Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Συνέντευξη στην εφημερίδα Αξία και στη δημοσιογράφο Γ. Σαδανά

«Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές καριέρες»


Πρόλογος:
«Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον» εκτιμά η αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, μιλώντας στην «Α». Αναφερόμενη στην προεδρική εκλογή, «είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω» απαντά και επισημαίνει ότι «πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές» σχολιάζοντας τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.

Κείμενο:

- Βρισκόμαστε στην τελική φάση της «μνημονιακής» εποχής; Ποιοι είναι οι κρίσιμοι σταθμοί σε αυτήν την πορεία;

- Οι κρίσιμοι σταθμοί είναι επτά, όπως τους περιέγραψε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Β. Βενιζέλος, στη Βουλή:
* Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης της τρόικας – η συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους και η έγκριση της συμφωνίας αυτής, στο Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Είμαστε λίγο πριν από αυτό.
* Τα stress tests των τραπεζών που ήδη ολοκληρώθηκαν και τα θετικά αποτελέσματα αυτών είναι ένα σημαντικό βήμα προς την έξοδο από το μνημόνιο.
* Να γίνει μέχρι το τέλος του χρόνου η συμφωνημένη ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού σκέλους του προγράμματος. Εδώ εντάσσεται η επιβεβαίωση της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους.
* Η διαμόρφωση της περιόδου μετά το πρόγραμμα, χωρίς νέο πρόγραμμα, χωρίς νέο δάνειο, χωρίς νέο μνημόνιο, χωρίς τρόικα.
* Η συμφωνημένη ολοκλήρωση του σκέλους του προγράμματος που αφορά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
* Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης και διαρθρωτικών αλλαγών ελληνικής, εθνικής κυριότητας.
* Και, τέλος, η προστασία των ευπαθών ομάδων, η σταδιακή αποκατάσταση των αδικιών.
Όλα αυτά, όμως, μπορούν να γίνουν μόνο υπό τις εξής προϋποθέσεις: πολιτική σταθερότητα, εθνική συνένωση, σεβασμός στις θυσίες των πολιτών, και καθήκον εθνικής αλήθειας. Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον.

- Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του μιλούν συχνά για «εθνική σταθερότητα». Τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα των πολιτών;

- Τα πάντα. Δίχως εθνική σταθερότητα, δίχως ενότητα, δίχως συστράτευση δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Σκεφτείτε μόνο ότι αν υπήρχε εθνική σταθερότητα και πολιτική συναίνεση σε μια από κοινού προσπάθεια θα είχαμε ήδη βγει από την κρίση. Το δε επιχείρημα ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι διαφορετική από αυτή που θέλουν άλλα κόμματα καταρρίπτεται από την πολύ πρόσφατη ιστορία. Θυμηθείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. εκκινούν από την ίδια αφετηρία το 2010. Είναι τότε εξίσου δήθεν «αντιμνημονιακοί», από κοινού καταγγέλλουν το ΠΑΣΟΚ για τη στρατηγική που ακολουθεί και συμμετέχουν σε πλατείες αγανακτισμένων. Όταν, όμως, η Ν.Δ. έσυρε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το 2012 και βγήκε πρώτο κόμμα, αντίκρισε την πραγματικότητα και ανέκρουσε πρύμναν εφαρμόζοντας την πολιτική εξόδου από την κρίση που χάραξε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό, βέβαια, στοίχισε στη χώρα πολλά δισεκατομμύρια, διότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, και στη ΝΔ την απώλεια 25 βουλευτών. Τώρα είμαστε ένα βήμα από την έξοδο από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχει παρουσιάσει κάποιο άλλο πρόγραμμα, δεν θα μπορούσε άλλωστε, εκβιάζει για εκλογές. Δηλώνει πως δεν θα συναινέσει σε καμία συμφωνία εξόδου από την κρίση, αν δεν προηγηθούν εκλογές ώστε να πάρει πρώτα την εξουσία και να ζητήσει μετά συναινέσεις! Ζητάνε, δηλαδή, να διακοπεί η πορεία εξόδου από την κρίση, στο τελευταίο στάδιο, για να εφαρμόσουν στην καλύτερη περίπτωση το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ με την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ.! Υπάρχει, βέβαια, και η χειρότερη έκβαση και η πιο πιθανή: να καταστραφούν όλα σε πέντε μέρες. Πέντε μέρες αρκούν για να επιστρέψουμε εκεί που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δίχως να καταλαβαίνει τι λέει: στο 2009. Στο χείλος του γκρεμνού.

- Θεωρείτε ότι είναι ώρα εθνικών συναινέσεων στα κρίσιμα ζητήματα;

- Πάντα ήταν. Αλλά τώρα η ανάγκη είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ας δείξουμε λίγη εθνική μεγαλοψυχία. Το οφείλουμε στις επόμενες γενεές. Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές «καριέρες». Προέχει η χώρα.

- Πως σχολιάζετε το αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών και επίσπευση των εθνικών εκλογών;

- Ακατανόητο και συνάμα αδιανόητα κυνικό. Το σχήμα που παρουσιάζει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι το εξής: Σας λέω πως όσοι ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι δωσίλογοι που χρηματίζονται. Άρα, και επειδή τους χαρακτηρίζω έτσι, δεν θα ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Άρα θα πέσει η κυβέρνηση τον Φλεβάρη. Για να μη δημιουργηθεί όμως πολιτική αστάθεια τον Φλεβάρη, σας λέω να κάνετε τώρα εκλογές και να με εκλέξετε. Και αφού με εκλέξετε, μετά να ψηφίσετε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Υπακούει στον ορθό λόγο αυτό το σχήμα; Δεν νομίζω.
Εδώ φτάσανε να προβούν σε μια δήλωση που αν δεν ήξερες ότι ήταν ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσες να το υποθέσεις. «Το γεγονός ότι αρνείται τη συναίνεση για το πρόσωπο του νέου ΠτΔ , δείχνει ότι μοναδική του επιδίωξη είναι η πολιτική του επιβίωση. Εμείς επιμένουμε στην ανάγκη της σταθερότητας και των ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων που μπορούν να εγγυηθούν την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας και την έξοδο από την κρίση» είπαν σε προχθεσινή ανακοίνωσή τους... Μα σε ποιον τα λέει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Στον πρόεδρό του ίσως;

- Θεωρείτε πιθανό να εκλεγεί νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή;

- Το ελπίζω και το ελπίζουμε. Αλλά αυτό είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω.

Για ΠΑΣΟΚ και Κεντροαριστερά

- Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων φέρνουν το ΠΑΣΟΚ χαμηλότερα και από την «επίδοσή» του στις ευρωεκλογές. Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

- Πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές. Το ενδιαφέρον είναι ότι για πρώτη φορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέγραψε χαμηλότερα ποσοστά από αυτά των βουλευτικών εκλογών.

- Σε ποιους παράγοντες, κατά τη γνώμη σας, προσκρούει η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς;

- Στον πολιτικό οπορτουνισμό κάποιων. Ξέρετε, εντοπίζετε μια τάση, ευτυχώς περιορισμένη. Διάφοροι πολιτευτές που έχουν φύγει ή που θέλουν να φύγουν από το κόμμα με τα οποίο εκλέχθηκαν αναζητούν κόμμα να ενταχθούν με κριτήριο τη δυνατότητα επανεκλογής τους. Αυτό είναι πραγματικά κρίμα. Θα πρέπει να προταχθεί η πολιτική. Τα κόμματα υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν στην υπηρεσία του πολίτη, και όχι στην υπηρεσία πολιτικών για να εκλεγούν, και το αντίστροφο.

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Ή αλλιώς, όταν η πολιτική υπευθυνότητα γίνεται ελάττωμα και ο πολιτικός οπορτουνισμός πλεονέκτημα

Διάβασα το άρθρο της πολύ καλής αρθρογράφου Ξένιας Κουναλάκη, στην Καθημερινή, με τίτλο «Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι», και με αφορμή αυτό αποφάσισα να μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου, όπως η Ξένια, «λίγο χοντροκομμένα γιατί έχει εξαντληθεί η υπομονή - η δική μου και πολλών άλλων».

Η αρθρογράφος περιγράφει τη «λύση» στο πρόβλημα της συσπείρωσης των δυνάμεων που κινούνται σχηματικά στο χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ: ο Βενιζέλος αποχωρεί και ΠΑΣΟΚ- Ελιά, το Ποτάμι και οι προερχόμενοι από τη ΔΗΜΑΡ σχηματίζουν ένα ενιαίο φορέα υπό την ηγεσία του Σπύρου Λυκούδη. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει μέσα από έξι σημεία:

1. στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας υπάρχουν δύο πόλοι ισχυροί, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συγκλίνουν

2. υπάρχει η ανάγκη ενός ενδιάμεσου προοδευτικού πόλου

3. το ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να έχει αυτόν το ρόλο, δεν μπορεί να τον υποστηρίξει διότι επιβαρύνεται με την προσπάθεια εξόδου από την κρίση

4. ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ένας ικανός πολιτικός, είναι «ωραίος τύπος με χιούμορ και γοητεία» που συμπαθεί πολύ η κα. Κουναλάκη, αλλά δεν κάνει γα αρχηγός διότι δεν μπορεί να «επαναπατρίσει» (;) κάποιους που η αρθρογράφος αποκαλεί «γαπικούς» (;)

5. το Ποτάμι είναι μια καλή λύση διότι είναι στον ενδιάμεσο χώρο, έχει την επίφαση της προοδευτικότητας, έχει μπόλικο ελεύθερο χρόνο μια και δεν ασχολείται με την εθνική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ο πρόεδρος του έχει επικοινωνιακό χάρισμα, ... αλλά είναι «λίγο χύμα»

6. ο Σπύρος Λυκούδης είναι «γλυκός», «αξιοπρεπής», «ανιδιοτελής», μπορεί να κάνει τον «γεφυροποιό» ώστε να ενωθεί η κεντροαριστερά, να διασφαλιστεί η ενότητα του ΠΑΣΟΚ (ενότητα ποιου με ποιόν άραγε;) και ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Στ. Θεοδωράκης ως ιδρυτής νέου πολιτικού κόμματος που απεχθάνεται το παλιό και δικαιώνει τη μειοψηφία της ΔΗΜΑΡ που αυτή τη στιγμή βρίσκεται διασπαρμένη σε διάφορες ατομικές επιλογές των βουλευτών της που αποχώρησαν από την ΚΟ της ΔΗΜΑΡ που δεν ήθελε αλλά αποδέχθηκε την επανεκλογή του Φ. Κουβέλη ως προέδρου της!

Αντιπαρέρχομαι του γεγονότος ότι ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία την διάβασα σε άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου προ εβδομάδων με τον τίτλο «Δεν είναι καιρός για μαγαζάκια» όπου καλούσε τα άλλα κόμματα και κινήσεις της κεντροαριστεράς τα ενωθούν υπό το Ποτάμι το οποίο είναι ένα «έτοιμο κόμμα» αφήνοντας το Πασοκ και τον πρόεδρο του να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» της εξόδου της χώρας μας από την κρίση. Ένα άρθρο που με τρόμαξε ο κυνισμός του και το θεώρησα μοναδικό στο είδος, αλλά εν τέλει πρόκειται για σχολή σκέψης. Η μόνη διαφορά είναι οτι ο κ. Παπαδόπουλος δεν βλέπει ως αρχηγό τον κ. Λυκούδη αλλά τον κ. Θεοδωράκη.

Ας δούμε όμως τα επιχειρήματα της σκέψης αυτής.

Πράγματι στο πολιτικό σύστημα σήμερα υπάρχει, όπως πάντα, ένας διπολισμός, μόνο που αυτός είναι ένας μικρός, τεχνητός και κωμικοτραγικός διπολισμός. Που η απόλυτη εκφραστή του ήταν στο διχαστικό ψευδεπίγραφο δίλημμα, μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Καμία σχέση δεν έχει με πλατιά κοινωνική βάση, η οποία στην πλειοψηφία της ζητά συνεργασίες και συναινέσεις υπέρ πατρίδος.

Πράγματι υπάρχει όχι η ανάγκη ενός προοδευτικού πόλου αλλά η ενδυνάμωση αυτού, ο οποίος είναι εδώ, δίνει μάχες καθημερινά, διαμορφώνει εθνική στρατηγική αλλά είναι αποδυναμωμένος γιατί διάφορα στελέχη τόσο του ΠΑΣΟΚ (και ναι κάποιοι από αυτούς ίσως να μιλούν στο όνομα του κ. Παπανδρέου και να την «βγαίνουν» από αριστερά... αυτούς εννοεί η αρθρογράφος ως «γαπικούς»;) όσο και του ευρύτερου χώρου της δημοκρατικής παράταξης, της κεντροαριστεράς της ευθύνης, επέλεξαν τον καναπέ του σπιτιού τους είτε για να καταψύξουν το πολιτικό τους κεφάλαιο είτε για να το εκκολάψουν, αυτοαναγόμενοι σε εθνικό κεφάλαιο της επόμενης ημέρας, ασχέτως αν αυτή δεν ήταν και δεν είναι διόλου δεδομένη.

Πράγματι το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, Ευ. Βενιζέλος, έχουν επωμιστεί το δύσκολο ρόλο της προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Εργάζονται νυχθημερόν, επί 4 χρόνια, για να αποφευχθεί η εθνική καταστροφή που ήταν ante portas, για να βγει η χώρα μας από την κρίση που δημιουργήθηκε επί κυβερνήσεως της ΝΔ (2004-2009), για να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες που επιβλήθηκαν με το πιστόλι στο κρόταφο από τους δανειστές μας για να αποφευχθούν τα τρισχειρότερα.

Και ναι, το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για επικοινωνιακές πολιτικές και παρφουμαρίσματα. Και δεν είναι πολύ «γλυκούλιδες» γιατί είναι στο μέτωπο. Στην πρώτη γραμμή ενός λυσσαλέου οικονομικού πολέμου. Ενός πολέμου που όμως τον κερδίζουν. Τον κερδίζουμε. Τον κερδίζει η χώρα, έστω και με μεγάλες απώλειες για τους πολίτες και για την παράταξη.

Και πράγματι, τώρα που διαφαίνεται ότι κερδίζεται ο πόλεμος εμφανίζονται κάτι «ξεκούραστα» παλικάρια με επικοινωνιακά χαρίσματα (ο ελεύθερος χρόνος βοηθάει την επιδερμίδα), και δηλώνουν όχι μόνο παρών αλλά καταγγέλλουν και αυτούς που είναι ακόμα στο μέτωπο! Κι αυτό αφορά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην μπω στον κόπο να ρωτήσω που ήταν όλοι αυτοί οι «ξεκούραστοι» όταν η χώρα μας κινδύνευε. Είπαμε ... κατέψυχαν ή εκκόλαπταν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Αλλά και που είναι τώρα; Στην προετοιμασία για τη νέα νομή εξουσίας, σε μια στιγμή που ακόμα όλα είναι κρίσιμα;

Θα ήταν καλοδεχούμενο κι εθνικά έντιμο αν ερχόντουσαν να συνθέσουν και να προσθέσουν, γιατί φυσικά και χρειάζεται και νέο αίμα και νέες ιδέες και διάθεση και ορμή και συστράτευση.

Όχι δεν προτείνεται όμως κάτι τέτοιο. Αυτό που προτείνεται είναι η κατασκευή ενός οχήματος για τους «ξεκούραστους», για αυτούς που λιποτάκτησαν τις κρίσιμες ώρες. Ενός σχήματος που θα αποτελέσει μαξιλαράκι στον μικρό διπολισμό είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη- ότι κάτσει, αρκεί κάποιοι να εκλεγούν κάπου. Κι αν κάτι είναι «νέο» σε αυτό το σχήμα είναι οι «νέες» μορφές πολιτικού οπορτουνισμού. Και είναι νέες, μολονότι παμπάλαιες, διότι πλαισιώνονται με επικοινωνιακά event τύπου προώθησης προϊόντος.

Η χώρα μας όμως δεν είναι προϊόν, ούτε και έχει ανάγκη από εγωκεντρικές συμπεριφορές και τέτοια αυτοαναφορικά σχήματα. Η χώρα μας έχει ανάγκη από εθνική συστράτευση. Η χώρα μας έχει ανάγκη από πολιτικούς που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος, που έχουν το θάρρος να μπουν στην μάχη υπέρ πατρίδας, υπέρ των πολιτών.


Και το αισιόδοξο είναι ότι αυτό γίνεται. Νέα παιδιά, νέοι πολιτικοί, συστρατεύονται μαζί με τους βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, κάτω από την ομπρέλα της Δημοκρατικής Παράταξης δίχως να ζητάνε τίποτα, δίχως να προσδοκούν τίποτα παρά μόνο να μπορέσουν από τη μεριά τους να συνεισφέρουν σε αυτή τη μεγάλη εθνική προσπάθεια. Και αυτό, ναι, είναι ότι πιο αισιόδοξο συμβαίνει τώρα. Με όσους αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, τη μάχη αυτή θα την κερδίσουμε, για τη χώρα και την παράταξη.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Άρθρο στο Καρφί: Η σημασία της σοσιαλδημοκρατίας, μέσα από ένα παράδειγμα

Πριν λίγες ημέρες συμμετείχα σε ένα τηλεοπτικό πάνελ μαζί με τον ευρωβουλευτή της ΝΔ, κ. Κύρτσο  και τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κα Βαλαβάνη, ενώ συμμετείχε και ο υφυπουργός Εργασίας, κ. Κεγκέρογλου, παρουσιάζοντας το θετικό μέτρο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Μετά την λεπτομερή τοποθέτηση του υπουργού, το λόγο πήρε ο κ. Κύρτσος, εξηγώντας ότι διαφωνεί με την επιδοματική πολιτική υποστηρίζοντας ότι τα χρήματα θα πρέπει να δοθούν για την ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά. Ακολούθησε η κα Βαλαβάνη που δήλωσε πως τα χρήματα που δίνονται είναι «ψίχουλα» και πως θα πρέπει να δοθούν πολύ περισσότερα. Η τοποθέτηση των δύο ήταν ενδεικτική  δύο  πολιτικών που είναι διαφορετικές από τη δική μας ευρωπαϊκή κεντροαριστερή προσέγγιση.

Ο κ. Κύρτσος εξέφραζε την συντηρητική (πολιτικά) - νεοφιλελεύθερη (οικονομικά) άποψη, διαδεδομένη σε Αγγλία και ΗΠΑ, βάσει της οποίας ο πολίτης γίνεται παθητικός όταν λαμβάνει επιδόματα και άρα αυτά θα πρέπει να κοπούν, ώστε να έχει κίνητρα να αναζητήσει εργασία, ενώ ταυτοχρόνως θα πρέπει το (μικρό έως ελάχιστο) κράτος απλώς να διευκολύνει την επιχειρηματικότητα.

Η κα Βαλαβάνη εξέφραζε τη λαϊκίστικη αντίληψη που θέλει το (τεράστιο) κράτος να μοιράζει αφειδώς χρήματα σε κάθε κοινωνική ομάδα, δίχως βέβαια να υπάρχει μια κάποια μέριμνα όσον αφορά στο από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά- παρά μόνο κάτι γενικολογίες τύπου: φορολόγηση του πολύ μεγάλου πλούτου κτλ.

Σε αυτές τις δύο αντικρουόμενες απόψεις, υπάρχει η τρίτη θέση, η θέση της σοσιαλδημοκρατίας που λέει πως ούτε μπορούμε να αφήνουμε τους πολίτες απροστάτευτους- βορά στις ορέξεις της αγοράς - άλλα ούτε και πρέπει να επιδοθούμε σε μια επιδοματική παροχολογία που ακόμα κι αν μπορούσε να εφαρμοστεί για κάποιο μικρό διάστημα, δεν θα έπρεπε να εφαρμοστεί γιατί αυτό θα οδηγούσε την κοινωνία και το κράτος σε απόλυτη χρεοκοπία.

Εμείς λέμε "ναι" στα θετικά μέτρα προστασίας, όπως το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να λειτουργούν ως δίχτυ προστασίας των πολιτών από την αγριότητα της αγοράς σε συνδυασμό με πολιτικές ανάπτυξης, δημιουργίας θέσεων εργασίας, επανένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας και αποκατάστασης αδικιών. Διότι η φτώχεια, η αναπηρία, η απομόνωση δεν είναι ατομικό πρόβλημα και προσωπικό δυστύχημα, αλλά κοινωνικό ζήτημα και το κράτος (το ούτε μεγάλο, αλλά ούτε μικρό) οφείλει να παρεμβαίνει στοχευμένα για να προστατεύει τους πολίτες.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα αυτού που λέμε ότι: η απάντηση στον νεοφιλελεύθερο συρμό δεν είναι ο λαϊκισμός, ούτε το αντίδοτο στον λαϊκισμό είναι ο νεοφιλελεύθερος συρμός. Υπάρχει η τρίτη λύση κι αυτή είναι η σοσιαλδημοκρατία, η κεντροαριστερά της ευθύνης.

Η σημασία της κεντροαριστεράς της ευθύνης εντοπίζεται εδώ κι όχι σε αυτοαναφορικές αρθρογραφίες (η κεντροαριστερά για την κεντροαριστερά) και λίστες ονομάτων που αυτοχρίζονται παράγοντες του χώρου. Η κεντροαριστερά της ευθύνης δεν έρχεται  να διχάσει με το δικό της τρόπο την κοινωνία, αλλά  να την ενώσει σε ένα διαρκές αίτημα πραγματικής ισότητας, κοινωνικού κράτους, ισονομίας και ισοπολιτείας.

Ο δε περίφημος διάλογος για την κεντροαριστερά δεν μπορεί παρά να αφορά στο πώς θα ενωθεί η χώρα και πώς θα βγούμε οριστικά από την οικονομική κρίση, από τον οικονομικό αυτό πόλεμο, δίχως οι προσωρινές δραματικές απώλειες να γίνουν οριστικές.

Το ευτύχημα πάντως είναι ότι όσο διαρκεί ο διάλογος για τη «διαχείριση της ειρήνης»….παραδίπλα, «στο μέτωπο», οι λίγοι πια βουλευτές της σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζουν να δίνουν μάχες και να τις κερδίζουν, δείχνοντας με τη στάση του στην πράξη το τί σημαίνει κεντροαριστερά της ευθύνης. Δεν έχουμε παρά που και που, όταν ο διάλογος για την κεντροαριστερά «σκαλώνει», να ρίχνουμε μια ματιά προς τη Βουλή. Για να αποκτούν τα ζητήματα τις πραγματικές τους διαστάσεις.

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Συνέντευξη στην Free Sunday και στον Δημήτρη Χρυσικόπουλο

Κατ’ αρχάς θα ήθελα το σχόλιό σας για την εκλογή του κ. Γιουνκέρ στη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία υποστηρίχθηκε και από τους ευρωβουλευτές της Ελιάς. Πόσο θεωρείτε ότι θα επιδράσει στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ε.Ε.;
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις έναν νομιμοποιημένο δημοκρατικά πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που έχει τη στήριξη του Κοινοβουλίου. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι ανήκει στο Λαϊκό Συντηρητικό Κόμμα, την πολύ δύσκολη περίοδο 2011-2012 της σκληρής διαπραγμάτευσης, για να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα του χρέους, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως επικεφαλής του Eurogroup, είχε υποστηρίξει σημαντικά και αποφασιστικά την Ελλάδα. Έχοντας ζήσει από κοντά τις αγριότητες και τους παραλογισμούς του ΔΝΤ και την ισχυρή προσπάθεια της Ελλάδας να τα καταφέρει, έχει πλέον τη βιωματική γνώση για να υποστηρίξει το αίτημα της Ελλάδας και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών για αλλαγή της σχέσης της Ε.Ε. με το ΔΝΤ. Εξάλλου, ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής με τις πρώτες δηλώσεις του, ως πρόεδρου της Κομισιόν, για εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της τρόικας, το οποίο σημαίνει απεμπλοκή της Ε.Ε. από το ΔΝΤ. Μένει να το δούμε και στην πράξη.

Μια και αρχίσαμε με τα ευρωπαϊκά θέματα, θα ήθελα και μια αποτίμησή σας για την ελληνική προεδρία της Ε.Ε.
Η Ελλάδα άσκησε μία από τις πιο κρίσιμες και δύσκολες προεδρίες της Ε.Ε. – αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς την κρίση στην Ουκρανία, η οποία, δυστυχώς, κλιμακώνεται εξαιρετικά επικίνδυνα με την κατάρριψη του αεροσκάφους των Μαλαισιανών Αερογραμμών και την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών.
Η ανάληψη της προεδρίας από την Ελλάδα προκάλεσε επί μακρόν αρνητικά σχόλια, που βασίζονταν σε στερεότυπα, όσον αφορά τις δυνατότητες της χώρας μας να οργανώσει την προεδρία. Η Ελλάδα όμως κατάφερε να ασκήσει την προεδρία με οργανωμένο, αποτελεσματικό και πετυχημένο τρόπο, αναδεικνύοντας με τον πλέον αδιάσειστο τρόπο ότι η Ελλάδα είναι και πάλι ένα κανονικό και ισότιμο κράτος της Ε.Ε. Ένα από τα πολύ σημαντικά ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκε με επιτυχία η ελληνική προεδρία ήταν στον τομέα της ανάπτυξης και της απασχόλησης, με τη διασφάλιση-χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών πολιτικών μέσα από πόρους της Ε.Ε. Καθώς και η «Πρωτοβουλία για τους Νέους», μέσα από την οποία γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το θηρίο που τρώει την καρδιά των κοινωνιών: η ανεργία των νέων. Εξαιρετικά σημαντική ήταν και η πρωτοβουλία για τον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης, που αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της τραπεζικής ένωσης. Διότι μόνο έτσι θα αρθούν οι μεγάλες εσωτερικές ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών, όπως π.χ. στο ζήτημα του ύψους των επιτοκίων και στην ασφάλεια των καταθέσεων.
Σημαντικό ήταν και το ότι κατάφερε να γίνει επιτέλους σαφές πως η μετανάστευση δεν αποτελεί πρόβλημα των χωρών του Νότου, αλλά της Ε.Ε. Έτσι, τέθηκε ρητά η αρχή της αλληλεγγύης και της δίκαιης κατανομής των βαρών μεταξύ των κρατών-μελών. Δυστυχώς, όμως, ζούμε στη χώρα που οργάνωσε και άσκησε μία από τις πλέον επιτυχημένες και δύσκολες προεδρίες, και η πλειονότητα των πολιτών δεν γνωρίζει καν ότι είχαμε την προεδρία. Και αυτό είναι ευθύνη των ΜΜΕ. Για να μην αναφερθώ στη θλιβερή εικόνα ευρωβουλευτών της αντιπολίτευσης που κατήγγειλαν δημοσίως στο Ευρωκοινοβούλιο τη χώρα μας, υποστηρίζοντας ότι απέτυχε κατά την άσκηση της προεδρίας!

Για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς, θα ήθελα μια εκτίμησή σας σχετικά με την πορεία της συζήτησης για την κεντροαριστερά στην Ελλάδα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται;
Η Ελιά ήταν το πρώτο βήμα προς την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς της ευθύνης. Τώρα προχωράμε στο επόμενο βήμα, στη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην κεντροαριστερά (πρώτος και καλύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ), διότι γνωρίζουν καλά πως με μια ισχυρή κεντροαριστερά οι πολιτικές των άκρων δεν έχουν χώρο. Δεν θα τα καταφέρουν όμως.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που πιστεύετε ότι θα πρέπει να έχει η Δημοκρατική Παράταξη, ώστε να ανταποκριθεί τόσο στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς όσο και στα κελεύσματα των πολιτών;
Την κεντροαριστερά δεν θα την ψηφίσει ο κόσμος για να τη «βοηθήσει» (!) ή για να «βοηθήσουν» κάποιους να κάνουν καριέρα! Την κεντροαριστερά την ψηφίζει ο κόσμος για να του λύσει τα προβλήματά του με προοδευτικό πρόσημο. Όσο κι αν ακούγεται αυτονόητο αυτό, συχνά δεν είναι. Η κεντροαριστερά δεν είναι παραγοντισμός, ούτε μια αυτοαναφορική γενικολογία. Η κεντροαριστερά κρίνεται στο πεδίο των προβλημάτων της χώρας, όπως είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Άρα δεν αρκεί να αυτοαποκαλείται κάποιος κεντροαριστερός. Θα πρέπει να το αποδεικνύει και στην πράξη καθημερινά. Δεν μπορεί να αυτοαποκαλείται κάποιος κεντροαριστερός και να μην προσπαθεί να συμβάλει στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ούτε να «παίζει» με τους θεσμούς, θέλοντας να δημιουργήσει τεχνητή κυβερνητική και πολιτική αστάθεια, ούτε να λέει «όχι» σε κάθε μεταρρύθμιση ή νομοσχέδιο, ακόμα και σε ανύπαρκτα, όπως αυτό για τον αιγιαλό.

Όσον αφορά τη θέση του ΠΑΣΟΚ εντός της κυβέρνησης, θεωρείτε ότι ανταποκρίνεται στην άποψη του κ. Βενιζέλου ότι αποτελεί τον προοδευτικό της πόλο;
Το αποδεικνύουμε καθημερινά. Καθημερινά η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ δίνει αγώνα για να πείσει τη ΝΔ, αλλά κυρίως την τρόικα, για την ανάγκη λήψης θετικών μέτρων αποκατάστασης αδικιών και ανακούφισης του πολίτη, όπως αυτό για τη ρύθμιση των δόσεων των ληξιπρόθεσμων οφειλών και για το εγγυημένο εισόδημα αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το «όχι» στους πλειστηριασμούς, στις ομαδικές απολύσεις, στο lock out, στο παράλογο μέτρο του 15% της αρνητικής ποσόστωσης, ή οι πολύ σημαντικές αλλαγές που φέραμε στο νόμο για τη μικρη «ΔΕΗ» και στο νόμο για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αλλά και με το αντιρατσιστικό ν/σ που επαναφέρουμε. Εμείς λέμε ότι το αντίδοτο στο λαϊκισμό δεν είναι ο νεοφιλελεύθερος συρμός, ούτε το αντίστροφο. Υπάρχει η τρίτη λύση, η προοδευτική, και αυτή είναι το ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατική Παράταξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα μοιάζει να κλιμακώνει τις επιθέσεις του κατά της κυβέρνησης, με αφορμή θέματα όπως η «μικρή ΔΕΗ» και ο αιγιαλός. Πώς σχολιάζετε την τακτική/πρακτική του;
Ο τρόπος που κινείται ο κ. Τσίπρας είναι πραγματικά ακατανόητος και εθνικά βλαπτικός. Δεν ασχολείται με την προσπάθεια επίλυσης των πραγματικών προβλημάτων. Κατασκευάζει δήθεν θέματα και δίνει δήθεν αγώνες όχι στο Κοινοβούλιο, αλλά σε πλατείες και πεζοδρόμια, για να δημιουργήσει την εικόνα της καταστροφής και να αρπάξει την εξουσία. Όσο για τον αιγιαλο, σας είπα: Δεν υπάρχει νομοσχέδιο. Ουδέποτε υπήρξε. Υπήρχε ένα προσχέδιο για συζήτηση τον Απρίλιο, όπου με παρέμβαση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ απεσύρθη. Ο κ. Τσίπρας, ως Δον Κιχώτης, παρέα με κάποιους Σάντσο Πάντσα, δίνει μάχες με ανεμόμυλους, δίχως καν να υπάρχει Δουλτσινέα.  

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Συνέντευξη στον Ελεύθερο Τύπο και στην Αγγελική Σπανού

-Κάνουν λάθος όσοι λένε ότι οι εκλογές είναι κοντά;

Αυτοί που το λένε αυτό, το λένε διαρκώς από τον Ιούνιο του 2012. Από τις εκλογές του 2012 δεν ακούμε τίποτα άλλο παρά από το ότι έρχονται ή ότι πρέπει να έρθουν οι εκλογές διότι δεν έχουν τι άλλο να πουν. Προανήγγειλαν ανατροπές που δεν ήρθαν ποτέ και μας πάνε από τα θερμά φθινόπωρα που απέτυχαν στα θερινά μέτωπα που θα αποτύχουν κι αυτά. Το θλιβερό είναι ότι δεν συμμετέχουν στην εθνική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, δεν αντιλαμβάνονται τις προτεραιότητες των πολιτών, παρά μόνο λασπολογούν, σκανδαλολογούν και  προσπαθούν να προκαλέσουν εκλογές γιατί γνωρίζουν ότι όσο η χώρα οδεύει προς την έξοδο από την κρίση τόσο μειώνονται οι πιθανότητές τους «για έφοδο στην εξουσία». Όλη η ιστορία γίνεται για τις καρέκλες κι αυτό είναι φανερό βλέποντας όσους συντάσσονται μαζί στα δήθεν παλλαϊκά μέτωπα: πρώην υπουργοι/βουλευτές ΠΑΣΟΚ που πρωτοστατούσαν στα μνημόνια και για την πολιτική τους διάσωση εγκατέλειψαν τον «καράβι» και συνδικαλιστές απαξιωμένους στα μάτια ακόμα και των ίδιων των εργαζομένων.

-Είναι δίκαιο να αποκαθίστανται μισθολογικά με δικαστικές αποφάσεις συγκεκριμένοι κλάδοι του Δημοσίου;

Η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία είναι υποχρεωμένες να συμμορφώνονται με τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Το μεγάλο όμως θέμα είναι οι αποφάσεις αυτές να συνάδουν με τον κοινό περί δικαίου αίσθημα. Διαφορετικά, οι αποφάσεις δυο ταχυτήτων απαξιώνουν τους θεσμούς. Οι πολίτες δεν πρέπει να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στη δικαιοσύνη.

Επιτρέψτε μου πάντως να σχολιάσω κάτι που συνιστά πρωτοφανή διγλωσσία.  Είδαμε την ηγεσία του Συριζα να κατηγορεί, και πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ, για την συμμόρφωση του στην απόφαση του ΣτΕ στο θέμα της ψήφου των μεταναστών, τον βλέπουμε επίσης να στηρίζει ή και να οργανώνει τις κινητοποιήσεις των καθαριστριών κατά της κυβέρνησης που συμμορφώθηκε με την απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά στην περίπτωση της απόφασης για τα ειδικά μισθολόγια των δικαστών δήλωσε ρητά πως «η κυβέρνηση πρέπει να κάνει εκτελεστές όλες τις δικαστικές αποφάσεις» και μάλιστα ψήφισε παρών στην σχετική τροπολογία. Δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με τα μικροκομματικά τους συμφέροντα;

-Τελικά, ποια είναι η κοινωνική στροφή; Τι αλλάζει στο πρόγραμμα προσαρμογής;

Η διαπραγμάτευση είναι συνεχής. Η προσπάθεια από την αρχή ήταν να μην χρεοκοπήσει η χώρα και στη συνέχεια να ξεκινήσει η αποκατάσταση των αδικιών, που αναγκαστικά επιβλήθηκαν για να αποφευχθούν τα τρισχειρότερα δεδομένου ότι οι εταίροι μας και κυρίως το ΔΝΤ έθεταν εκβιαστικά διλλήματα. Τώρα, μετά από το πρωτογενές πλεόνασμα, την έξοδο της αγορές, την εντυπωσιακή μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων, την έκθεση του ευρωκοινοβουλίου για την τρόικα αλλά και τις ευρωεκλογές όπου για πρώτη φορά η Ε.Ε. είδε να αμφισβητείται τόσο έντονα, το μήνυμά είναι να προχωρήσουμε πιο γρήγορα στην περιφρούρηση της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, να διασφαλίσουμε την προοδευτική σταθερότητα στη χώρα μας, όπως έχει πει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Βενιζέλος.  Κάθε διαπραγμάτευση είναι πάντα πολύ δύσκολη, αλλά τώρα πλέον έχουμε σημαντικα «όπλα» στα χέρια μας για να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Η ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, η μείωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, η αποδέσμευση της κινητικότητας από τη διαθεσιμότητα, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, η ιατροφαρμακευτική κάλυψη των ανασφάλιστων, και φυσικά η εφαρμογή του σχεδίου ανάσχεσης της ανεργίας μέσα από το Εθνικό Συμβούλιο Απασχόλησης, είναι οι μεγάλες προτεραιότητές του ΠΑΣΟΚ και θα αγωνιστούμε για να γίνουν πράξη  άμεσα.

-Ο Ευ. Βενιζέλος έχει μιλήσει για ανάγκη απεμπλοκής από την Τρόικα. Διαφαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα;

Αυτός είναι ο στόχος και αυτή είναι η προσπάθεια και θα το καταφέρουμε. Βλάπτει τη χώρα μας αλλά και την ίδια την ΕΕ η παρουσία της τρόικα. Όμως αυτό θα είχε ήδη επιτευχθεί αν διαπραγματευόμασταν με τους δανειστές μας ως έθνος. Κι όχι ένα πολιτικό κόμμα μόνο του με όλα τα άλλα απέναντι να χοροπηδάνε στις πλατείες του μίσους εκτιμώντας πως η κρίση είναι ευκαιρία για να πάρουν την εξουσία σε μια καμένη γη. Παρότι όλοι συνειδητοποίησαν ότι δεν υπάρχει σχέδιο β’ , που είδαν την στροφή που έκανε η κάποτε αντιμνημονιακή ΝΔ αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα, δυστυχώς η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει να αρνείται, δίχως επιχειρήματα, να συμμετάσχει σε μια  Εθνική Ομάδα Διαπραγμάτευσης έστω και τώρα, για την βιωσιμότητα του χρέους, κάτι που ο κ. Βενιζέλος ζητά επίμονα επί 2 χρόνια.

-Το ΠΑΣΟΚ μετά τον ανασχηματισμό εκπέμπει μια διάθεση γκρίνιας, σαν να βρίσκεται σε εκλογικό ανταγωνισμό με τη ΝΔ. Δεν είναι έτσι;

Κανένας εκλογικός ανταγωνισμός δεν υπάρχει. Σας διαβεβαιώνω ότι το βλέμμα του ΠΑΣΟΚ είναι στραμμένο στην προσπάθεια που κάνει η χώρα να βγει από την κρίση, στην αποκατάσταση των αδικιών που βίωσε ο ελληνικός λαός και στην εφαρμογή του εθνικού Σχεδίου ανασυγκρότησης για την ανάπτυξη και τις νέες θέσεις εργασίας.  Μένουμε μακριά από κάθε συντηρητικό ή αριστερίστικο λαϊκισμό και είμαστε προσηλωμένοι στις προοδευτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στον τόπο μας προς όφελος των πολιτών.

-Ποια Δημοκρατική Παράταξη; Αφού ούτε το Ποτάμι, ούτε η ΔΗΜΑΡ μπαίνουν στο διάλογο με το ΠΑΣΟΚ.

Η ΚΕ της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε να συμμετάσχει στον διάλογο, και το Ποτάμι κάλεσε το ΠΑΣΟΚ επίσημα στο συνέδριο του. Άρα υφίσταται πλαίσιο διαλόγου. Τώρα αν κάποιοι άλλα λένε επισήμως, κι άλλα διαρρέουν, αυτό ανήκει στην σφαίρα της παραπολιτικής. Η Δημοκρατική Παράταξη δεν είναι συνομοσπονδία προσωπικών στρατηγικών. Όλοι χρειάζονται αλλά από κανέναν δεν εξαρτάται.

-Τελικά, τι συνέδριο θα κάνετε το φθινόπωρο; Εχει νόημα να τεθεί θέμα ηγεσίας;

Θα γίνει ιδρυτικό συνέδριο της Παράταξης. Τι εννοείται «θέμα ηγεσίας»;  Να σας πω κάτι; Από τον Μάρτιο του 2012 δεν ακούω τίποτα άλλο παρά τη φράση αυτή. Αν νομίζουν κάποιοι ότι ηγεσία ενός κόμματος είναι ένας άνθρωπος που καθίσταται όμηρος άλλων στο πλαίσιο μιας απειλής τύπου: «κάνε μας τα χατίρια διαφορετικά θα σε διώξουμε» …κάνουν μεγάλο λάθος. Η ηγεσία εξάλλου είναι ένα συλλογικό όργανο.

-Σας ενοχλεί η απόφαση της ηγεσίας/πλειοψηφίας του ΣΥΡιΖΑ για άνοιγμα στην Κεντροαριστερά;


Με βάση την απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έγινε κανένα άνοιγμα προς την κεντροαριστερά. Στο ΚΚΕ Μ-Λ και στην Ανταρσία έγινε άνοιγμα ενώ κήρυξαν τον ανένδοτο προς την κεντροαριστερά παραδεχόμενοι (!) πως η κεντροαριστερά αποτελεί ανάχωμα για την έφοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Α! και επίσης κάνανε άνοιγμα προς τους γυρολόγους και τους τυχοδιώκτες της πολιτικής. 

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Δεν έχουμε το δικαίωμα στη λήθη

Η 16η Απριλίου του 2014 ήταν ημέρα μνήμης των 100 χρόνων από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ή μάλλον, για να μνημονεύσουμε τον μεγάλο ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ, 100 χρόνων  από την ημέρα έναρξης του «σύντομου 20ου αιώνα», από την έναρξη της «εποχής των άκρων».  Του σύντομου αυτού 20ου αιώνα που, σύμφωνα με τον Χομπσμπάουμ, ξεκίνησε με την έναρξη του Α’ ΠΠ και τελείωσε με την πτώση του τείχους. Αυτή η «εποχή των άκρων» στη διάρκεια της οποίας είδαμε τα όρια της ανθρώπινης κτηνωδίας και ορκιστήκαμε «ποτέ ξανά».

Εχθές, 21 Απριλίου, ήταν η ημέρα μνήμης των 47 χρόνων από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Και η δικτατορία της περιόδου 1967-1974  εντάσσεται φυσικά στην εποχή των άκρων.

Σε λίγες μέρες, την 9η Μαΐου, θα κλείσουμε 64 χρόνια από την ίδρυση της ΕΕ, αρχικά  της  Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ).  Λίγοι πια θυμούνται ή και γνωρίζουν ότι η ΕΚΑΧ, το όραμα του Γάλλου υπουργού εξωτερικών, Ρόμπερτ Σούμαν, είχε ως στόχο να σταματήσουν οι λαοί της Ευρώπης να πολεμάνε μεταξύ τους. Η απόφαση για τη δημιουργία της ΕΚΑΧ που ήταν το πρώτο βήμα για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και στη  συνέχεια για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη και σημαντικότερη συμφωνία για την ειρήνη στην Ευρώπη. Η πιο ισχυρή αντιπολεμική συμφωνία.

Ο Χομπσμπάουμ γράφει στο πρόλογο του βιβλίου του «κατανοώ δεν σημαίνει αποδέχομαι ούτε σημαίνει συγχωρώ». Η κατανόηση όμως προϋποθέτει μελέτη και η μελέτη τόλμη να αντιμετωπίσεις την αλήθεια. Μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα να κατανοήσουμε και άρα να μην επαναλάβουμε την σκοτεινή πλευρά της ιστορίας. Διότι η κατασκευή «αποδιοπομπαίων τράγων» είτε αυτοί είναι οι μετανάστες, είτε είναι άλλες χώρες, είτε είναι οι πολιτικοί, είτε είναι η μεταπολίτευση,  είτε είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι εξαιρετικά ολισθηρό έδαφος που το έχουμε ξαναδιαβεί με οδυνηρές για την ανθρωπότητα συνέπειες.

Δυστυχώς όμως, οι παραπάνω επετειακές ημερομηνίες, βρίσκουν την Ευρώπη αντιμέτωπη με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης με κυριότερη όλων τα πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, αντιμέτωπη με ένα ισχυρό κύμα ευρωσκεπτικιστών είτε εκ δεξιών είτε εξ αριστερών (ακροδεξιοί, εθνικιστές και αριστεριστές ευρωσκεπτικιστές), αντιμέτωπη και πάλι με την άνοδο νεοναζιστικών/ ακροδεξιών δυνάμεων, με διχασμένο το εσωτερικό της ανάμεσα στον «επιμελή» βορρά και στον «απείθαρχο» νότο, με σοβαρές κρίσεις στις γείτονες χώρες που θέτουν σε δοκιμασία τη διεθνή οντότητά της, και με μια εξαιρετικά επικίνδυνη αναβίωση του ψυχρού πολέμου. 100 χρόνια από την έναρξη του Α΄ΠΠ, αυτό που μπορούμε ανάγλυφα να δούμε είναι πως τίποτα δεν είναι πια αυτονόητο, τίποτα δεν είναι πια δεδομένο.

Οι αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εργασία, ανεκτικότητα, πλουραλισμό, ανάπτυξη αλλά και για δημοκρατία, ασφάλεια και ειρήνη, αμφισβητούνται ή αν θέλετε, ξαναγίνονται το μεγάλο ζητούμενο.  

Και στα δικά μας... 47 χρόνια από το πραξικόπημα, οι δυνάμεις του σκότους κάνουν και πάλι την εμφάνιση τους.

Στην Ελλάδα οι εκλογές του 2012 που έγιναν υπό το βάρος της τυφλής οργής, έφεραν στο κοινοβούλιο δεδηλωμένα αντικοινοβουλευτικές δυνάμεις, τις νεοναζιστικές δυνάμεις της Χρυσής Αυγής, και κεκαλυμμένα αντικοινοβουλευτικές και ανορθολογικές δυνάμεις, τους ΑΝΕΛ. Αλλά και ενδυνάμωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο ώστε να χάσει την αριστερή ιδεολογία του και να μεταμορφωθεί σε ένα αποιδελογικοποιημένο όχημα διαμαρτυρίας που διεκδικεί την εξουσία, δημαγωγώντας και συνεργαζόμενο με πάσης φύσεως «διαβόλους», με όποιο τίμημα και όποιο κόστος τόσο για την αριστερά όσο και για τη χώρα και τη ζωή των πολιτών.

Το τελευταίο αυτό διάστημα συχνά συναντάς πολίτες που ανερυθρίαστα και υψηλοφώνως τάσσονται υπέρ των νεοναζί εγκληματιών της Χρυσής Αυγής, άλλους να διατυμπανίζουν πως στην χούντα ήταν καλύτερα και άλλους με περισσή άγνοια να ζητούν την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ ή και την ευρωπαϊκή ένωση, αναπτύσσοντας επικίνδυνους εθνικισμούς. Η μόνη πιστευτή είδηση είναι αυτή που άλλοτε θα έμοιαζε απολύτως παράλογη και αρκούντως συνωμοσιολογικη.

Αλλά και στο υγιή χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης εμφανίζονται σήμερα υποψήφιοι  όχι μόνο της ακροδεξιάς αλλά και της κοσμικής δεξιάς να διεκδικούν την ψήφο των δημοτών είτε κλείνοντας το ένα μάτι στην Χρυσή Αυγή υποστηρίζοντας πχ πως οι μουσουλμάνοι είναι “λαθρομετανάστες” (sic)  και άρα δεν θα πρέπει να δημιουργηθεί χώρος λατρείας των μουσουλμάνων στην Αθήνα, είτε κλείνοντας και τα δύο μάτια στην Χρυσή Αυγή, τασσόμενοι πχ κατά του ανοίγματος της παιδικής χαράς του Αγίου Παντελεήμονα, με το κλείσιμο της οποίας η πλατεία έγινε το φυτώριο για την άνοδο των νεοναζί. Ενώ σε άλλες περιοχές βλέπεις ανθρώπους καταδικασμένους απο τα  ποινικά δικαστήρια  να διεκδικούν με σημαντικό προβάδισμα το δήμο.

Σε 34 μέρες οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα κληθούν να λάβουν την μεγάλη απόφαση. Θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Για την Ευρώπη που θέλουμε. Οι επιλογές είναι τρείς: Η «καμία» Ευρώπη που ευαγγελίζονται αριστερίζοντα ή και νεοφασιστικά μορφώματα. Η δεξιά προστεσταντική τιμωρός Ευρώπη της λιτότητας και των ανισοτήτων.  Η σοσιαλδημοκρατική κοινωνική Ευρώπη της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της συνοχής, της απασχόλησης.

Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε. Δεν υπάρχει πότε τίποτα το αναπόφευκτο στην ιστορία. Ούτε ο Χίτλερ ήταν αναπόφευκτος ούτε οι θηριωδίες του 20ου αιώνα, ούτε ο εμφύλιος και η χούντα. Όπως και σήμερα, δεν υπάρχει τίποτα το καρμικό και τίποτα το αναπόφευκτο. Αρκεί να σκεφτούμε ορθολογικά, με σύμβουλό μας την ιστορική μνήμη, και πρόταγμα μας την αλήθεια. Να πάρουμε την απόφαση υπέρ  του μέλλοντος κόντρα στις σειρήνες που θέλουν την επιστροφή στο κακό παρελθόν  Να προχωρήσουμε σε ένα new deal για τη δημοκρατία και τους θεσμούς,  για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο δίχως δημαγωγίες και  λαϊκισμούς.

Και τώρα που η χώρα βγαίνει από την κρίση, τώρα που όλοι ενηλικιωθήκαμε πληρώνοντας βέβαια μεγάλο τίμημα, τώρα που μπορούμε να σχεδιάσουμε την Ελλάδα που θέλουμε και να ορίσουμε την Ευρώπη που διεκδικούμε είναι κρίμα να παραδοθούμε σε ένα μηδενιστικό συναισθηματισμό. Διαφορετικά η ιστορία θα επαναληφθεί.  Οι βεβαιότητες που είχαμε δεν υπάρχουν πια. Η διεκδίκηση πρέπει να γίνει από την αρχή.

Η Ευρώπη είναι σαν το ποδήλατο, πρέπει να κάνεις συνεχώς πετάλι. Και μόνον έτσι μπορούμε να οδεύουμε με ασφάλεια προς τον προορισμό μας.


Πηγή:www.capital.gr