τον πρώτο μήνα άνοιξε μόνο για να φωτογραφηθεί η Πρόεδρος της Βουλής. Ενώ το κανάλι της Βουλής, το δημόσιο forum μέσα από το οποίο οι πολίτες μπορούν να παρακολουθούν τις εργασίες της ολομέλειας και των επιτροπών, έχει μετατραπεί σε προσωπικό κανάλι της Προέδρου της Βουλής που δίνει συνεντεύξεις.
Τα, κατά τα κάποτε λεγόμενά τους, «εργαλεία της μνημονιακής χούντας» (κατεπείγοντα νομοσχέδια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου) είναι πλέον στην υπηρεσία της κυβέρνησης για εξυπηρέτηση συμφερόντων της, στη λογική: «η δημοκρατία είναι αδύνατη και άρα το κόμμα είναι ο φρουρός της δημοκρατίας».
Οι δε συνεδριάσεις του κόμματος γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και μοιάζουν με τη διαδικασία που περιγράφει ο Όργουελ ως «δύο λεπτά μίσους» όπου τα στελέχη συγκεντρώνονται και εκτονώνουν το θυμό τους ώσπου ο κρυφός θυμός μετατρέπεται σε λατρεία προς τον ηγέτη, που άγρυπνος τους προστατεύει.
Και φυσικά όλα αυτά διανθίζονται με τον απαραίτητο εθνικισμό που διαμορφώνεται από τη ρητορική ότι μας πολεμάνε οι ξένοι. Άλλωστε όποιος διαφωνεί με την κυβέρνηση είναι εχθρός της πατρίδας! «Με την Ελλάδα ή με τους δανειστές» κραυγάζει στο ακροατήριο του ο πρωθυπουργός!!! Ξένοι είναι παραδόξως οι Ευρωπαίοι που μας δίνουν τα λεφτά. Υποστηρικτές μας είναι οι ΗΠΑ (κι έτσι ο κ. Καμμένος με χαρά προσέφερε στο αμερικανικό δημόσιο ή σε αμερικανικές εταιρείες το 30% του ορυκτού πλούτου του Αιγαίου!), αλλά και η Ρωσία και Κίνα!
Κι ενώ όλη αυτή η προσπάθεια καταβάλλεται μεθοδικά –αν και συχνά ιδιαιτέρως κωμικά– στο εσωτερικό της χώρας, στο εξωτερικό της χώρας που αφορά το πεδίο της εθνικής οικονομίας οι δανειστές μας μένουν ανεπηρέαστοι. Η προσέγγισή τους γίνεται όλο και πιο σκληρή διότι επιδεινώνονται τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας και μεγαλώνουν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας με το χρόνο που χάνεται από τα κόλπα της κυβέρνησης στο εσωτερικό, ενώ η πραγματική οικονομία σπαράσσεται, οι καταθέσεις αποσύρονται, το τραπεζικό σύστημα βουλιάζει, τα ταμεία αδειάζουν από το πλιάτσικο της κυβέρνησης για να πληρωθούν οι δόσεις και να μην γίνει πιστωτικό γεγονός έως ότου ολοκληρωθεί η επιβολή στο κράτος.
Καθόλου δεν επηρεάζονται ούτε η εγχώρια αγορά, ούτε η διεθνής αγορά, ούτε οι δανειστές μας από τα προπαγανδιστικά εσωτερικά κολπάκια της κυβέρνησης, και το τέλος μοιάζει να πλησιάζει. Η προπαγάνδα στο μόνο που ωφελεί εν τέλει την κυβέρνηση είναι στο να διατηρεί σιωπηλούς τους πολίτες, διαβεβαιώνοντάς τους πως... «ως εδώ, όλα καλά»... εν όσο η πτώση συνεχίζεται... όμως η ώρα της πρόσκρουσης πλησιάζει.
Θα το επιτρέψουμε να συμβεί;

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Άρθρο στην εφημερίδα ΑΞΙΑ| Η ανεπαίσθητη διολίσθηση της δημοκρατίας μας

Η δημοκρατία μας διολισθαίνει ... ανεπαίσθητα ... βήμα βήμα και ως είθισται, διολισθαίνει εν μέσω κραυγών δήθεν υπερασπίσεως της.

Τις τελευταίες εβδομάδες στάλθηκαν επικίνδυνα μηνύματα για την δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό μας.

Φυσικά τα μηνύματα ήταν αρκούντως εύληπτα και μόνο με το σχηματισμό συγκυβέρνησης, δίχως καν προγραμματική συμφωνία, ενός αριστερού/ριζοσπαστικού και ενός ακροδεξιού/ εθνικιστικού κόμματος. Θα εστιάσω όμως στα ανώνυμα ή επώνυμα σχόλια όπως για παράδειγμα αυτό του Γ. Ζουγανέλη που εξέφρασε, με αφορμή την τοποθέτηση του Μ. Γλέζου, την διαδεδομένη στον κόσμο των social media άποψη: «μην δίνετε επιχειρήματα σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλάνε [...] οι φαιδροί οι ασήμαντοι οι εθνικοί μειοδότες». Διαχωρίζοντας έτσι τους πολίτες σε αυτούς που στηρίζουν την κυβέρνηση και άρα δικαιούνται να ομιλούν και σε αυτούς που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και άρα δεν δικαιούνται να ομιλούν καθώς είναι εθνικοί μειοδότες.

Αυτή η άποψη, η ταύτιση δηλαδή της κυβέρνησης με την κοινωνία και του «φιλοκυβερνητικού» με τον «πατριώτη», έκανε αισθητή την παρουσία της από τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης με τα οργανωμένα από το κυβερνών κόμμα καλέσματα στις συγκεντρώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης. Στα διαδικτυακά μηνύματα που στέλνονται γράφουν: «είσαι Έλληνας; Στήριξε την κυβέρνηση, πάρε μέρος στη διαδήλωση». Κι όταν κάποιοι ασκούν κριτική στην κυβέρνηση ή στο κάλεσμα δέχονται καταιγισμό μηνυμάτων με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο: «τι Έλληνας είσαι εσύ που δεν στηρίζεις την κυβέρνηση;». Αυτή η πρακτική δεν είναι παρά μια κλοπή των εργαλείων της κοινωνίας των πολιτών. Των εργαλείων άσκησης πίεσης των πολιτών στην εκάστοτε κυβέρνηση. Εξάλλου το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, μια και ουδέποτε αυτό είναι προς υποστήριξη της κυβέρνησης στις αστικές δημοκρατίες. Αν ήταν, προς τι η προστασία;
Μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα εμφανίζονται «φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις» καθώς το κυβερνών κόμμα μασκαρεύεται σε κοινωνία των πολιτών, υπονομεύοντας την στην πραγματικότητα και οι κανονικοί πολίτες μη έχοντας τρόπους δράσεις σιωπούν. Εξάλλου ο κάθε ένας πολίτης νιώθει πως είναι ο μόνος που τα βλέπει διαφορετικά μια και η εικόνα που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ δείχνει ότι πλήθος κόσμου επικροτεί.

Το σχήμα αυτό έρχεται να ενισχυθεί με κάποιες δημοσκοπήσεις. Η προ ημερών δημοσκόπηση - κατά παραγγελία της επίσημης κομματικής εφημερίδας του κυβερνώντος κόμματος- που έδειχνε πως το 80% υποστηρίζει τους χειρισμούς της κυβέρνηση και το 87% τον Πρωθυπουργό είναι προς αυτή την κατεύθυνση, όταν μάλιστα χρησιμοποιείται από κυβερνητικούς εκπροσώπους ως απάντηση στην δειλή ερώτηση του τολμηρού δημοσιογράφου σχετικά με το νέο μνημόνιο και τα μέτρα που συμφώνησαν να φέρουν. «Μα μας στηρίζει το 87% των πολιτών» είναι η αποστομωτική απάντηση!!! Και άρα όποιος αμφισβητεί το αγαθό των προθέσεων και το άριστο του αποτελέσματος πάει κόντρα στη βούληση του λαού!

Το επόμενο βήμα ανεπαίσθητης διολίσθησης της δημοκρατίας μας εντοπίζεται στην αμφισβήτηση του ρόλου της αντιπολίτευσης.
«Όσο πιο γρήγορα αποτελέσει παρελθόν, τόσο το καλύτερο για τον τόπο» δήλωσε ο ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του ΕΚ Δ. Παπαδημούλης σχολιάζοντας τις δηλώσεις αρχηγού κόμματος της αντιπολίτευσης που τόλμησε να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση. Μια φράση που προφανώς δεν ταιριάζει στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα και ξυπνάει ιστορικές μνήμες άλλων καθεστώτων.

Αλλά και ο υπουργός εσωτερικών κ. Βούτσης στην τελευταία συνέντευξη Τύπου του δήλωσε κατηγορηματικά πως δεν αναγνωρίζει στην αντιπολίτευση το δικαίωμα να ασκεί κριτική.

Στο ίδιο κλίμα ήταν και η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης στις δηλώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης σχετικά με τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων, η οποία κυμάνθηκε ανάμεσα στο «έχουν το θράσος να μας επιπλήττουν» και στο «τα βάζουν με την κοινωνία επειδή στηρίζει στη συντριπτική της πλειοψηφία τη νέα ελληνική κυβέρνηση» επιχειρώντας και πάλι την ταύτιση της κυβέρνησης με την κοινωνία. Στην πραγματικότητα δεν απαντούν στην κριτική- πρακτική δυστυχώς συνηθισμένη στις σχέσεις κυβέρνησης/αντιπολίτευσης- αλλά σου λένε πως δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς διότι είσαι ο εχθρός του λαού μια και ο λαός στηρίζει την κυβέρνηση μας - πρακτική απολύτως εκτός πλαισίου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας καθώς απαγορεύει στην αντιπολίτευση να ασκήσει το εκ του συντάγματος δημοκρατικό της δικαίωμα και θεσμική της υποχρέωση.

Για να μην αναφερθώ στην ομιλία της κα. Ζωής Κωνσταντοπούλου όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της ως Προέδρου της Βουλής που μίλησε για την πρώτη «αντιμνημονιακή βουλή» (!) ενώ δεν έκανε καμία αναφορά στα δικαιώματα της αντιπολίτευσης. Αλλά και στη τελευταία της πρωτοβουλία να συγκαλέσει την ΚΟ του κόμματός της για να δώσει οδηγίες, παραβλέποντας πως η Πρόεδρος είναι όλης της Βουλής κι όχι μόνο της ΚΟ του κόμματός της.

Τα παραπάνω εμπλουτίζονται με απαξιωτικές επιθέσεις για όποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει διαφωνία ή αμφιβολία για την κυβερνητική πολιτική.

Κορωνίδα όλων αυτών βέβαια ήταν η φράση του ίδιου του πρωθυπουργού περί «αλλαγής καθεστώτος» με την ψήφο στις 25 Γενάρη, λησμονώντας πως η τελευταία φορά που έγινε αλλαγή καθεστώτος ήταν το 1974.

Για να φτάσουμε, βήμα βήμα, στην πρώτη συνεδρίαση  της Βουλής της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου όπου η Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε να αναβληθεί η προβλεπόμενη ψηφοφορία γιατί απουσίαζαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής!!! Και απουσίαζε διότι ο εισαγγελέας δεν τους έδωσε άδεια να βγουν από τη φυλακή. Η Πρόεδρος τη Βουλής προσπάθησε να ασκήσει πίεση στη δικαιοσύνη να άρει την προσωρινή κράτηση θέτοντας σε ομηρία όλη τη βουλή υπό το σχήμα: όσο δεν αποφυλακίζονται οι χρυσαυγίτες δεν θα συνεδριάζει η ολομέλεια! Ευτυχώς δεν το κατόρθωσε (ακόμα).

Όλα τα παραπάνω συνιστούν μια υπόγεια μεταβολή του πολιτεύματος; Ίσως να ακούγεται υπερβολικό και μπορεί και να είναι. Όμως τα πραγματικά περιστατικά κατατείνουν σε μια αδιόρατη, ανεπαίσθητη διολίσθηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας. Διότι έχουμε ταυτοχρόνως παραβίαση της διάκρισης των εξουσιών όσον αφορά τη νομοθετική και την δικαστική εξουσία υπερ της εκτελεστικής αλλά και προσπάθεια υπονόμευσης των μηχανισμών της κοινωνίας των πολιτών από την εκτελεστική εξουσία. Κι όλα αυτά με τις χαρμόσυνες ιαχές και την πρακτική συνεισφορά της χρυσής αυγής.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά γίνονται σκοπίμως με στόχο την «αλλαγή καθεστώτος» που προανήγγειλε ο Πρωθυπουργός  ή έχουμε να κάνουμε με την ενσάρκωση του μύθου του Νάρκισσου που κοιτάζοντας το πρόσωπό του στα νερά της πηγής τόσο πολύ του άρεσε που παρέμεινε εκεί αυτοθαυμαζόμενος μέχρι που μαράζωσε και πέθανε. Και μαζί με αυτόν, μαζί με αυτούς ... μαραζώνει και αργοπεθαίνει η δημοκρατία μας.

Τα σημάδια πλέον είναι πολλά και η σιωπή βλάπτει. Η δραματική επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι το λιγότερο εν τέλει που θα μας συμβεί. Η υπονόμευση των θεσμών της αστικής δημοκρατίας εκ των άνω μάλιστα, εκ του κυβερνώντος κόμματος δηλαδή, είναι εξ ίσου μεγάλο κακό.

Παρά τις απειλές και τις νουθεσίες, η αντιπολίτευση έχει εργαλεία να αντιδρά και αυτό κάνει. Αυτό που είναι κρίσιμο είναι η επανάκτηση των εργαλείων της κοινωνίας των πολιτών – όχι δεν είσαι εθνοπροδότης αν ασκείς κριτική στην κυβέρνηση, τουναντίον είσαι ενεργός πολίτης.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Εθνική υπερηφάνεια

Ψηλός, ευθυτενής, πληθωρικός, φύσει αισιόδοξος, με καλή καρδιά. Ο Τάσος. Άνθρωπος της αγοράς. Γύρω στα 50. Εξαιρετικά συμπαθής. Τον γνώρισα τυχαία, εκεί σε ένα μεσημεριανό τραπέζι, στην αγορά. Άρχισε να μου λέει πόσο υπέροχα νιώθει με τη νέα κυβέρνηση. Αισθάνθηκε υπερήφανος Έλληνας, είπε. Πολύ το χάρηκε που σπάσαμε τα μούτρα στους ξένους, είπε. Γουστάρει, έχει καλή διάθεση, έχει όρεξη, μου εξήγησε με φαρδιά χαμόγελα και χειρονομίες.
Τον ρώτησα αν είδε τη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, αν διάβασε την συμφωνία. Όλα τα είδε, μου είπε. Όλα τα βλέπει, και την μούρη αυτών όταν τους μιλά ο Βαρουφάκης, βλέπει και χαίρεται.
Τον ρώτησα αν σε αυτά που είδε, αν τα είδε, άκουσε και τι ειπώθηκε, τι καλούμαστε να υπογράψουμε, και ποια τα περιθώρια της χώρας. Όχι μου είπε, βαριέται να τα ακούει αυτά, αλλά γουστάρει πολύ γουστάρει έτσι, με το χέρι στη τσέπη, να κάνουμε τη μούρη κρέας στους ξένους.
Κι αφού μ’ άφησε να του εξηγήσω τι είναι αυτό που καλούμαστε να υπογράψουμε και τι σημαίνει αυτό για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, για τη δουλειά του και το παρόν του, μου ζήτησε να μην του το χαλάω τώρα, και μετά από μια μικρή σιωπή μου είπε: «κοίτα, αν με απογοητεύσουν κι αυτοί, τώρα που χάρηκα επιτέλους, τώρα που γουστάρω που είμαι Έλληνας, θα τα κάψω όλα...»
Αχ βρε Τάσο, του είπα, και αλλάξαμε κουβέντα δίνοντας ραντεβού σε ένα μήνα και δεσμεύοντας τον να μην κάψει τίποτα πριν ξαναβρεθούμε!
***
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν όλα όσα έγιναν τον τελευταίο μήνα ήταν βάση σχεδίου. Μπορώ μόνο να περιγράψω τι έγινε:
Μια κυβέρνηση που ήξερε πως δεν θα μπορούσε να αλλάξει μήτε την Ευρώπη μήτε την Ελλάδα. Εξάλλου γιατί να θέλουν; Είναι οι αυθεντικοί εκπρόσωποι του παλαιού πολιτικού συστήματος. Όλου του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει όλα: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΝΕ, ΚΚΕ, άκρα αριστερά, άκρα δεξιά, εθνικιστές, Ακροδεξιούς.
Ένα πολιτικό κόμμα και μια πολιτική ηγεσία που το μόνο που ήθελε είναι η εξουσία. Με όποιο τίμημα.
Πήραν την εξουσία με ισχνή πλειοψηφία και πάμπολλα ψέματα και στη συνέχεια κλήθηκαν να βρουν τον τρόπο να διατηρήσουν την εξουσία και να την αυξήσουν σε επίπεδα ολοκληρωτικά κι αδιαμφισβήτητα.
Αν απλά και ωραία έπιαναν το νήμα από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι - το οποίο θα ήταν και το επωφελές για τον τόπο- θα κατέρρεε όλη η αφήγηση τους για δόσιλογους και εθνοπροδότες κτλ. Επιπλέον δεν θα πρόσφεραν θέαμα ώστε να καταστούν εθνικοί ήρωες, τα παλικαράκια που μπουκάρουν στην ΕΕ και τα κάνουν όλα μαντάρα υψώνοντας την εθνική σημαία.
Η αλλαγή της κυβέρνηση θα ήταν ομαλή, ως είθισται στις δημοκρατίες και άρα αυτό δεν θα κατέτασσε τον Τσίπρα στους μεγάλους ηγέτες τύπου Λατινικής Αμερικής.
Επιπλέον η στενή «εκλογική πελατεία» τους δεν θα ικανοποιούνταν, διότι δεν θα είχαν να δώσουν τίποτα.
Η επιλογή που έκαναν ήταν υψηλού ρίσκου, με δεδομένη την εθνική βλάβη, αλλά όχι την κομματική.
Πήρανε λοιπόν στο αεροπλάνο της επικίνδυνης πτήσης ομήρους όλον τον ελληνικό λαό.
Μπούκαραν στην κυριολεξία στην ΕΕ και προσβάλλοντας και ταπεινώνοντας on camera όλα τα κράτη -μέλη της ΕΕ, με το χέρι στη τσέπη, επιφωνήματα, και το φουλάρι να ανεμίζει, προσέφεραν στο εσωτερικό της χώρας θέαμα.
Ικανοποιήθηκε το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων. Χόρτασαν εθνική υπερηφάνεια. (Αν και ποτέ δεν επέρχεται ο κορεσμός με την εθνική υπερηφάνεια, όσο πιο πολύ την ταΐζεις τόσο πιο πολύ πεινάει).
Παραλλήλως αναβίωσαν την πλατεία των αγανακτισμένων, κι όχι μόνο την αναβίωσαν αλλά και την ένωσαν. Τώρα πια δεν μιλάμε για άνω και κάτω πλατεία, αλλά για μια πλατεία, με σαφέστατη επικράτηση της άνω. Πλέον στην πλατεία δεν μαζεύονται για να μουντζώνουν την κυβέρνηση αλλά για να την υποστηρίζουν μουντζώνοντας όμως την ΕΕ, τους ηγέτες άλλων χωρών, τους πολίτες άλλων χωρών.
Η πλατεία «αποθέωσης της κυβέρνησης» είναι απαραίτητο εργαλείο για την ανάδειξη του κ. Τσίπρα ως ηγέτη τύπου λατινικής αμερικής - μόνο στα καθεστώτα αυτά λάμβαναν χώρα οργανωμένες από το κόμμα φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις. Και φυσικά ο κ. Τσίπρας ανταποκρινόμενος στο (οργανωμένο) κάλεσμα της ιστορίας, στέλνει από τις Βρυξέλλες τιτιβίσματα απευθυνόμενος στην πλατεία ωσάν να συνομιλεί με το ελληνικό γένος.
Εν τω μεταξύ όμως όλα αυτά τα θεαματικά events δυσχέραναν την θέση της χώρας μας στη διαπραγμάτευση. Βρεθήκαμε να είμαστε μόνοι εναντίων όλων των χωρών της ευρωζώνης. Στις όποιες διευκολύνσεις ήταν διατεθειμένα μέχρι προ λίγων μηνών να κάνουν τα άλλα κράτη, τώρα έλεγαν το δικό τους περήφανο όχι. Γιατί πολύ απλά και τα άλλα κράτη έχουν εντολή λαού, έχουν κυβερνήσεις που εκλέγονται, και υπερήφανους γερμανούς, ιταλούς, γάλλους, ολλανδούς, ιρλανδους, κύπριους, σλοβάκους κτλ...
Το αποτέλεσμα ήταν, την περασμένη Παρασκευή, η χώρα να έχει πλησιάσει στην απόλυτη καταστροφή, με τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι να προειδοποιεί «μην με αναγκάζετε να τραβήξω την σκανδάλη». Ήταν θέμα ελάχιστων ωρών. Καθαρή Δευτέρα γαρ και οι μνήμες της Κύπρου ζωντάνεψαν. Και όλος ο ελληνικός λαός, εντός ή εκτός πλατείας, εθνικά υπερήφανος ή ταπεινωμένος με τη δήθεν εθνική υπερηφάνεια, να εκλιπαρεί κατά μόνας να μην γίνει το μοιραίο.
Αφού λοιπόν έβαλαν τον κόσμο να δει το έρεβος, μέσα σε μια ώρα κάνανε την απότομη στροφή και δέχθηκαν τα πάντα... εώς και μνημόνιο 3.
Το «Ουφ» που ακούστηκε το βράδυ της Παρασκευής από τους πολίτες ήταν για τον κίνδυνο που γλύτωσαν και όχι αλαλαγμοί για την επιτυχία. Ας μην μπερδεύουν κάποιοι το «ουφ» με το «γιούπι». Είναι η στιγμή αυτή που το αυτοκίνητο ντελαπάρει πολλαπλώς και τελικά αποφεύγει την μετωπική σύγκρουση με το τρένο.
Ναι, επιζήσαμε. Αυτό. Τα τραύματα θα τα δούμε μετά.
Το κόστος όλης αυτής της μανούβρας είναι τρομακτικό. Οι εταίροι μας, όπως φάνηκε και από το email Βαρουφάκη που του υπαγόρεψαν οι «θεσμοί», θα μας έχουν σε σκληρή επιτήρηση και τα μέτρα θα είναι πιο σκληρά από ποτέ, ενώ το οξυγόνο που μας δίνουν είναι το απαραίτητο για την στοιχειώδη αναπνοή εν ώρα ύπνου. Γιατί; Όχι για λόγους εκδίκησης αλλά για λόγους προστασίας. «Είστε επικίνδυνοι κύριοι της ελληνικής κυβέρνησης», μας είπαν κατάμουτρα στην συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής, «Είστε επικίνδυνοι για την Ευρώπη».
Βέβαια μέχρι να τα καταλάβουμε όλα αυτά, ο φίλος μου ο Τάσος θα είναι καλύτερα από ποτέ, γιατί ένιωσε για πρώτη φορά υπερήφανος Έλληνας. Κι ίσως ποτέ να μην καταλάβει τι έγινε. Γιατί η τεχνητή και επιθετική προς άλλους εθνική υπερηφάνεια, είναι μια ζωογόνος δύναμη που μέχρι να μην νιώθεις πια, σε κρατά ακμαίο και ρωμαλέο.

ΥΣ. Θυμάμαι μια συζήτηση του Β. Βενιζέλου με συνεργάτες του και στελέχη του ΠΑΣΟΚ όταν ήταν Υπουργός Οικονομικών, μετά το τέλος της διήγησης του για μια έντονη σύγκρουση με την τρόικα που είχε μόλις προηγηθεί. Του είχαμε ζητήσει να δημοσιοποιήσουμε τα γεγονότα. Το απαγόρευσε κατηγορηματικά. Διαφωνήσαμε λέγοντας πως αν δεν ξέρουν οι πολίτες τι έγινε δεν θα καταλάβουν τι κάνετε και τι αποφύγαμε. Μα είπε «δεν μπορείς να κάνεις διαπραγμάτευση με τηλεοπτικούς όρους, η διαπραγμάτευση γίνεται με όρους διπλωματίας». Του είπαμε πως αν δεν μάθουν θα σας σταυρώσουν. Μας είπε: «αν μάθουν, θα σταυρωθεί η χώρα».

athensvoice.gr

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Συνέντευξη στην εφημερίδα Αξία και στη δημοσιογράφο Γ. Σαδανά

«Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές καριέρες»


Πρόλογος:
«Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον» εκτιμά η αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, μιλώντας στην «Α». Αναφερόμενη στην προεδρική εκλογή, «είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω» απαντά και επισημαίνει ότι «πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές» σχολιάζοντας τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.

Κείμενο:

- Βρισκόμαστε στην τελική φάση της «μνημονιακής» εποχής; Ποιοι είναι οι κρίσιμοι σταθμοί σε αυτήν την πορεία;

- Οι κρίσιμοι σταθμοί είναι επτά, όπως τους περιέγραψε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Β. Βενιζέλος, στη Βουλή:
* Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης της τρόικας – η συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους και η έγκριση της συμφωνίας αυτής, στο Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Είμαστε λίγο πριν από αυτό.
* Τα stress tests των τραπεζών που ήδη ολοκληρώθηκαν και τα θετικά αποτελέσματα αυτών είναι ένα σημαντικό βήμα προς την έξοδο από το μνημόνιο.
* Να γίνει μέχρι το τέλος του χρόνου η συμφωνημένη ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού σκέλους του προγράμματος. Εδώ εντάσσεται η επιβεβαίωση της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους.
* Η διαμόρφωση της περιόδου μετά το πρόγραμμα, χωρίς νέο πρόγραμμα, χωρίς νέο δάνειο, χωρίς νέο μνημόνιο, χωρίς τρόικα.
* Η συμφωνημένη ολοκλήρωση του σκέλους του προγράμματος που αφορά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
* Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης και διαρθρωτικών αλλαγών ελληνικής, εθνικής κυριότητας.
* Και, τέλος, η προστασία των ευπαθών ομάδων, η σταδιακή αποκατάσταση των αδικιών.
Όλα αυτά, όμως, μπορούν να γίνουν μόνο υπό τις εξής προϋποθέσεις: πολιτική σταθερότητα, εθνική συνένωση, σεβασμός στις θυσίες των πολιτών, και καθήκον εθνικής αλήθειας. Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον.

- Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του μιλούν συχνά για «εθνική σταθερότητα». Τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα των πολιτών;

- Τα πάντα. Δίχως εθνική σταθερότητα, δίχως ενότητα, δίχως συστράτευση δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Σκεφτείτε μόνο ότι αν υπήρχε εθνική σταθερότητα και πολιτική συναίνεση σε μια από κοινού προσπάθεια θα είχαμε ήδη βγει από την κρίση. Το δε επιχείρημα ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι διαφορετική από αυτή που θέλουν άλλα κόμματα καταρρίπτεται από την πολύ πρόσφατη ιστορία. Θυμηθείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. εκκινούν από την ίδια αφετηρία το 2010. Είναι τότε εξίσου δήθεν «αντιμνημονιακοί», από κοινού καταγγέλλουν το ΠΑΣΟΚ για τη στρατηγική που ακολουθεί και συμμετέχουν σε πλατείες αγανακτισμένων. Όταν, όμως, η Ν.Δ. έσυρε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το 2012 και βγήκε πρώτο κόμμα, αντίκρισε την πραγματικότητα και ανέκρουσε πρύμναν εφαρμόζοντας την πολιτική εξόδου από την κρίση που χάραξε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό, βέβαια, στοίχισε στη χώρα πολλά δισεκατομμύρια, διότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, και στη ΝΔ την απώλεια 25 βουλευτών. Τώρα είμαστε ένα βήμα από την έξοδο από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχει παρουσιάσει κάποιο άλλο πρόγραμμα, δεν θα μπορούσε άλλωστε, εκβιάζει για εκλογές. Δηλώνει πως δεν θα συναινέσει σε καμία συμφωνία εξόδου από την κρίση, αν δεν προηγηθούν εκλογές ώστε να πάρει πρώτα την εξουσία και να ζητήσει μετά συναινέσεις! Ζητάνε, δηλαδή, να διακοπεί η πορεία εξόδου από την κρίση, στο τελευταίο στάδιο, για να εφαρμόσουν στην καλύτερη περίπτωση το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ με την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ.! Υπάρχει, βέβαια, και η χειρότερη έκβαση και η πιο πιθανή: να καταστραφούν όλα σε πέντε μέρες. Πέντε μέρες αρκούν για να επιστρέψουμε εκεί που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δίχως να καταλαβαίνει τι λέει: στο 2009. Στο χείλος του γκρεμνού.

- Θεωρείτε ότι είναι ώρα εθνικών συναινέσεων στα κρίσιμα ζητήματα;

- Πάντα ήταν. Αλλά τώρα η ανάγκη είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ας δείξουμε λίγη εθνική μεγαλοψυχία. Το οφείλουμε στις επόμενες γενεές. Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές «καριέρες». Προέχει η χώρα.

- Πως σχολιάζετε το αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών και επίσπευση των εθνικών εκλογών;

- Ακατανόητο και συνάμα αδιανόητα κυνικό. Το σχήμα που παρουσιάζει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι το εξής: Σας λέω πως όσοι ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι δωσίλογοι που χρηματίζονται. Άρα, και επειδή τους χαρακτηρίζω έτσι, δεν θα ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Άρα θα πέσει η κυβέρνηση τον Φλεβάρη. Για να μη δημιουργηθεί όμως πολιτική αστάθεια τον Φλεβάρη, σας λέω να κάνετε τώρα εκλογές και να με εκλέξετε. Και αφού με εκλέξετε, μετά να ψηφίσετε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Υπακούει στον ορθό λόγο αυτό το σχήμα; Δεν νομίζω.
Εδώ φτάσανε να προβούν σε μια δήλωση που αν δεν ήξερες ότι ήταν ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσες να το υποθέσεις. «Το γεγονός ότι αρνείται τη συναίνεση για το πρόσωπο του νέου ΠτΔ , δείχνει ότι μοναδική του επιδίωξη είναι η πολιτική του επιβίωση. Εμείς επιμένουμε στην ανάγκη της σταθερότητας και των ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων που μπορούν να εγγυηθούν την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας και την έξοδο από την κρίση» είπαν σε προχθεσινή ανακοίνωσή τους... Μα σε ποιον τα λέει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Στον πρόεδρό του ίσως;

- Θεωρείτε πιθανό να εκλεγεί νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή;

- Το ελπίζω και το ελπίζουμε. Αλλά αυτό είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω.

Για ΠΑΣΟΚ και Κεντροαριστερά

- Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων φέρνουν το ΠΑΣΟΚ χαμηλότερα και από την «επίδοσή» του στις ευρωεκλογές. Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

- Πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές. Το ενδιαφέρον είναι ότι για πρώτη φορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέγραψε χαμηλότερα ποσοστά από αυτά των βουλευτικών εκλογών.

- Σε ποιους παράγοντες, κατά τη γνώμη σας, προσκρούει η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς;

- Στον πολιτικό οπορτουνισμό κάποιων. Ξέρετε, εντοπίζετε μια τάση, ευτυχώς περιορισμένη. Διάφοροι πολιτευτές που έχουν φύγει ή που θέλουν να φύγουν από το κόμμα με τα οποίο εκλέχθηκαν αναζητούν κόμμα να ενταχθούν με κριτήριο τη δυνατότητα επανεκλογής τους. Αυτό είναι πραγματικά κρίμα. Θα πρέπει να προταχθεί η πολιτική. Τα κόμματα υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν στην υπηρεσία του πολίτη, και όχι στην υπηρεσία πολιτικών για να εκλεγούν, και το αντίστροφο.

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Ή αλλιώς, όταν η πολιτική υπευθυνότητα γίνεται ελάττωμα και ο πολιτικός οπορτουνισμός πλεονέκτημα

Διάβασα το άρθρο της πολύ καλής αρθρογράφου Ξένιας Κουναλάκη, στην Καθημερινή, με τίτλο «Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι», και με αφορμή αυτό αποφάσισα να μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου, όπως η Ξένια, «λίγο χοντροκομμένα γιατί έχει εξαντληθεί η υπομονή - η δική μου και πολλών άλλων».

Η αρθρογράφος περιγράφει τη «λύση» στο πρόβλημα της συσπείρωσης των δυνάμεων που κινούνται σχηματικά στο χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ: ο Βενιζέλος αποχωρεί και ΠΑΣΟΚ- Ελιά, το Ποτάμι και οι προερχόμενοι από τη ΔΗΜΑΡ σχηματίζουν ένα ενιαίο φορέα υπό την ηγεσία του Σπύρου Λυκούδη. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει μέσα από έξι σημεία:

1. στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας υπάρχουν δύο πόλοι ισχυροί, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συγκλίνουν

2. υπάρχει η ανάγκη ενός ενδιάμεσου προοδευτικού πόλου

3. το ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να έχει αυτόν το ρόλο, δεν μπορεί να τον υποστηρίξει διότι επιβαρύνεται με την προσπάθεια εξόδου από την κρίση

4. ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ένας ικανός πολιτικός, είναι «ωραίος τύπος με χιούμορ και γοητεία» που συμπαθεί πολύ η κα. Κουναλάκη, αλλά δεν κάνει γα αρχηγός διότι δεν μπορεί να «επαναπατρίσει» (;) κάποιους που η αρθρογράφος αποκαλεί «γαπικούς» (;)

5. το Ποτάμι είναι μια καλή λύση διότι είναι στον ενδιάμεσο χώρο, έχει την επίφαση της προοδευτικότητας, έχει μπόλικο ελεύθερο χρόνο μια και δεν ασχολείται με την εθνική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ο πρόεδρος του έχει επικοινωνιακό χάρισμα, ... αλλά είναι «λίγο χύμα»

6. ο Σπύρος Λυκούδης είναι «γλυκός», «αξιοπρεπής», «ανιδιοτελής», μπορεί να κάνει τον «γεφυροποιό» ώστε να ενωθεί η κεντροαριστερά, να διασφαλιστεί η ενότητα του ΠΑΣΟΚ (ενότητα ποιου με ποιόν άραγε;) και ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Στ. Θεοδωράκης ως ιδρυτής νέου πολιτικού κόμματος που απεχθάνεται το παλιό και δικαιώνει τη μειοψηφία της ΔΗΜΑΡ που αυτή τη στιγμή βρίσκεται διασπαρμένη σε διάφορες ατομικές επιλογές των βουλευτών της που αποχώρησαν από την ΚΟ της ΔΗΜΑΡ που δεν ήθελε αλλά αποδέχθηκε την επανεκλογή του Φ. Κουβέλη ως προέδρου της!

Αντιπαρέρχομαι του γεγονότος ότι ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία την διάβασα σε άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου προ εβδομάδων με τον τίτλο «Δεν είναι καιρός για μαγαζάκια» όπου καλούσε τα άλλα κόμματα και κινήσεις της κεντροαριστεράς τα ενωθούν υπό το Ποτάμι το οποίο είναι ένα «έτοιμο κόμμα» αφήνοντας το Πασοκ και τον πρόεδρο του να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» της εξόδου της χώρας μας από την κρίση. Ένα άρθρο που με τρόμαξε ο κυνισμός του και το θεώρησα μοναδικό στο είδος, αλλά εν τέλει πρόκειται για σχολή σκέψης. Η μόνη διαφορά είναι οτι ο κ. Παπαδόπουλος δεν βλέπει ως αρχηγό τον κ. Λυκούδη αλλά τον κ. Θεοδωράκη.

Ας δούμε όμως τα επιχειρήματα της σκέψης αυτής.

Πράγματι στο πολιτικό σύστημα σήμερα υπάρχει, όπως πάντα, ένας διπολισμός, μόνο που αυτός είναι ένας μικρός, τεχνητός και κωμικοτραγικός διπολισμός. Που η απόλυτη εκφραστή του ήταν στο διχαστικό ψευδεπίγραφο δίλημμα, μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Καμία σχέση δεν έχει με πλατιά κοινωνική βάση, η οποία στην πλειοψηφία της ζητά συνεργασίες και συναινέσεις υπέρ πατρίδος.

Πράγματι υπάρχει όχι η ανάγκη ενός προοδευτικού πόλου αλλά η ενδυνάμωση αυτού, ο οποίος είναι εδώ, δίνει μάχες καθημερινά, διαμορφώνει εθνική στρατηγική αλλά είναι αποδυναμωμένος γιατί διάφορα στελέχη τόσο του ΠΑΣΟΚ (και ναι κάποιοι από αυτούς ίσως να μιλούν στο όνομα του κ. Παπανδρέου και να την «βγαίνουν» από αριστερά... αυτούς εννοεί η αρθρογράφος ως «γαπικούς»;) όσο και του ευρύτερου χώρου της δημοκρατικής παράταξης, της κεντροαριστεράς της ευθύνης, επέλεξαν τον καναπέ του σπιτιού τους είτε για να καταψύξουν το πολιτικό τους κεφάλαιο είτε για να το εκκολάψουν, αυτοαναγόμενοι σε εθνικό κεφάλαιο της επόμενης ημέρας, ασχέτως αν αυτή δεν ήταν και δεν είναι διόλου δεδομένη.

Πράγματι το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, Ευ. Βενιζέλος, έχουν επωμιστεί το δύσκολο ρόλο της προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Εργάζονται νυχθημερόν, επί 4 χρόνια, για να αποφευχθεί η εθνική καταστροφή που ήταν ante portas, για να βγει η χώρα μας από την κρίση που δημιουργήθηκε επί κυβερνήσεως της ΝΔ (2004-2009), για να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες που επιβλήθηκαν με το πιστόλι στο κρόταφο από τους δανειστές μας για να αποφευχθούν τα τρισχειρότερα.

Και ναι, το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για επικοινωνιακές πολιτικές και παρφουμαρίσματα. Και δεν είναι πολύ «γλυκούλιδες» γιατί είναι στο μέτωπο. Στην πρώτη γραμμή ενός λυσσαλέου οικονομικού πολέμου. Ενός πολέμου που όμως τον κερδίζουν. Τον κερδίζουμε. Τον κερδίζει η χώρα, έστω και με μεγάλες απώλειες για τους πολίτες και για την παράταξη.

Και πράγματι, τώρα που διαφαίνεται ότι κερδίζεται ο πόλεμος εμφανίζονται κάτι «ξεκούραστα» παλικάρια με επικοινωνιακά χαρίσματα (ο ελεύθερος χρόνος βοηθάει την επιδερμίδα), και δηλώνουν όχι μόνο παρών αλλά καταγγέλλουν και αυτούς που είναι ακόμα στο μέτωπο! Κι αυτό αφορά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην μπω στον κόπο να ρωτήσω που ήταν όλοι αυτοί οι «ξεκούραστοι» όταν η χώρα μας κινδύνευε. Είπαμε ... κατέψυχαν ή εκκόλαπταν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Αλλά και που είναι τώρα; Στην προετοιμασία για τη νέα νομή εξουσίας, σε μια στιγμή που ακόμα όλα είναι κρίσιμα;

Θα ήταν καλοδεχούμενο κι εθνικά έντιμο αν ερχόντουσαν να συνθέσουν και να προσθέσουν, γιατί φυσικά και χρειάζεται και νέο αίμα και νέες ιδέες και διάθεση και ορμή και συστράτευση.

Όχι δεν προτείνεται όμως κάτι τέτοιο. Αυτό που προτείνεται είναι η κατασκευή ενός οχήματος για τους «ξεκούραστους», για αυτούς που λιποτάκτησαν τις κρίσιμες ώρες. Ενός σχήματος που θα αποτελέσει μαξιλαράκι στον μικρό διπολισμό είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη- ότι κάτσει, αρκεί κάποιοι να εκλεγούν κάπου. Κι αν κάτι είναι «νέο» σε αυτό το σχήμα είναι οι «νέες» μορφές πολιτικού οπορτουνισμού. Και είναι νέες, μολονότι παμπάλαιες, διότι πλαισιώνονται με επικοινωνιακά event τύπου προώθησης προϊόντος.

Η χώρα μας όμως δεν είναι προϊόν, ούτε και έχει ανάγκη από εγωκεντρικές συμπεριφορές και τέτοια αυτοαναφορικά σχήματα. Η χώρα μας έχει ανάγκη από εθνική συστράτευση. Η χώρα μας έχει ανάγκη από πολιτικούς που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος, που έχουν το θάρρος να μπουν στην μάχη υπέρ πατρίδας, υπέρ των πολιτών.


Και το αισιόδοξο είναι ότι αυτό γίνεται. Νέα παιδιά, νέοι πολιτικοί, συστρατεύονται μαζί με τους βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, κάτω από την ομπρέλα της Δημοκρατικής Παράταξης δίχως να ζητάνε τίποτα, δίχως να προσδοκούν τίποτα παρά μόνο να μπορέσουν από τη μεριά τους να συνεισφέρουν σε αυτή τη μεγάλη εθνική προσπάθεια. Και αυτό, ναι, είναι ότι πιο αισιόδοξο συμβαίνει τώρα. Με όσους αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, τη μάχη αυτή θα την κερδίσουμε, για τη χώρα και την παράταξη.