Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Άρθρο στην εφημερίδα ΑΞΙΑ| Η ανεπαίσθητη διολίσθηση της δημοκρατίας μας

Η δημοκρατία μας διολισθαίνει ... ανεπαίσθητα ... βήμα βήμα και ως είθισται, διολισθαίνει εν μέσω κραυγών δήθεν υπερασπίσεως της.

Τις τελευταίες εβδομάδες στάλθηκαν επικίνδυνα μηνύματα για την δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό μας.

Φυσικά τα μηνύματα ήταν αρκούντως εύληπτα και μόνο με το σχηματισμό συγκυβέρνησης, δίχως καν προγραμματική συμφωνία, ενός αριστερού/ριζοσπαστικού και ενός ακροδεξιού/ εθνικιστικού κόμματος. Θα εστιάσω όμως στα ανώνυμα ή επώνυμα σχόλια όπως για παράδειγμα αυτό του Γ. Ζουγανέλη που εξέφρασε, με αφορμή την τοποθέτηση του Μ. Γλέζου, την διαδεδομένη στον κόσμο των social media άποψη: «μην δίνετε επιχειρήματα σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλάνε [...] οι φαιδροί οι ασήμαντοι οι εθνικοί μειοδότες». Διαχωρίζοντας έτσι τους πολίτες σε αυτούς που στηρίζουν την κυβέρνηση και άρα δικαιούνται να ομιλούν και σε αυτούς που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και άρα δεν δικαιούνται να ομιλούν καθώς είναι εθνικοί μειοδότες.

Αυτή η άποψη, η ταύτιση δηλαδή της κυβέρνησης με την κοινωνία και του «φιλοκυβερνητικού» με τον «πατριώτη», έκανε αισθητή την παρουσία της από τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης με τα οργανωμένα από το κυβερνών κόμμα καλέσματα στις συγκεντρώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης. Στα διαδικτυακά μηνύματα που στέλνονται γράφουν: «είσαι Έλληνας; Στήριξε την κυβέρνηση, πάρε μέρος στη διαδήλωση». Κι όταν κάποιοι ασκούν κριτική στην κυβέρνηση ή στο κάλεσμα δέχονται καταιγισμό μηνυμάτων με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο: «τι Έλληνας είσαι εσύ που δεν στηρίζεις την κυβέρνηση;». Αυτή η πρακτική δεν είναι παρά μια κλοπή των εργαλείων της κοινωνίας των πολιτών. Των εργαλείων άσκησης πίεσης των πολιτών στην εκάστοτε κυβέρνηση. Εξάλλου το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, μια και ουδέποτε αυτό είναι προς υποστήριξη της κυβέρνησης στις αστικές δημοκρατίες. Αν ήταν, προς τι η προστασία;
Μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα εμφανίζονται «φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις» καθώς το κυβερνών κόμμα μασκαρεύεται σε κοινωνία των πολιτών, υπονομεύοντας την στην πραγματικότητα και οι κανονικοί πολίτες μη έχοντας τρόπους δράσεις σιωπούν. Εξάλλου ο κάθε ένας πολίτης νιώθει πως είναι ο μόνος που τα βλέπει διαφορετικά μια και η εικόνα που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ δείχνει ότι πλήθος κόσμου επικροτεί.

Το σχήμα αυτό έρχεται να ενισχυθεί με κάποιες δημοσκοπήσεις. Η προ ημερών δημοσκόπηση - κατά παραγγελία της επίσημης κομματικής εφημερίδας του κυβερνώντος κόμματος- που έδειχνε πως το 80% υποστηρίζει τους χειρισμούς της κυβέρνηση και το 87% τον Πρωθυπουργό είναι προς αυτή την κατεύθυνση, όταν μάλιστα χρησιμοποιείται από κυβερνητικούς εκπροσώπους ως απάντηση στην δειλή ερώτηση του τολμηρού δημοσιογράφου σχετικά με το νέο μνημόνιο και τα μέτρα που συμφώνησαν να φέρουν. «Μα μας στηρίζει το 87% των πολιτών» είναι η αποστομωτική απάντηση!!! Και άρα όποιος αμφισβητεί το αγαθό των προθέσεων και το άριστο του αποτελέσματος πάει κόντρα στη βούληση του λαού!

Το επόμενο βήμα ανεπαίσθητης διολίσθησης της δημοκρατίας μας εντοπίζεται στην αμφισβήτηση του ρόλου της αντιπολίτευσης.
«Όσο πιο γρήγορα αποτελέσει παρελθόν, τόσο το καλύτερο για τον τόπο» δήλωσε ο ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του ΕΚ Δ. Παπαδημούλης σχολιάζοντας τις δηλώσεις αρχηγού κόμματος της αντιπολίτευσης που τόλμησε να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση. Μια φράση που προφανώς δεν ταιριάζει στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα και ξυπνάει ιστορικές μνήμες άλλων καθεστώτων.

Αλλά και ο υπουργός εσωτερικών κ. Βούτσης στην τελευταία συνέντευξη Τύπου του δήλωσε κατηγορηματικά πως δεν αναγνωρίζει στην αντιπολίτευση το δικαίωμα να ασκεί κριτική.

Στο ίδιο κλίμα ήταν και η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης στις δηλώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης σχετικά με τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων, η οποία κυμάνθηκε ανάμεσα στο «έχουν το θράσος να μας επιπλήττουν» και στο «τα βάζουν με την κοινωνία επειδή στηρίζει στη συντριπτική της πλειοψηφία τη νέα ελληνική κυβέρνηση» επιχειρώντας και πάλι την ταύτιση της κυβέρνησης με την κοινωνία. Στην πραγματικότητα δεν απαντούν στην κριτική- πρακτική δυστυχώς συνηθισμένη στις σχέσεις κυβέρνησης/αντιπολίτευσης- αλλά σου λένε πως δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς διότι είσαι ο εχθρός του λαού μια και ο λαός στηρίζει την κυβέρνηση μας - πρακτική απολύτως εκτός πλαισίου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας καθώς απαγορεύει στην αντιπολίτευση να ασκήσει το εκ του συντάγματος δημοκρατικό της δικαίωμα και θεσμική της υποχρέωση.

Για να μην αναφερθώ στην ομιλία της κα. Ζωής Κωνσταντοπούλου όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της ως Προέδρου της Βουλής που μίλησε για την πρώτη «αντιμνημονιακή βουλή» (!) ενώ δεν έκανε καμία αναφορά στα δικαιώματα της αντιπολίτευσης. Αλλά και στη τελευταία της πρωτοβουλία να συγκαλέσει την ΚΟ του κόμματός της για να δώσει οδηγίες, παραβλέποντας πως η Πρόεδρος είναι όλης της Βουλής κι όχι μόνο της ΚΟ του κόμματός της.

Τα παραπάνω εμπλουτίζονται με απαξιωτικές επιθέσεις για όποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει διαφωνία ή αμφιβολία για την κυβερνητική πολιτική.

Κορωνίδα όλων αυτών βέβαια ήταν η φράση του ίδιου του πρωθυπουργού περί «αλλαγής καθεστώτος» με την ψήφο στις 25 Γενάρη, λησμονώντας πως η τελευταία φορά που έγινε αλλαγή καθεστώτος ήταν το 1974.

Για να φτάσουμε, βήμα βήμα, στην πρώτη συνεδρίαση  της Βουλής της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου όπου η Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε να αναβληθεί η προβλεπόμενη ψηφοφορία γιατί απουσίαζαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής!!! Και απουσίαζε διότι ο εισαγγελέας δεν τους έδωσε άδεια να βγουν από τη φυλακή. Η Πρόεδρος τη Βουλής προσπάθησε να ασκήσει πίεση στη δικαιοσύνη να άρει την προσωρινή κράτηση θέτοντας σε ομηρία όλη τη βουλή υπό το σχήμα: όσο δεν αποφυλακίζονται οι χρυσαυγίτες δεν θα συνεδριάζει η ολομέλεια! Ευτυχώς δεν το κατόρθωσε (ακόμα).

Όλα τα παραπάνω συνιστούν μια υπόγεια μεταβολή του πολιτεύματος; Ίσως να ακούγεται υπερβολικό και μπορεί και να είναι. Όμως τα πραγματικά περιστατικά κατατείνουν σε μια αδιόρατη, ανεπαίσθητη διολίσθηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας. Διότι έχουμε ταυτοχρόνως παραβίαση της διάκρισης των εξουσιών όσον αφορά τη νομοθετική και την δικαστική εξουσία υπερ της εκτελεστικής αλλά και προσπάθεια υπονόμευσης των μηχανισμών της κοινωνίας των πολιτών από την εκτελεστική εξουσία. Κι όλα αυτά με τις χαρμόσυνες ιαχές και την πρακτική συνεισφορά της χρυσής αυγής.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά γίνονται σκοπίμως με στόχο την «αλλαγή καθεστώτος» που προανήγγειλε ο Πρωθυπουργός  ή έχουμε να κάνουμε με την ενσάρκωση του μύθου του Νάρκισσου που κοιτάζοντας το πρόσωπό του στα νερά της πηγής τόσο πολύ του άρεσε που παρέμεινε εκεί αυτοθαυμαζόμενος μέχρι που μαράζωσε και πέθανε. Και μαζί με αυτόν, μαζί με αυτούς ... μαραζώνει και αργοπεθαίνει η δημοκρατία μας.

Τα σημάδια πλέον είναι πολλά και η σιωπή βλάπτει. Η δραματική επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι το λιγότερο εν τέλει που θα μας συμβεί. Η υπονόμευση των θεσμών της αστικής δημοκρατίας εκ των άνω μάλιστα, εκ του κυβερνώντος κόμματος δηλαδή, είναι εξ ίσου μεγάλο κακό.

Παρά τις απειλές και τις νουθεσίες, η αντιπολίτευση έχει εργαλεία να αντιδρά και αυτό κάνει. Αυτό που είναι κρίσιμο είναι η επανάκτηση των εργαλείων της κοινωνίας των πολιτών – όχι δεν είσαι εθνοπροδότης αν ασκείς κριτική στην κυβέρνηση, τουναντίον είσαι ενεργός πολίτης.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Εθνική υπερηφάνεια

Ψηλός, ευθυτενής, πληθωρικός, φύσει αισιόδοξος, με καλή καρδιά. Ο Τάσος. Άνθρωπος της αγοράς. Γύρω στα 50. Εξαιρετικά συμπαθής. Τον γνώρισα τυχαία, εκεί σε ένα μεσημεριανό τραπέζι, στην αγορά. Άρχισε να μου λέει πόσο υπέροχα νιώθει με τη νέα κυβέρνηση. Αισθάνθηκε υπερήφανος Έλληνας, είπε. Πολύ το χάρηκε που σπάσαμε τα μούτρα στους ξένους, είπε. Γουστάρει, έχει καλή διάθεση, έχει όρεξη, μου εξήγησε με φαρδιά χαμόγελα και χειρονομίες.
Τον ρώτησα αν είδε τη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, αν διάβασε την συμφωνία. Όλα τα είδε, μου είπε. Όλα τα βλέπει, και την μούρη αυτών όταν τους μιλά ο Βαρουφάκης, βλέπει και χαίρεται.
Τον ρώτησα αν σε αυτά που είδε, αν τα είδε, άκουσε και τι ειπώθηκε, τι καλούμαστε να υπογράψουμε, και ποια τα περιθώρια της χώρας. Όχι μου είπε, βαριέται να τα ακούει αυτά, αλλά γουστάρει πολύ γουστάρει έτσι, με το χέρι στη τσέπη, να κάνουμε τη μούρη κρέας στους ξένους.
Κι αφού μ’ άφησε να του εξηγήσω τι είναι αυτό που καλούμαστε να υπογράψουμε και τι σημαίνει αυτό για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, για τη δουλειά του και το παρόν του, μου ζήτησε να μην του το χαλάω τώρα, και μετά από μια μικρή σιωπή μου είπε: «κοίτα, αν με απογοητεύσουν κι αυτοί, τώρα που χάρηκα επιτέλους, τώρα που γουστάρω που είμαι Έλληνας, θα τα κάψω όλα...»
Αχ βρε Τάσο, του είπα, και αλλάξαμε κουβέντα δίνοντας ραντεβού σε ένα μήνα και δεσμεύοντας τον να μην κάψει τίποτα πριν ξαναβρεθούμε!
***
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν όλα όσα έγιναν τον τελευταίο μήνα ήταν βάση σχεδίου. Μπορώ μόνο να περιγράψω τι έγινε:
Μια κυβέρνηση που ήξερε πως δεν θα μπορούσε να αλλάξει μήτε την Ευρώπη μήτε την Ελλάδα. Εξάλλου γιατί να θέλουν; Είναι οι αυθεντικοί εκπρόσωποι του παλαιού πολιτικού συστήματος. Όλου του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει όλα: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΝΕ, ΚΚΕ, άκρα αριστερά, άκρα δεξιά, εθνικιστές, Ακροδεξιούς.
Ένα πολιτικό κόμμα και μια πολιτική ηγεσία που το μόνο που ήθελε είναι η εξουσία. Με όποιο τίμημα.
Πήραν την εξουσία με ισχνή πλειοψηφία και πάμπολλα ψέματα και στη συνέχεια κλήθηκαν να βρουν τον τρόπο να διατηρήσουν την εξουσία και να την αυξήσουν σε επίπεδα ολοκληρωτικά κι αδιαμφισβήτητα.
Αν απλά και ωραία έπιαναν το νήμα από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι - το οποίο θα ήταν και το επωφελές για τον τόπο- θα κατέρρεε όλη η αφήγηση τους για δόσιλογους και εθνοπροδότες κτλ. Επιπλέον δεν θα πρόσφεραν θέαμα ώστε να καταστούν εθνικοί ήρωες, τα παλικαράκια που μπουκάρουν στην ΕΕ και τα κάνουν όλα μαντάρα υψώνοντας την εθνική σημαία.
Η αλλαγή της κυβέρνηση θα ήταν ομαλή, ως είθισται στις δημοκρατίες και άρα αυτό δεν θα κατέτασσε τον Τσίπρα στους μεγάλους ηγέτες τύπου Λατινικής Αμερικής.
Επιπλέον η στενή «εκλογική πελατεία» τους δεν θα ικανοποιούνταν, διότι δεν θα είχαν να δώσουν τίποτα.
Η επιλογή που έκαναν ήταν υψηλού ρίσκου, με δεδομένη την εθνική βλάβη, αλλά όχι την κομματική.
Πήρανε λοιπόν στο αεροπλάνο της επικίνδυνης πτήσης ομήρους όλον τον ελληνικό λαό.
Μπούκαραν στην κυριολεξία στην ΕΕ και προσβάλλοντας και ταπεινώνοντας on camera όλα τα κράτη -μέλη της ΕΕ, με το χέρι στη τσέπη, επιφωνήματα, και το φουλάρι να ανεμίζει, προσέφεραν στο εσωτερικό της χώρας θέαμα.
Ικανοποιήθηκε το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων. Χόρτασαν εθνική υπερηφάνεια. (Αν και ποτέ δεν επέρχεται ο κορεσμός με την εθνική υπερηφάνεια, όσο πιο πολύ την ταΐζεις τόσο πιο πολύ πεινάει).
Παραλλήλως αναβίωσαν την πλατεία των αγανακτισμένων, κι όχι μόνο την αναβίωσαν αλλά και την ένωσαν. Τώρα πια δεν μιλάμε για άνω και κάτω πλατεία, αλλά για μια πλατεία, με σαφέστατη επικράτηση της άνω. Πλέον στην πλατεία δεν μαζεύονται για να μουντζώνουν την κυβέρνηση αλλά για να την υποστηρίζουν μουντζώνοντας όμως την ΕΕ, τους ηγέτες άλλων χωρών, τους πολίτες άλλων χωρών.
Η πλατεία «αποθέωσης της κυβέρνησης» είναι απαραίτητο εργαλείο για την ανάδειξη του κ. Τσίπρα ως ηγέτη τύπου λατινικής αμερικής - μόνο στα καθεστώτα αυτά λάμβαναν χώρα οργανωμένες από το κόμμα φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις. Και φυσικά ο κ. Τσίπρας ανταποκρινόμενος στο (οργανωμένο) κάλεσμα της ιστορίας, στέλνει από τις Βρυξέλλες τιτιβίσματα απευθυνόμενος στην πλατεία ωσάν να συνομιλεί με το ελληνικό γένος.
Εν τω μεταξύ όμως όλα αυτά τα θεαματικά events δυσχέραναν την θέση της χώρας μας στη διαπραγμάτευση. Βρεθήκαμε να είμαστε μόνοι εναντίων όλων των χωρών της ευρωζώνης. Στις όποιες διευκολύνσεις ήταν διατεθειμένα μέχρι προ λίγων μηνών να κάνουν τα άλλα κράτη, τώρα έλεγαν το δικό τους περήφανο όχι. Γιατί πολύ απλά και τα άλλα κράτη έχουν εντολή λαού, έχουν κυβερνήσεις που εκλέγονται, και υπερήφανους γερμανούς, ιταλούς, γάλλους, ολλανδούς, ιρλανδους, κύπριους, σλοβάκους κτλ...
Το αποτέλεσμα ήταν, την περασμένη Παρασκευή, η χώρα να έχει πλησιάσει στην απόλυτη καταστροφή, με τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι να προειδοποιεί «μην με αναγκάζετε να τραβήξω την σκανδάλη». Ήταν θέμα ελάχιστων ωρών. Καθαρή Δευτέρα γαρ και οι μνήμες της Κύπρου ζωντάνεψαν. Και όλος ο ελληνικός λαός, εντός ή εκτός πλατείας, εθνικά υπερήφανος ή ταπεινωμένος με τη δήθεν εθνική υπερηφάνεια, να εκλιπαρεί κατά μόνας να μην γίνει το μοιραίο.
Αφού λοιπόν έβαλαν τον κόσμο να δει το έρεβος, μέσα σε μια ώρα κάνανε την απότομη στροφή και δέχθηκαν τα πάντα... εώς και μνημόνιο 3.
Το «Ουφ» που ακούστηκε το βράδυ της Παρασκευής από τους πολίτες ήταν για τον κίνδυνο που γλύτωσαν και όχι αλαλαγμοί για την επιτυχία. Ας μην μπερδεύουν κάποιοι το «ουφ» με το «γιούπι». Είναι η στιγμή αυτή που το αυτοκίνητο ντελαπάρει πολλαπλώς και τελικά αποφεύγει την μετωπική σύγκρουση με το τρένο.
Ναι, επιζήσαμε. Αυτό. Τα τραύματα θα τα δούμε μετά.
Το κόστος όλης αυτής της μανούβρας είναι τρομακτικό. Οι εταίροι μας, όπως φάνηκε και από το email Βαρουφάκη που του υπαγόρεψαν οι «θεσμοί», θα μας έχουν σε σκληρή επιτήρηση και τα μέτρα θα είναι πιο σκληρά από ποτέ, ενώ το οξυγόνο που μας δίνουν είναι το απαραίτητο για την στοιχειώδη αναπνοή εν ώρα ύπνου. Γιατί; Όχι για λόγους εκδίκησης αλλά για λόγους προστασίας. «Είστε επικίνδυνοι κύριοι της ελληνικής κυβέρνησης», μας είπαν κατάμουτρα στην συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής, «Είστε επικίνδυνοι για την Ευρώπη».
Βέβαια μέχρι να τα καταλάβουμε όλα αυτά, ο φίλος μου ο Τάσος θα είναι καλύτερα από ποτέ, γιατί ένιωσε για πρώτη φορά υπερήφανος Έλληνας. Κι ίσως ποτέ να μην καταλάβει τι έγινε. Γιατί η τεχνητή και επιθετική προς άλλους εθνική υπερηφάνεια, είναι μια ζωογόνος δύναμη που μέχρι να μην νιώθεις πια, σε κρατά ακμαίο και ρωμαλέο.

ΥΣ. Θυμάμαι μια συζήτηση του Β. Βενιζέλου με συνεργάτες του και στελέχη του ΠΑΣΟΚ όταν ήταν Υπουργός Οικονομικών, μετά το τέλος της διήγησης του για μια έντονη σύγκρουση με την τρόικα που είχε μόλις προηγηθεί. Του είχαμε ζητήσει να δημοσιοποιήσουμε τα γεγονότα. Το απαγόρευσε κατηγορηματικά. Διαφωνήσαμε λέγοντας πως αν δεν ξέρουν οι πολίτες τι έγινε δεν θα καταλάβουν τι κάνετε και τι αποφύγαμε. Μα είπε «δεν μπορείς να κάνεις διαπραγμάτευση με τηλεοπτικούς όρους, η διαπραγμάτευση γίνεται με όρους διπλωματίας». Του είπαμε πως αν δεν μάθουν θα σας σταυρώσουν. Μας είπε: «αν μάθουν, θα σταυρωθεί η χώρα».

athensvoice.gr

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Συνέντευξη στην εφημερίδα Αξία και στη δημοσιογράφο Γ. Σαδανά

«Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές καριέρες»


Πρόλογος:
«Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον» εκτιμά η αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, μιλώντας στην «Α». Αναφερόμενη στην προεδρική εκλογή, «είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω» απαντά και επισημαίνει ότι «πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές» σχολιάζοντας τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.

Κείμενο:

- Βρισκόμαστε στην τελική φάση της «μνημονιακής» εποχής; Ποιοι είναι οι κρίσιμοι σταθμοί σε αυτήν την πορεία;

- Οι κρίσιμοι σταθμοί είναι επτά, όπως τους περιέγραψε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Β. Βενιζέλος, στη Βουλή:
* Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης της τρόικας – η συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους και η έγκριση της συμφωνίας αυτής, στο Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Είμαστε λίγο πριν από αυτό.
* Τα stress tests των τραπεζών που ήδη ολοκληρώθηκαν και τα θετικά αποτελέσματα αυτών είναι ένα σημαντικό βήμα προς την έξοδο από το μνημόνιο.
* Να γίνει μέχρι το τέλος του χρόνου η συμφωνημένη ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού σκέλους του προγράμματος. Εδώ εντάσσεται η επιβεβαίωση της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους.
* Η διαμόρφωση της περιόδου μετά το πρόγραμμα, χωρίς νέο πρόγραμμα, χωρίς νέο δάνειο, χωρίς νέο μνημόνιο, χωρίς τρόικα.
* Η συμφωνημένη ολοκλήρωση του σκέλους του προγράμματος που αφορά στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
* Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης και διαρθρωτικών αλλαγών ελληνικής, εθνικής κυριότητας.
* Και, τέλος, η προστασία των ευπαθών ομάδων, η σταδιακή αποκατάσταση των αδικιών.
Όλα αυτά, όμως, μπορούν να γίνουν μόνο υπό τις εξής προϋποθέσεις: πολιτική σταθερότητα, εθνική συνένωση, σεβασμός στις θυσίες των πολιτών, και καθήκον εθνικής αλήθειας. Δυστυχώς, κάποια πολιτικά κόμματα δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και κινούνται με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους μικροκομματικό συμφέρον.

- Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του μιλούν συχνά για «εθνική σταθερότητα». Τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα των πολιτών;

- Τα πάντα. Δίχως εθνική σταθερότητα, δίχως ενότητα, δίχως συστράτευση δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Σκεφτείτε μόνο ότι αν υπήρχε εθνική σταθερότητα και πολιτική συναίνεση σε μια από κοινού προσπάθεια θα είχαμε ήδη βγει από την κρίση. Το δε επιχείρημα ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι διαφορετική από αυτή που θέλουν άλλα κόμματα καταρρίπτεται από την πολύ πρόσφατη ιστορία. Θυμηθείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. εκκινούν από την ίδια αφετηρία το 2010. Είναι τότε εξίσου δήθεν «αντιμνημονιακοί», από κοινού καταγγέλλουν το ΠΑΣΟΚ για τη στρατηγική που ακολουθεί και συμμετέχουν σε πλατείες αγανακτισμένων. Όταν, όμως, η Ν.Δ. έσυρε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το 2012 και βγήκε πρώτο κόμμα, αντίκρισε την πραγματικότητα και ανέκρουσε πρύμναν εφαρμόζοντας την πολιτική εξόδου από την κρίση που χάραξε το ΠΑΣΟΚ. Αυτό, βέβαια, στοίχισε στη χώρα πολλά δισεκατομμύρια, διότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, και στη ΝΔ την απώλεια 25 βουλευτών. Τώρα είμαστε ένα βήμα από την έξοδο από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχει παρουσιάσει κάποιο άλλο πρόγραμμα, δεν θα μπορούσε άλλωστε, εκβιάζει για εκλογές. Δηλώνει πως δεν θα συναινέσει σε καμία συμφωνία εξόδου από την κρίση, αν δεν προηγηθούν εκλογές ώστε να πάρει πρώτα την εξουσία και να ζητήσει μετά συναινέσεις! Ζητάνε, δηλαδή, να διακοπεί η πορεία εξόδου από την κρίση, στο τελευταίο στάδιο, για να εφαρμόσουν στην καλύτερη περίπτωση το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ με την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ.! Υπάρχει, βέβαια, και η χειρότερη έκβαση και η πιο πιθανή: να καταστραφούν όλα σε πέντε μέρες. Πέντε μέρες αρκούν για να επιστρέψουμε εκεί που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δίχως να καταλαβαίνει τι λέει: στο 2009. Στο χείλος του γκρεμνού.

- Θεωρείτε ότι είναι ώρα εθνικών συναινέσεων στα κρίσιμα ζητήματα;

- Πάντα ήταν. Αλλά τώρα η ανάγκη είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ας δείξουμε λίγη εθνική μεγαλοψυχία. Το οφείλουμε στις επόμενες γενεές. Δεν είναι ώρα τώρα για πολιτικές «καριέρες». Προέχει η χώρα.

- Πως σχολιάζετε το αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών και επίσπευση των εθνικών εκλογών;

- Ακατανόητο και συνάμα αδιανόητα κυνικό. Το σχήμα που παρουσιάζει η αξιωματική αντιπολίτευση είναι το εξής: Σας λέω πως όσοι ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι δωσίλογοι που χρηματίζονται. Άρα, και επειδή τους χαρακτηρίζω έτσι, δεν θα ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Άρα θα πέσει η κυβέρνηση τον Φλεβάρη. Για να μη δημιουργηθεί όμως πολιτική αστάθεια τον Φλεβάρη, σας λέω να κάνετε τώρα εκλογές και να με εκλέξετε. Και αφού με εκλέξετε, μετά να ψηφίσετε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Υπακούει στον ορθό λόγο αυτό το σχήμα; Δεν νομίζω.
Εδώ φτάσανε να προβούν σε μια δήλωση που αν δεν ήξερες ότι ήταν ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσες να το υποθέσεις. «Το γεγονός ότι αρνείται τη συναίνεση για το πρόσωπο του νέου ΠτΔ , δείχνει ότι μοναδική του επιδίωξη είναι η πολιτική του επιβίωση. Εμείς επιμένουμε στην ανάγκη της σταθερότητας και των ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων που μπορούν να εγγυηθούν την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας και την έξοδο από την κρίση» είπαν σε προχθεσινή ανακοίνωσή τους... Μα σε ποιον τα λέει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Στον πρόεδρό του ίσως;

- Θεωρείτε πιθανό να εκλεγεί νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή;

- Το ελπίζω και το ελπίζουμε. Αλλά αυτό είναι μια απόφαση που θα πάρει κατά μόνας κάθε βουλευτής με το βλέμμα στραμμένο τους πολίτες, ελπίζω.

Για ΠΑΣΟΚ και Κεντροαριστερά

- Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων φέρνουν το ΠΑΣΟΚ χαμηλότερα και από την «επίδοσή» του στις ευρωεκλογές. Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

- Πάντα τα κόμματα της κυβέρνησης καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στις ευρωεκλογές. Το ενδιαφέρον είναι ότι για πρώτη φορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέγραψε χαμηλότερα ποσοστά από αυτά των βουλευτικών εκλογών.

- Σε ποιους παράγοντες, κατά τη γνώμη σας, προσκρούει η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς;

- Στον πολιτικό οπορτουνισμό κάποιων. Ξέρετε, εντοπίζετε μια τάση, ευτυχώς περιορισμένη. Διάφοροι πολιτευτές που έχουν φύγει ή που θέλουν να φύγουν από το κόμμα με τα οποίο εκλέχθηκαν αναζητούν κόμμα να ενταχθούν με κριτήριο τη δυνατότητα επανεκλογής τους. Αυτό είναι πραγματικά κρίμα. Θα πρέπει να προταχθεί η πολιτική. Τα κόμματα υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν στην υπηρεσία του πολίτη, και όχι στην υπηρεσία πολιτικών για να εκλεγούν, και το αντίστροφο.

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι και έτσι δεν μας παρέσυρε η δίνη

Ή αλλιώς, όταν η πολιτική υπευθυνότητα γίνεται ελάττωμα και ο πολιτικός οπορτουνισμός πλεονέκτημα

Διάβασα το άρθρο της πολύ καλής αρθρογράφου Ξένιας Κουναλάκη, στην Καθημερινή, με τίτλο «Έπεσε η Ελιά στο Ποτάμι», και με αφορμή αυτό αποφάσισα να μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου, όπως η Ξένια, «λίγο χοντροκομμένα γιατί έχει εξαντληθεί η υπομονή - η δική μου και πολλών άλλων».

Η αρθρογράφος περιγράφει τη «λύση» στο πρόβλημα της συσπείρωσης των δυνάμεων που κινούνται σχηματικά στο χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ: ο Βενιζέλος αποχωρεί και ΠΑΣΟΚ- Ελιά, το Ποτάμι και οι προερχόμενοι από τη ΔΗΜΑΡ σχηματίζουν ένα ενιαίο φορέα υπό την ηγεσία του Σπύρου Λυκούδη. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει μέσα από έξι σημεία:

1. στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας υπάρχουν δύο πόλοι ισχυροί, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συγκλίνουν

2. υπάρχει η ανάγκη ενός ενδιάμεσου προοδευτικού πόλου

3. το ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να έχει αυτόν το ρόλο, δεν μπορεί να τον υποστηρίξει διότι επιβαρύνεται με την προσπάθεια εξόδου από την κρίση

4. ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ένας ικανός πολιτικός, είναι «ωραίος τύπος με χιούμορ και γοητεία» που συμπαθεί πολύ η κα. Κουναλάκη, αλλά δεν κάνει γα αρχηγός διότι δεν μπορεί να «επαναπατρίσει» (;) κάποιους που η αρθρογράφος αποκαλεί «γαπικούς» (;)

5. το Ποτάμι είναι μια καλή λύση διότι είναι στον ενδιάμεσο χώρο, έχει την επίφαση της προοδευτικότητας, έχει μπόλικο ελεύθερο χρόνο μια και δεν ασχολείται με την εθνική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ο πρόεδρος του έχει επικοινωνιακό χάρισμα, ... αλλά είναι «λίγο χύμα»

6. ο Σπύρος Λυκούδης είναι «γλυκός», «αξιοπρεπής», «ανιδιοτελής», μπορεί να κάνει τον «γεφυροποιό» ώστε να ενωθεί η κεντροαριστερά, να διασφαλιστεί η ενότητα του ΠΑΣΟΚ (ενότητα ποιου με ποιόν άραγε;) και ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που έθεσε ο Στ. Θεοδωράκης ως ιδρυτής νέου πολιτικού κόμματος που απεχθάνεται το παλιό και δικαιώνει τη μειοψηφία της ΔΗΜΑΡ που αυτή τη στιγμή βρίσκεται διασπαρμένη σε διάφορες ατομικές επιλογές των βουλευτών της που αποχώρησαν από την ΚΟ της ΔΗΜΑΡ που δεν ήθελε αλλά αποδέχθηκε την επανεκλογή του Φ. Κουβέλη ως προέδρου της!

Αντιπαρέρχομαι του γεγονότος ότι ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία την διάβασα σε άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου προ εβδομάδων με τον τίτλο «Δεν είναι καιρός για μαγαζάκια» όπου καλούσε τα άλλα κόμματα και κινήσεις της κεντροαριστεράς τα ενωθούν υπό το Ποτάμι το οποίο είναι ένα «έτοιμο κόμμα» αφήνοντας το Πασοκ και τον πρόεδρο του να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» της εξόδου της χώρας μας από την κρίση. Ένα άρθρο που με τρόμαξε ο κυνισμός του και το θεώρησα μοναδικό στο είδος, αλλά εν τέλει πρόκειται για σχολή σκέψης. Η μόνη διαφορά είναι οτι ο κ. Παπαδόπουλος δεν βλέπει ως αρχηγό τον κ. Λυκούδη αλλά τον κ. Θεοδωράκη.

Ας δούμε όμως τα επιχειρήματα της σκέψης αυτής.

Πράγματι στο πολιτικό σύστημα σήμερα υπάρχει, όπως πάντα, ένας διπολισμός, μόνο που αυτός είναι ένας μικρός, τεχνητός και κωμικοτραγικός διπολισμός. Που η απόλυτη εκφραστή του ήταν στο διχαστικό ψευδεπίγραφο δίλημμα, μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Καμία σχέση δεν έχει με πλατιά κοινωνική βάση, η οποία στην πλειοψηφία της ζητά συνεργασίες και συναινέσεις υπέρ πατρίδος.

Πράγματι υπάρχει όχι η ανάγκη ενός προοδευτικού πόλου αλλά η ενδυνάμωση αυτού, ο οποίος είναι εδώ, δίνει μάχες καθημερινά, διαμορφώνει εθνική στρατηγική αλλά είναι αποδυναμωμένος γιατί διάφορα στελέχη τόσο του ΠΑΣΟΚ (και ναι κάποιοι από αυτούς ίσως να μιλούν στο όνομα του κ. Παπανδρέου και να την «βγαίνουν» από αριστερά... αυτούς εννοεί η αρθρογράφος ως «γαπικούς»;) όσο και του ευρύτερου χώρου της δημοκρατικής παράταξης, της κεντροαριστεράς της ευθύνης, επέλεξαν τον καναπέ του σπιτιού τους είτε για να καταψύξουν το πολιτικό τους κεφάλαιο είτε για να το εκκολάψουν, αυτοαναγόμενοι σε εθνικό κεφάλαιο της επόμενης ημέρας, ασχέτως αν αυτή δεν ήταν και δεν είναι διόλου δεδομένη.

Πράγματι το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, Ευ. Βενιζέλος, έχουν επωμιστεί το δύσκολο ρόλο της προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Εργάζονται νυχθημερόν, επί 4 χρόνια, για να αποφευχθεί η εθνική καταστροφή που ήταν ante portas, για να βγει η χώρα μας από την κρίση που δημιουργήθηκε επί κυβερνήσεως της ΝΔ (2004-2009), για να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες που επιβλήθηκαν με το πιστόλι στο κρόταφο από τους δανειστές μας για να αποφευχθούν τα τρισχειρότερα.

Και ναι, το ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές του και ο Πρόεδρος του, δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για επικοινωνιακές πολιτικές και παρφουμαρίσματα. Και δεν είναι πολύ «γλυκούλιδες» γιατί είναι στο μέτωπο. Στην πρώτη γραμμή ενός λυσσαλέου οικονομικού πολέμου. Ενός πολέμου που όμως τον κερδίζουν. Τον κερδίζουμε. Τον κερδίζει η χώρα, έστω και με μεγάλες απώλειες για τους πολίτες και για την παράταξη.

Και πράγματι, τώρα που διαφαίνεται ότι κερδίζεται ο πόλεμος εμφανίζονται κάτι «ξεκούραστα» παλικάρια με επικοινωνιακά χαρίσματα (ο ελεύθερος χρόνος βοηθάει την επιδερμίδα), και δηλώνουν όχι μόνο παρών αλλά καταγγέλλουν και αυτούς που είναι ακόμα στο μέτωπο! Κι αυτό αφορά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην μπω στον κόπο να ρωτήσω που ήταν όλοι αυτοί οι «ξεκούραστοι» όταν η χώρα μας κινδύνευε. Είπαμε ... κατέψυχαν ή εκκόλαπταν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Αλλά και που είναι τώρα; Στην προετοιμασία για τη νέα νομή εξουσίας, σε μια στιγμή που ακόμα όλα είναι κρίσιμα;

Θα ήταν καλοδεχούμενο κι εθνικά έντιμο αν ερχόντουσαν να συνθέσουν και να προσθέσουν, γιατί φυσικά και χρειάζεται και νέο αίμα και νέες ιδέες και διάθεση και ορμή και συστράτευση.

Όχι δεν προτείνεται όμως κάτι τέτοιο. Αυτό που προτείνεται είναι η κατασκευή ενός οχήματος για τους «ξεκούραστους», για αυτούς που λιποτάκτησαν τις κρίσιμες ώρες. Ενός σχήματος που θα αποτελέσει μαξιλαράκι στον μικρό διπολισμό είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη- ότι κάτσει, αρκεί κάποιοι να εκλεγούν κάπου. Κι αν κάτι είναι «νέο» σε αυτό το σχήμα είναι οι «νέες» μορφές πολιτικού οπορτουνισμού. Και είναι νέες, μολονότι παμπάλαιες, διότι πλαισιώνονται με επικοινωνιακά event τύπου προώθησης προϊόντος.

Η χώρα μας όμως δεν είναι προϊόν, ούτε και έχει ανάγκη από εγωκεντρικές συμπεριφορές και τέτοια αυτοαναφορικά σχήματα. Η χώρα μας έχει ανάγκη από εθνική συστράτευση. Η χώρα μας έχει ανάγκη από πολιτικούς που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος, που έχουν το θάρρος να μπουν στην μάχη υπέρ πατρίδας, υπέρ των πολιτών.


Και το αισιόδοξο είναι ότι αυτό γίνεται. Νέα παιδιά, νέοι πολιτικοί, συστρατεύονται μαζί με τους βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, κάτω από την ομπρέλα της Δημοκρατικής Παράταξης δίχως να ζητάνε τίποτα, δίχως να προσδοκούν τίποτα παρά μόνο να μπορέσουν από τη μεριά τους να συνεισφέρουν σε αυτή τη μεγάλη εθνική προσπάθεια. Και αυτό, ναι, είναι ότι πιο αισιόδοξο συμβαίνει τώρα. Με όσους αντέχουν, υπομένουν και επιμένουν, τη μάχη αυτή θα την κερδίσουμε, για τη χώρα και την παράταξη.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Άρθρο στο Καρφί: Η σημασία της σοσιαλδημοκρατίας, μέσα από ένα παράδειγμα

Πριν λίγες ημέρες συμμετείχα σε ένα τηλεοπτικό πάνελ μαζί με τον ευρωβουλευτή της ΝΔ, κ. Κύρτσο  και τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κα Βαλαβάνη, ενώ συμμετείχε και ο υφυπουργός Εργασίας, κ. Κεγκέρογλου, παρουσιάζοντας το θετικό μέτρο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Μετά την λεπτομερή τοποθέτηση του υπουργού, το λόγο πήρε ο κ. Κύρτσος, εξηγώντας ότι διαφωνεί με την επιδοματική πολιτική υποστηρίζοντας ότι τα χρήματα θα πρέπει να δοθούν για την ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά. Ακολούθησε η κα Βαλαβάνη που δήλωσε πως τα χρήματα που δίνονται είναι «ψίχουλα» και πως θα πρέπει να δοθούν πολύ περισσότερα. Η τοποθέτηση των δύο ήταν ενδεικτική  δύο  πολιτικών που είναι διαφορετικές από τη δική μας ευρωπαϊκή κεντροαριστερή προσέγγιση.

Ο κ. Κύρτσος εξέφραζε την συντηρητική (πολιτικά) - νεοφιλελεύθερη (οικονομικά) άποψη, διαδεδομένη σε Αγγλία και ΗΠΑ, βάσει της οποίας ο πολίτης γίνεται παθητικός όταν λαμβάνει επιδόματα και άρα αυτά θα πρέπει να κοπούν, ώστε να έχει κίνητρα να αναζητήσει εργασία, ενώ ταυτοχρόνως θα πρέπει το (μικρό έως ελάχιστο) κράτος απλώς να διευκολύνει την επιχειρηματικότητα.

Η κα Βαλαβάνη εξέφραζε τη λαϊκίστικη αντίληψη που θέλει το (τεράστιο) κράτος να μοιράζει αφειδώς χρήματα σε κάθε κοινωνική ομάδα, δίχως βέβαια να υπάρχει μια κάποια μέριμνα όσον αφορά στο από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά- παρά μόνο κάτι γενικολογίες τύπου: φορολόγηση του πολύ μεγάλου πλούτου κτλ.

Σε αυτές τις δύο αντικρουόμενες απόψεις, υπάρχει η τρίτη θέση, η θέση της σοσιαλδημοκρατίας που λέει πως ούτε μπορούμε να αφήνουμε τους πολίτες απροστάτευτους- βορά στις ορέξεις της αγοράς - άλλα ούτε και πρέπει να επιδοθούμε σε μια επιδοματική παροχολογία που ακόμα κι αν μπορούσε να εφαρμοστεί για κάποιο μικρό διάστημα, δεν θα έπρεπε να εφαρμοστεί γιατί αυτό θα οδηγούσε την κοινωνία και το κράτος σε απόλυτη χρεοκοπία.

Εμείς λέμε "ναι" στα θετικά μέτρα προστασίας, όπως το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να λειτουργούν ως δίχτυ προστασίας των πολιτών από την αγριότητα της αγοράς σε συνδυασμό με πολιτικές ανάπτυξης, δημιουργίας θέσεων εργασίας, επανένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας και αποκατάστασης αδικιών. Διότι η φτώχεια, η αναπηρία, η απομόνωση δεν είναι ατομικό πρόβλημα και προσωπικό δυστύχημα, αλλά κοινωνικό ζήτημα και το κράτος (το ούτε μεγάλο, αλλά ούτε μικρό) οφείλει να παρεμβαίνει στοχευμένα για να προστατεύει τους πολίτες.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα αυτού που λέμε ότι: η απάντηση στον νεοφιλελεύθερο συρμό δεν είναι ο λαϊκισμός, ούτε το αντίδοτο στον λαϊκισμό είναι ο νεοφιλελεύθερος συρμός. Υπάρχει η τρίτη λύση κι αυτή είναι η σοσιαλδημοκρατία, η κεντροαριστερά της ευθύνης.

Η σημασία της κεντροαριστεράς της ευθύνης εντοπίζεται εδώ κι όχι σε αυτοαναφορικές αρθρογραφίες (η κεντροαριστερά για την κεντροαριστερά) και λίστες ονομάτων που αυτοχρίζονται παράγοντες του χώρου. Η κεντροαριστερά της ευθύνης δεν έρχεται  να διχάσει με το δικό της τρόπο την κοινωνία, αλλά  να την ενώσει σε ένα διαρκές αίτημα πραγματικής ισότητας, κοινωνικού κράτους, ισονομίας και ισοπολιτείας.

Ο δε περίφημος διάλογος για την κεντροαριστερά δεν μπορεί παρά να αφορά στο πώς θα ενωθεί η χώρα και πώς θα βγούμε οριστικά από την οικονομική κρίση, από τον οικονομικό αυτό πόλεμο, δίχως οι προσωρινές δραματικές απώλειες να γίνουν οριστικές.

Το ευτύχημα πάντως είναι ότι όσο διαρκεί ο διάλογος για τη «διαχείριση της ειρήνης»….παραδίπλα, «στο μέτωπο», οι λίγοι πια βουλευτές της σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζουν να δίνουν μάχες και να τις κερδίζουν, δείχνοντας με τη στάση του στην πράξη το τί σημαίνει κεντροαριστερά της ευθύνης. Δεν έχουμε παρά που και που, όταν ο διάλογος για την κεντροαριστερά «σκαλώνει», να ρίχνουμε μια ματιά προς τη Βουλή. Για να αποκτούν τα ζητήματα τις πραγματικές τους διαστάσεις.

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Συνέντευξη στην Free Sunday και στον Δημήτρη Χρυσικόπουλο

Κατ’ αρχάς θα ήθελα το σχόλιό σας για την εκλογή του κ. Γιουνκέρ στη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία υποστηρίχθηκε και από τους ευρωβουλευτές της Ελιάς. Πόσο θεωρείτε ότι θα επιδράσει στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ε.Ε.;
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις έναν νομιμοποιημένο δημοκρατικά πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που έχει τη στήριξη του Κοινοβουλίου. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι ανήκει στο Λαϊκό Συντηρητικό Κόμμα, την πολύ δύσκολη περίοδο 2011-2012 της σκληρής διαπραγμάτευσης, για να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα του χρέους, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως επικεφαλής του Eurogroup, είχε υποστηρίξει σημαντικά και αποφασιστικά την Ελλάδα. Έχοντας ζήσει από κοντά τις αγριότητες και τους παραλογισμούς του ΔΝΤ και την ισχυρή προσπάθεια της Ελλάδας να τα καταφέρει, έχει πλέον τη βιωματική γνώση για να υποστηρίξει το αίτημα της Ελλάδας και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών για αλλαγή της σχέσης της Ε.Ε. με το ΔΝΤ. Εξάλλου, ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής με τις πρώτες δηλώσεις του, ως πρόεδρου της Κομισιόν, για εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της τρόικας, το οποίο σημαίνει απεμπλοκή της Ε.Ε. από το ΔΝΤ. Μένει να το δούμε και στην πράξη.

Μια και αρχίσαμε με τα ευρωπαϊκά θέματα, θα ήθελα και μια αποτίμησή σας για την ελληνική προεδρία της Ε.Ε.
Η Ελλάδα άσκησε μία από τις πιο κρίσιμες και δύσκολες προεδρίες της Ε.Ε. – αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς την κρίση στην Ουκρανία, η οποία, δυστυχώς, κλιμακώνεται εξαιρετικά επικίνδυνα με την κατάρριψη του αεροσκάφους των Μαλαισιανών Αερογραμμών και την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών.
Η ανάληψη της προεδρίας από την Ελλάδα προκάλεσε επί μακρόν αρνητικά σχόλια, που βασίζονταν σε στερεότυπα, όσον αφορά τις δυνατότητες της χώρας μας να οργανώσει την προεδρία. Η Ελλάδα όμως κατάφερε να ασκήσει την προεδρία με οργανωμένο, αποτελεσματικό και πετυχημένο τρόπο, αναδεικνύοντας με τον πλέον αδιάσειστο τρόπο ότι η Ελλάδα είναι και πάλι ένα κανονικό και ισότιμο κράτος της Ε.Ε. Ένα από τα πολύ σημαντικά ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκε με επιτυχία η ελληνική προεδρία ήταν στον τομέα της ανάπτυξης και της απασχόλησης, με τη διασφάλιση-χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών πολιτικών μέσα από πόρους της Ε.Ε. Καθώς και η «Πρωτοβουλία για τους Νέους», μέσα από την οποία γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το θηρίο που τρώει την καρδιά των κοινωνιών: η ανεργία των νέων. Εξαιρετικά σημαντική ήταν και η πρωτοβουλία για τον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης, που αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της τραπεζικής ένωσης. Διότι μόνο έτσι θα αρθούν οι μεγάλες εσωτερικές ανισότητες μεταξύ των κρατών-μελών, όπως π.χ. στο ζήτημα του ύψους των επιτοκίων και στην ασφάλεια των καταθέσεων.
Σημαντικό ήταν και το ότι κατάφερε να γίνει επιτέλους σαφές πως η μετανάστευση δεν αποτελεί πρόβλημα των χωρών του Νότου, αλλά της Ε.Ε. Έτσι, τέθηκε ρητά η αρχή της αλληλεγγύης και της δίκαιης κατανομής των βαρών μεταξύ των κρατών-μελών. Δυστυχώς, όμως, ζούμε στη χώρα που οργάνωσε και άσκησε μία από τις πλέον επιτυχημένες και δύσκολες προεδρίες, και η πλειονότητα των πολιτών δεν γνωρίζει καν ότι είχαμε την προεδρία. Και αυτό είναι ευθύνη των ΜΜΕ. Για να μην αναφερθώ στη θλιβερή εικόνα ευρωβουλευτών της αντιπολίτευσης που κατήγγειλαν δημοσίως στο Ευρωκοινοβούλιο τη χώρα μας, υποστηρίζοντας ότι απέτυχε κατά την άσκηση της προεδρίας!

Για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς, θα ήθελα μια εκτίμησή σας σχετικά με την πορεία της συζήτησης για την κεντροαριστερά στην Ελλάδα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται;
Η Ελιά ήταν το πρώτο βήμα προς την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς της ευθύνης. Τώρα προχωράμε στο επόμενο βήμα, στη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην κεντροαριστερά (πρώτος και καλύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ), διότι γνωρίζουν καλά πως με μια ισχυρή κεντροαριστερά οι πολιτικές των άκρων δεν έχουν χώρο. Δεν θα τα καταφέρουν όμως.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που πιστεύετε ότι θα πρέπει να έχει η Δημοκρατική Παράταξη, ώστε να ανταποκριθεί τόσο στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς όσο και στα κελεύσματα των πολιτών;
Την κεντροαριστερά δεν θα την ψηφίσει ο κόσμος για να τη «βοηθήσει» (!) ή για να «βοηθήσουν» κάποιους να κάνουν καριέρα! Την κεντροαριστερά την ψηφίζει ο κόσμος για να του λύσει τα προβλήματά του με προοδευτικό πρόσημο. Όσο κι αν ακούγεται αυτονόητο αυτό, συχνά δεν είναι. Η κεντροαριστερά δεν είναι παραγοντισμός, ούτε μια αυτοαναφορική γενικολογία. Η κεντροαριστερά κρίνεται στο πεδίο των προβλημάτων της χώρας, όπως είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Άρα δεν αρκεί να αυτοαποκαλείται κάποιος κεντροαριστερός. Θα πρέπει να το αποδεικνύει και στην πράξη καθημερινά. Δεν μπορεί να αυτοαποκαλείται κάποιος κεντροαριστερός και να μην προσπαθεί να συμβάλει στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση, ούτε να «παίζει» με τους θεσμούς, θέλοντας να δημιουργήσει τεχνητή κυβερνητική και πολιτική αστάθεια, ούτε να λέει «όχι» σε κάθε μεταρρύθμιση ή νομοσχέδιο, ακόμα και σε ανύπαρκτα, όπως αυτό για τον αιγιαλό.

Όσον αφορά τη θέση του ΠΑΣΟΚ εντός της κυβέρνησης, θεωρείτε ότι ανταποκρίνεται στην άποψη του κ. Βενιζέλου ότι αποτελεί τον προοδευτικό της πόλο;
Το αποδεικνύουμε καθημερινά. Καθημερινά η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ δίνει αγώνα για να πείσει τη ΝΔ, αλλά κυρίως την τρόικα, για την ανάγκη λήψης θετικών μέτρων αποκατάστασης αδικιών και ανακούφισης του πολίτη, όπως αυτό για τη ρύθμιση των δόσεων των ληξιπρόθεσμων οφειλών και για το εγγυημένο εισόδημα αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το «όχι» στους πλειστηριασμούς, στις ομαδικές απολύσεις, στο lock out, στο παράλογο μέτρο του 15% της αρνητικής ποσόστωσης, ή οι πολύ σημαντικές αλλαγές που φέραμε στο νόμο για τη μικρη «ΔΕΗ» και στο νόμο για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αλλά και με το αντιρατσιστικό ν/σ που επαναφέρουμε. Εμείς λέμε ότι το αντίδοτο στο λαϊκισμό δεν είναι ο νεοφιλελεύθερος συρμός, ούτε το αντίστροφο. Υπάρχει η τρίτη λύση, η προοδευτική, και αυτή είναι το ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατική Παράταξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα μοιάζει να κλιμακώνει τις επιθέσεις του κατά της κυβέρνησης, με αφορμή θέματα όπως η «μικρή ΔΕΗ» και ο αιγιαλός. Πώς σχολιάζετε την τακτική/πρακτική του;
Ο τρόπος που κινείται ο κ. Τσίπρας είναι πραγματικά ακατανόητος και εθνικά βλαπτικός. Δεν ασχολείται με την προσπάθεια επίλυσης των πραγματικών προβλημάτων. Κατασκευάζει δήθεν θέματα και δίνει δήθεν αγώνες όχι στο Κοινοβούλιο, αλλά σε πλατείες και πεζοδρόμια, για να δημιουργήσει την εικόνα της καταστροφής και να αρπάξει την εξουσία. Όσο για τον αιγιαλο, σας είπα: Δεν υπάρχει νομοσχέδιο. Ουδέποτε υπήρξε. Υπήρχε ένα προσχέδιο για συζήτηση τον Απρίλιο, όπου με παρέμβαση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ απεσύρθη. Ο κ. Τσίπρας, ως Δον Κιχώτης, παρέα με κάποιους Σάντσο Πάντσα, δίνει μάχες με ανεμόμυλους, δίχως καν να υπάρχει Δουλτσινέα.