(Απεργία λογικής)

Το ιστορικό των απεργιών πείνας των αιτούντων άσυλο ξεκίνα κάπου στα τέλη Αυγούστου, έξω από τα γραφεία της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες, όταν δύο εκ των Ιρανών απεργών πείνας είχαν ήδη συμπληρώσει τη 36η ημέρα και μαζί τους άλλοι πέντε ή έξι περί τις 14-17 ημέρες. Καθ’ όλο το διάστημα της απεργίας ο εκ της Πολιτείας αντίλογος ήταν ότι η νομοπαρασκευαστική για το πολιτικό άσυλο είναι σε εξέλιξη και θα έπρεπε να περιμένουν. Οι μέρες όμως κυλούσαν και η ζωή των απεργών πείνας κινδύνευε. Έτσι, αποφασίστηκε ύστερα από τρεις ημέρες επώδυνων διαπραγματεύσεων να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, τα οποία δεν ήταν άλλα από το εξής ένα: να εξεταστούν άμεσα τα αιτήματα ασύλου τους (τα οποία εκκρεμούσαν από τρία έως και πέντε χρόνια). Όχι μόνο η σωματική αλλά και η ψυχική τους υγεία ήταν κλονισμένη και δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Πράγματι, εκεί, μέσα στο κατακαλόκαιρο ενεργοποιήθηκε η επιτροπή ασύλου του παρελθόντος πια Προεδρικού Διατάγματος και εξετάστηκαν οι αιτούντες. Η επιτροπή απεφάνθη στο μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Ενδεικτικό του μη εκβιασμού τους ήταν η άρνησή τους να παραλάβουν το πολιτικό άσυλο (που η επιτροπή έκρινε πως δικαίως έπρεπε να τους δοθεί), να λύσουν την απεργία και να διακομισθούν σε νοσοκομείο.

Ένας από τους Ιρανούς μάλιστα που βρίσκονταν στην πιο κρίσιμη κατάσταση έλεγε« στη χώρα μου απλώς θα με φυλακίζανε, εδώ, όμως, στη δημοκρατική Ευρώπη, έφτασα στο σημείο να χάσω τη ζωή μου για να μου αναγνωρίσουν το δικαίωμα να ζήσω … τώρα δεν το θέλω πια το άσυλο, θέλω να πεθάνω.. ντρέπομαι… » λίγο πριν αποσυρθεί για πάντα … κι ήταν η Εκκλησία της Ελλάδος που βοήθησε ώστε να επανακτήσει την πίστη του στη ζωή και να λύσει την απεργία.

Έκτοτε περάσανε αρκετοί μήνες και διάφορες απεργίες πείνας λάμβαναν χώρα στα πέριξ. Κι όλες αντιμετωπίζονταν με πανομοιότυπο τρόπο, με έκτακτες επιτροπές, καθώς η νομοπαρασκευαστική επιτροπή για το πολιτικό άσυλο και οι λοιπές διαδικασίες είχαν και δικαίως ίσως το δικό τους ρυθμό. Κι οι μόνοι που ασχολούνταν με το ζήτημα ήταν η αστυνομία – με τις ελάχιστες δυνατότητες που εκ του χαρτοφυλακίου διαθέτει: να τρέχει πίσω από το πρόβλημα.

Κι η μέρα που πολύ αναμέναμε έφτασε: υπεγράφη το Προεδρικό Διάταγμα για την εξέταση των (45.000) αιτημάτων ασύλου. Υπεγράφη μεν αλλά μήτε εφαρμόστηκε (ακόμα), μηδέ «επικοινωνήθηκε». Και για το πρώτο υπάρχει ίσως εξήγηση καθώς δεν είναι εύκολο να οργανωθούν και να στελεχωθούν καταλλήλως οι υπηρεσίες, και μάλιστα την παρούσα περίοδο ενός νομοθετικού «οργασμού», εκ των πραγμάτων αναγκαίου. Το δεύτερο όμως ανήκει στα κυβερνητικά παράδοξα, αντίστοιχο του οποίου ήταν και η μη επαρκής ενημέρωση για τη δυνατότητα άσκησης εκλογικών δικαιωμάτων των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές, με αποτέλεσμα ελάχιστοι να είναι αυτοί που ενημερώθηκαν και εν τέλει άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Ομοίως, την περασμένη εβδομάδα ψηφίστηκε και ένας ακόμα νόμος- για τη σύσταση της ανεξάρτητης Υπηρεσίας Ασύλου, τα Κέντρα Πρώτης Υποδοχής και την κάρτα της υπό ανοχής διαμονής. Και ομοίως, δεν «επικοινωνήθηκε». Πρόκειται για ένα διόλου ελληνικό πολιτικό φαινόμενο, δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις μας συνήθως τάζουν και ουδέποτε πράττουν. Στην προκειμένη περίπτωση όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ενώ στη Βουλή ψηφίζονταν ιστορικής σημασίας νόμοι για το μεταναστευτικό/ προσφυγικό, εκτός Βουλής ουδείς το γνώριζε. Και μάλιστα την περίοδο που συνέβαιναν όλα αυτά, στην επικαιρότητα δέσποζε η συζήτηση για τους φράχτες, τα πλωτά κελιά και τις πλαστικές σφαίρες, η οποία ρητορική φυσικά και φέρει μια κάποια ευθύνη για την κατάσταση στη Νομική σήμερα. - Δεν θυμάμαι να είδα κανένα πρωτοσέλιδο για τη νομοθετική επανάσταση στο ζήτημα του πολιτικού ασύλου. Δεν αντιλήφθηκα καμία εκπομπή για την εξέχουσας σημασίας δημιουργία των κέντρων υποδοχής.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην περίφημη απεργία πείνας των τριακοσίων. Την εβδομάδα μάλιστα που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε το Βέλγιο για την επιστροφή αιτούντα άσυλο στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ και στην πραγματικότητα σήμανε την de jure κατάρρευση του Κανονισμού αυτού.

Η δε επικρατούσα δημόσια συζήτηση των ΜΜΕ είναι κατά το σύνηθες εκτός θέματος:
Είναι ή δεν είναι υποκινούμενη η απεργία; - προφανώς και είναι, και μάλιστα με περισσή α-νοησία και αναλγησία καθώς όχι μόνο δεν αντιλήφθηκαν την παγίδα του πανεπιστημιακού ασύλου… αλλά μήτε την, έστω ακούσια, συμμετοχή τους στην εκμετάλλευση του μετανάστη… όμως … αυτό είναι το θέμα μας;
Να γίνει ή να μην γίνει άρση του πανεπιστημιακού ασύλου; - η άρση του πανεπιστημιακού άσυλου για τη σύλληψη των αιτούντων άσυλο και ως εκπεφρασμένη πρόταση είναι ακατάληπτη. Εάν το Πανεπιστημιακό άσυλο στην ιστορία της Μεταπολίτευσης απέκτησε ποτέ χρηστική αξία είναι οπωσδήποτε τώρα.
Συμφωνεί η ΠΑΣΠ και διαφωνεί η ΔΑΠ ή μήπως το αντίθετο; - άνευ σχολιασμού.

Και παραλλήλως, οι Υπουργοί να συνεδριάζουν με τον Πρωθυπουργό (ωσάν να είναι ποτέ δυνατόν αυτά τα θέματα να αντιμετωπιστούν σε επίπεδο Υπουργών δίχως διαμεσολαβητές και εμπειρογνώμονες), οι Πρυτανικές Αρχές να διαπληκτίζονται με την Αστυνομία, το ΚΚΕ με το ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ με τη ΝΔ, η ΠΑΣΠ με τη ΔΑΠ, κοκ. Κι η απόφαση ελήφθη: να συνεχιστεί η απεργία πείνας αλλά σε άλλο χώρο, …λες και το μοναδικό ζήτημα που ετέθη είναι ο χώρος που θα πεθάνουν κι όχι η καθεαυτό κραυγή.

Κι εν τω μεταξύ οι πολίτες της Αθήνας αδυνατώντας να αντιληφθούν το λόγο που προκαλεί τόση αναστάτωση η «κατάληψη» της Νομικής από 300 αιτούντες άσυλο ενώ είναι αποδεκτή η εγκατάλειψη του ιστορικού κτηρίου εντός του οποίου κάθε βράδυ βρίσκουν κατάλυμα (γηγενείς) άστεγες ψυχές,… εγκαταλείπουν επίσης μνήμη, λογική και εαυτό στην αγκαλιά του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής … σε σημείο μάλιστα που κάποιοι να αναρωτιούνται σχολιάζοντας το χιτλερικό χαιρετισμό στο δημοτικό συμβούλιο: «και τι μας νοιάζει πως χαιρετά ο καθένας;» … κι ο εκφασισμός καλά κρατεί…

Κι όλα αυτά θα μπορούσαν, και μπορούν ακόμη, να αντιμετωπιστούν με έναν απλό τρόπο: με την επίσημη ενημέρωση της Πολιτείας για το έργο και τις προθέσεις της, μέσω διαμεσολαβητών φυσικά.Εκτός κι αν δεν σκοπεύει να εφαρμόσει τα όσα νομοθέτησε.

***

Κι οι απεργοί πείνας δέχθηκαν να μεταφερθούν σε άλλο κτήριο, το κύρος της Νομικής διασώθηκε και το μεγάλο κακό αποφεύχθηκε; Μάλλον, διότι οι απεργοί μεν δέχθηκα, το δε «άλλο κτήριο» δεν φαίνεται να συμφωνεί . Όμως το πρόβλημα δεν αντιμετωπίστηκε. Τι θα συμβεί από δω και πέρα; Τι θα γίνει με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν την απεργία πείνας; Τι θα γίνει αν τους ακολουθήσουν κι άλλοι αιτούντες άσυλο; Εκατοντάδες; Χιλιάδες, ίσως;- όλους αυτούς τους ανθρώπους που η παρελθούσα κυβέρνηση σκοπίμως ή εκ παραδρομής τους εγκατέλειπε στα νύχια των εργοδοτών για τη γνωστή φτηνή και βρώμικη εργασία; Πότε θα αρχίσουν να εξετάζονται τα αιτήματα ασύλου; Τι θα γίνει με τους ανθρώπους που εξαιτίας της ολιγωρίας του κράτους έχουν πλέον ενσωματωθεί στη χώρα και διαμορφώσει τις ζωές τους αναμένοντας επί χρόνια την απάντηση στο αίτημα ασύλου; (καταχρηστικό ή μη, δεν έχει πλέον καμία σημασία). Δεν έχω απαντήσεις. Τα ερωτήματα θέτω. Ερωτήματα όμως που αν δεν απαντηθούν άμεσα, η Πολιτεία θα συνεχίσει να εκβιάζεται και η κοινωνία να πολώνεται.

Φράχτες και πέργκολες στον Έβρο

Θέλετε φράχτες; Θέλετε τάφρους; Θέλετε τείχη; Δεκτό. Θέλετε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της μη νόμιμης μετανάστευσης; Ε, τότε είμαστε σε λάθος δρόμο.

***

Αν σταθούμε στην ορολογία που συνοδεύει τη σύγχρονη μετανάστευση, αυτό το νέο είδος μετανάστευσης που δεν είναι μήτε ακριβώς οικονομικοί μετανάστες μηδέ συμβατικοί πρόσφυγες, όπως τους ορίζει η Συνθήκη της Γενεύης, αλλά ανήκουν σε μια ενδιάμεση κατηγορία («εξαναγκασμένη μετανάστευση») που στην πλειονότητά της αφορά ανθρώπους που χρήζουν διεθνούς προστασίας, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι σχετίζεται με το νερό: influx, wave, flow, κι αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο Τη σύγχρονη μετανάστευση δεν την σταματάς μήτε με τείχη μήτε με φράχτες, όπως και το νερό εξάλλου. Μπορείς μοναχά να της αλλάξεις πορεία. Ωστόσο, όσο περισσότερο την εμποδίζεις τόσο θα τρυπώνει από αλλά σημεία, και όσο πιο κρυφά τα σημεία τόσο μεγαλύτερη η ζημιά, όπως και με το νερό εξάλλου.

Δεν υπάρχει θεωρητικός της σύγχρονης μετανάστευσης που να μην εκτιμά ότι τα αίτια της παράνομης μετανάστευσης δεν είναι άλλα από την ανυπαρξία διαδικασιών νόμιμης μετανάστευσης Είναι οι περίφημες «unintended consequences» (λανθάνουσες συνέπειες) του Merton, «οι απρόβλεπτες συνέπειες σκόπιμων πράξεων». Όταν, δηλαδή, το κράτος θέλοντας να περιορίσει τη μετανάστευση υψώνει τείχη αδιαπέραστα, φυσικά ή νομικά, αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που κατορθώνει θα είναι να ενισχύσει τη λάθρα μετανάστευση και την κερδοσκοπία των λαθροδιακινητών. Θέλετε να πατάξετε τους λαθροδιακινητές; Ένας είναι ο τρόπος: ορίστε νόμιμους τρόπους εισδοχής μεταναστών.

Ο περίφημος φράχτης, λοιπόν, τί θα κάνει; Απολύτως τίποτα, όσον αφορά στους αλλοδαπούς Απλώς θα περνάνε από παραδίπλα ή από το Αιγαίο, όπως έκαναν όλα τα χρόνια. Διότι, προφανώς, και τη ροή δεν τη μετατόπισε η Frontex αλλά το market. Οταν το κόμιστρο έφτασε τα 2000-3000 ευρώ από Τουρκία σε Μυτιλήνη ή Σάμο, μια άλλη ομάδα στα επάνω σύνορα έριξε τις τιμές στα 300 ευρώ. Και σε αυτό οφείλεται το ότι πέραν της γεωγραφικής μετατόπισης παρατηρείται και μια ποιοτική αλλαγή: οι πιο φτωχοί, οι πιο ευάλωτοι, οι πιο δυστυχισμένοι … επιλέγουν τον Έβρο. Με τον φράχτη, απλώς ενδέχεται να αυξηθούν λίγο τα κόμιστρα και ίσως … και τα πτώματα.

Όμως, το ζήτημα δεν είναι ο αλλοδαπός. Στην πραγματικότητα, καθόλου δεν θα τον επηρεάσει. Αυτός ο φράχτης και ο περί αυτού λόγος επηρεάζει εμάς: το κράτος και τους πολίτες. Οσον αφορά τους πολίτες, όλη αυτή η ρητορική κάνει τον πολίτη να αισθάνεται απειλούμενος, ότι τίθεται θέμα εισβολής- ριζοσπαστικοποιείται, πολώνεται και αποπροσανατολίζεται. Αυτό επιθυμούμε; Να τρομάξουμε και να φασιστοποιήσουμε κι άλλο μια κοινωνία που βάλλεται από τα οικονομικά μέτρα και, συνεπώς, είναι έτοιμη να στρέψει τα βέλη της προς το πιο αδύναμο; Αυτό θέλει, άραγε, η σημερινή κυβέρνηση;

Οσον αφορά στο κράτος, βάλλεται από τον φράχτη γα τον εξής λόγο. Τη χρονιά που πέρασε, έγιναν γιγάντιες προσπάθειες για να αλλάξει το κλίμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έναντι της Ελλάδας. Οταν όλοι κατηγορούσαν την Ελλάδα για τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης, το επαίσχυντα χαμηλό ποσοστό απόδοσης πολιτικού ασύλου, την ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής, και το αίτημα της Ελλάδας για αναθεώρηση του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ μόνο γέλιο προκαλούσε. Υποκριτικό γέλιο; Φυσικά. Αλλά είχαν σθεναρά επιχειρήματα, ενώ η Ελλάδα ένοχα κατέβαζε τα μάτια. Έλεγαν… σταματήστε να βασανίζετε ανθρώπους και μετά τα λέμε. Και, πράγματι, μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα, το κλίμα άρχισε να βελτιώνεται. Είδανε τις προσπάθειες, διάβασαν τα προσχέδια των νόμων, συναντήθηκαν με αρμόδιους φορείς και, κάπως έτσι, απέφυγε η Ελλάδα και την προσφυγή στο Δικαστήριο της ΕΕ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά απέκτησε ισχυρούς συμμάχους- κράτη, διεθνείς οργανώσεις αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έναντι των κρατών μελών που συνέχιζαν να μην επιθυμούν καμία αλλαγή του Δουβλίνο ΙΙ. Όταν ακόμα και ίδιος ο υπουργός της Γαλλίας, ο κ. Besson, στη συνάντηση του Σεπτεμβρίου στο Παρίσι -παρουσία εκπροσώπων κρατών -μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής- τόνισε ότι η Ελλάδα αλλάζει και οφείλουμε να την στηρίξουμε καθώς αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα, και η Επίτροπος η κα. Malmström υπερθεμάτισε τονίζοντας την ανάγκη για αναθεώρηση του Δουβλίνου ΙΙ. Όλα αυτά, όμως, κινδυνεύουν να γκρεμιστούν με τη ρητορική περί φράχτη. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα φαίνεται να μην εφαρμόζει όσα υποσχέθηκε και να πράττει κάτι άλλο Ο φράχτης κ. υπουργέ δεν συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό Σχέδιο για τη Διαχείριση των Μεταναστευτικών Ροών.

Στο Εθνικό Σχέδιο για τη Διαχείριση των Μεταναστευτικών Ροών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που χαιρετίστηκε από όλους, συμπεριλαμβάνεται ο νόμος για το άσυλο, τα Κέντρα Πρώτης Υποδοχής, τα ανθρώπινα Κέντρα Μακράς Κράτησης. Και τίθεται το ερώτημα… όταν υπάρχει αυτό το νομοσχέδιο που θα ψηφιστεί μέσα στην επόμενη εβδομάδα, μολονότι έχει καθυστερήσει τραγικά πολύ, όταν αυτό το νομοσχέδιο είναι προϊόν πολύμηνης μελέτης των καλύτερων που ασχολούνται με τη μετανάστευση- υπουργεία, θεσμικοί φορείς, ΜΚΟ, Διεθνείς οργανισμοί- γιατί δεν καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την υλοποίηση του νόμου και αναλωνόμαστε σε πυροτεχνήματα με φράχτες, που είναι τοις πάσει γνωστό πως και χρήματα θα κοστίσουν και κανένα αποτέλεσμα δεν θα φέρουν; Το τόνισε εξάλλου και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Το Κέντρο Πρώτης Υποδοχής στον Έβρο μπορούσε σε πιλοτική βάση να λειτουργεί από το Σεπτέμβρη και με αυτό τον τρόπο θα περιορίζονταν δραματικά οι ροές από τα σύνορα στο κέντρο της Αθήνας Εργασία καμία δεν έχει γίνει για την βελτίωση της Πέτρου Ράλλη μήτε για τα κρατητήρια του Αεροδρομίου. Ομοίως, καμία προετοιμασία δεν έχει γίνει για την κατασκευή Κέντρων Μακράς Κράτησης, που να συνάδουν με τις οδηγίες του CPT. Όσο δεν για το ΠΔ για τα εκκρεμή αιτήματα ασύλου …ακόμα αναμένεται η εφαρμογή του- το μαρτυρούν, άλλωστε, οι δεκάδες απεργοί πείνας από το Αφγανιστάν και το Ιράν. Και τα κονδύλια παραμένουν στα ταμεία, ανέπαφα.

Ο Έβρος χρειάζεται και φράχτες και έργα υποδομής, ώστε να μην πλημμυρίζουν κάθε χρόνο τα χωριά αυτής της πολύτιμης αν και ξεχασμένης περιοχής της Ελλάδας. Δεν χρειάζεται, όμως, αυτόν τον φράχτη.

FACEBOOK- μια ψευδαίσθηση επαφής ή μια κραυγή επικοινωνίας;

Μέρες προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο, να συγκεντρώσω τα συναισθήματα της χρονιάς που μόλις παρήλθε- να καταγράψω τους φόβους ώστε να του ξορκίσω και να θυμηθώ τις καλές στιγμές με την ελπίδα της αναπαραγωγής τους … Δεν τα καταφέρνω. Κι ενώ συνεχίζω να χάνω τις καθημερινές μάχες με τη λευκή σελίδα άξαφνα συνειδητοποίησα πως κάθε φορά που σχεδιάζω μια πρόταση την εγκαταλείπω ως πρόταση που συνιστά ζωτικό μέρος ενός ολοκληρωμένου κειμένου και άρα σκέψης, και τη μετατρέπω σε αυτόνομη πρόταση μιας ελλιπούς σκέψης που την «ποστάρω» στο Facebook. Και αυτό ακριβώς έκανα ασυνείδητα μόλις τώρα.

Και κάπως έτσι άρχισα να αναζητώ τι είναι αυτό το εργαλείο που εισέβαλε στη ζωή μας και τείνει να την ορίζει. Ποιοι είναι οι λόγοι που κι εγώ επιθυμώ αρκετές φορές της ημέρας να προστρέχω στη «σελίδα μου», να γράφω, να διαβάζω, και σε γενικές γραμμές να είμαι καλά με αυτή την ιδιαίτερη επαφή, και κάποιες φορές πολύ καλύτερα από ότι με τις «πραγματικές» επαφές. Και κάπως έτσι αποφάσισα να γράψω για αυτόν το νέο τρόπο επικοινωνίας, μήπως και τον αντιληφθώ. Σε τελική ανάλυση είναι και το σημαίνον χαρακτηριστικό της χρονιάς που πέρασε και κατά πως φαίνεται θα επηρεάσει τη νέα χρονιά… γιατί ας το παραδεχτούμε … όσοι χρησιμοποιούν το Facebook με κάποια συνέπεια, μικροί τε και μεγάλοι, ακόμα κι αν δεν το ομολογούν δημοσίως, η αλήθεια είναι ότι κάπου εκεί, στο βάθος των μύχιων σκέψεων τους αναρωτιούνται με τρόμο… « και τι θα γίνει αν ποτέ ο Mark Zuckerberg αποφασίσει κλείσει το Facebook?»

***

Ζήτησα από τους διαδικτυακούς μου φίλους να σχολιάσουν το Facebook και οι απαντήσεις που έλαβα είναι αρκετά ενδεικτικές.

Σχεδόν όλοι το χαρακτήρισαν ως το εναλλακτικό καφενείο αλλά και την αλάνα για τους νεαρούς μας φίλους. Πράγματι, διαμέσου του F/B μπορείς να είσαι σε επαφή και να μοιράζεσαι σκέψεις, ιδέες, χαρές και λύπες, αλλά και πληροφορίες με πλήθος ανθρώπων- γνωστών αλλά και άγνωστων, πραγματικών ή εικονικών. Κάποιοι επικριτές του μιλάνε για ψευδαίσθηση επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Είναι όμως έτσι; Το F/B κατοπτρίζει την ανικανότητά μας να έχουμε πραγματικούς φίλους και σχέσεις ή μήπως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, μήπως δηλαδή τονίζει την πραγματική μας ανάγκη, μια ανάγκη που τείνει να γίνει κραυγή, για επικοινωνία, η οποία ολοένα και μειώνεται λόγω του τρόπου ζωής, της απόστασης και ενός μοντέλου κοινωνίας που καθόλου δεν θελήσαμε να έχουμε αλλά μας επιβλήθηκε, δίχως να νιώσουμε πως;

Άλλοι φίλοι το χαρακτήρισαν ως το πλέον διαδραστικό forum ιδεών. Στο F/B συναντάς δύο είδη forum: τα πραγματικά και τα πλασματικά. Το πρώτο είδος αφορά τους «ιδιοκτήτες» σελίδας που επιλέγουν να έχουν ει δυνατόν περισσότερους φίλους και με τα post τους προκαλούν συζητήσεις στις οποίες συμμετέχει μεγάλος αριθμός συνομιλητών. Στο δεύτερο είδος, αυτό που αποκαλώ πλασματικό, ο «ιδιοκτήτης» της σελίδας είναι συνήθως κάποιος πολιτικός που χρησιμοποιεί την πλατφόρμα για να είναι κοντά στην «κοινωνία των πολιτών». Στην περίπτωση όμως αυτή, αν και δεν το παραδέχονται ποτέ, ο «χειριστής» της σελίδας δεν είναι ο ίδιος ο πολιτικός αλλά κάποιος άλλος, ενδεχομένως και έμμισθος, είναι ο λεγόμενος administrator. Φυσικά, οι φίλοι της σελίδας του πολιτικού το γνωρίζουν, αλλά αυτό δεν τους πτοεί ώστε να συμμετέχουν στις συζητήσεις και αυτό σημαίνει πολλά. Το Facebook και ως Forum, πραγματικό ή πλασματικό, για άλλη μια φορά καταδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ανάγκη των ανθρώπων για συμμετοχή στα κοινά- να μιλήσουν, να συμμετέχουν, να επηρεάσουν. Και καθώς όλα τα συμβατά μέσα επικοινωνίας με την εξουσία (κόμματα, συνδικάτα, ΜΜΕ) έχουν φραγμένες τις εισόδους και η περίφημη διαδραστικότητα είναι μόνο κατ’ όνομα, το F/B μοιάζει πολύ πιο χρηστικό και συνήθως είναι. Βέβαια η ανάγκη για διάλογο δεν συνεπάγεται αυτομάτως με την ικανότητα διαλόγου … και αυτό είναι μια από τις εξαιρετικά ορατές παθογένειες στο F/B. Δυστυχώς ολοένα και λιγότερο μπορούμε να διατηρήσουμε μια συζήτηση εντός θέματος, να ακούσουμε και να απαντήσουμε στο συγκεκριμένο λόγο. Το θετικό βέβαια είναι ότι ενώ το πρόβλημα των παράλληλων μονολόγων δεν δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια, εντούτοις με το F/B τίθεται ως ζήτημα. Κι όπως λένε , όταν μπορέσεις να αρθρώσεις το πρόβλημα … είσαι πολύ κοντά στη αντιμετώπισή του.

Ένα επίσης σημαντικό χαρακτηριστικό του F/B είναι ότι συνιστά ένα ιδιότυπο club το οποίο προστατεύει τα μέλη του. Διόλου λίγες φορές ο χώρος αυτός προσέφερε το δίχτυ ασφαλείας ή έστω μια ψυχολογική υποστήριξη σε πρόσωπα που είχαν να αντιμετωπίσουν την (άδικη) κατακραυγή των συμβατών ΜΜΕ αλλά και των ψηφιακών (blogs). Τα δε blogs, κυρίως τα δημοφιλή, δυστυχώς χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο από οργανωμένες ομάδες συμφερόντων που επιδίδονται στη λασπολογία αλλά, φευ, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη δύναμη του F/B γιατί ακριβώς το τελευταίο προϋποθέτει συνεχή παρουσία και επικοινωνία.

Από κει μια πέρα, φίλοι τόνισαν διάφορα προβλήματα που έχει το F/B αλλά και που δημιουργεί όπως το ζήτημα των ψευτοπροφίλ, καθώς διάφοροι συμμετέχουν σε συζητήσεις συνειδητά για να τις διασπούν. Ενίοτε αυτό έχει τη μορφή κανονικής επίθεσης αλλά και αντεπίθεσης … το περίφημο stroll !

Ένα άλλο θέμα είναι η έμμεση χειραγώγηση τω χρηστών. Ο χρήστης του F/B επιθυμώντας να αποκτήσει περισσότερους φίλους στη σελίδα του ή να εισπράξει τα εύσημα (like ή LoL) συχνά θα μπει στον πειρασμό να γράψει κάτι που θα ικανοποιεί ή θα προκαλεί πολλούς. Σε κάθε περίπτωση, στο F/B δεν συναντάς παρά συμπεριφορές που ενυπάρχουν και στην «κανονική» ζωή, με τη μόνη διαφορά ότι στο F/B είναι περισσότερο εύγλωττες, έντονες και συμπυκνωμένες.

Κατά τη γνώμη μου, ένα είναι το βασικό μήνυμα που στέλνει το Facebook: την ανάγκη για επικοινωνία, την ανάγκη για συμμετοχή σε μια παρέα, σε ένα κόμμα, σε ένα πολιτικό σύστημα. Κι αυτή την κραυγή εάν δεν τη λάβουν υπόψη τα συμβατά μέσα διαδραστικότητας- τα κόμματα, οι εφημερίδες, τα πολιτικά πρόσωπα… δεν θα καταφέρουν ποτέ να συγχρονιστούν με τις απαιτήσεις της εποχής. Θα περιθωριοποιηθούν και το χάσμα μεταξύ πολιτών και συντεταγμένης πολιτείας απλώς θα μεγαλώνει επικινδύνως.

Νέο χρονιά και το F/B στέλνει αυτό το μήνυμα ως κατευόδιο… πως παρά τις συστηματικές προσπάθειες, όχι ακόμα δεν έχουμε αλλοτριωθεί, όχι ακόμα δεν έχουμε συνηθίσει τη σιωπή μήτε δεχόμαστε να αποφασίζουν άλλοι για εμάς… είμαστε ακόμα παρόντες και ενεργοί.

Καλή χρονιά!

Σκέψεις από την χρονιά που φεύγει και από την χρονιά που έρχεται…

Αναμφίβολα, τα έτη 2010 -2011 θα λάβουν ξεχωριστή θέση στη νεότερη Ιστορία της Ευρώπης, είτε ως χρονιές που σηματοδότησαν την αρχή νέων δεινών της ανθρωπότητας είτε ως χρονιές που συνειδητά την εμπόδισαν। Το πώς θα εγγραφούν στη συλλογική μνήμη, είναι (ακόμα) στο χέρι μας. Τώρα που η Ευρώπη ως Ενωση αλλά και ως μεμονωμένα κράτη, δοκιμάζονται όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πολιτειακά, αλλά και κοινωνικά και ηθικά (με την πολιτική έννοια του όρου), και η ως τώρα κραταιά πεποίθηση της γενιάς μου ότι είναι η πρώτη γενιά δίχως πολέμους και μαζικές οδύνες, μοιάζει να κλονίζεται, ίσως να ήταν χρήσιμο να βάζαμε ένα κόμμα στην παρόρμηση, μια σκέψη λίγο πριν το λόγο. Τώρα που οι βεβαιότητες της νεωτερικότητας και τα κεκτημένα μοιάζουν να αμφισβητούνται, ίσως θα πρέπει να αμφισβητήσουμε κι εμείς οι ίδιοι τα όσα πιστεύουμε πως είμαστε και κάνουμε. Θα ήταν, ίσως, χρήσιμο να ξανανοίγαμε σκονισμένα βιβλία ιστορίας, να θυμηθούμε πώς έγιναν τα μεγάλα εγκλήματα- άνθρωποι ήταν κι αυτοί, κανονικοί, σαν εμάς.

Θα ήταν, ίσως, καλό να θέτουμε τις ακριβείς ερωτήσεις πριν αποδεχθούμε τις έτοιμες, στερεοτυπικές απαντήσεις। Και μια από αυτές τις ερωτήσεις είναι και η περί των μεταναστών κι άλλων απόκληρων. Είναι αλήθεια το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης, οι μετανάστες; Οι Μετανάστες! Αλήθεια, ποιά άλλη κοινωνική ομάδα, λέξη ή ιδέα έχει αυτή τη δύναμη να συνιστά το αέναο αίτιο για πάσης φύσεως προβλήματα- ατομικά, κοινωνικά, εθνικά; Μολονότι αποτελεί αρχή μου να μην αναφέρομαι σε νούμερα, γιατί οι αριθμοί δίνουν τη ψευδαίσθηση της αντικειμενικότητας αλλά η ερμηνεία αυτών είναι συχνά αυθαίρετη, κατ’ εξαίρεση, θα τολμήσω μια αριθμητική εκτίμηση του «προβλήματος»: ο αριθμός των αλλοδαπών που παρουσιάζεται ως ετήσιες αφίξεις (πχ το 2009, 125.000) είναι το σύνολο των συλληφθέντων στα σύνορα αλλά και στην ενδοχώρα. Δεδομένου δε ότι δεν υπάρχει κάποιο σύστημα καταγραφής ώστε ο αλλοδαπός χωρίς έγγραφα που συλλαμβάνεται μια φορά να μην επανά-καταγράφεται σε επόμενη σύλληψή του, αντιλαμβάνεστε ότι το νούμερο είναι ψευδές, καθώς κάθε αλλοδαπός δίχως νομιμοποιητικά έγγραφα συλλαμβάνεται πολλές φορές κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη χώρα. Η πρακτική αυτή είναι παν-ευρωπαϊκή! Συνεπώς, αν εξαιρέσουμε τους αλβανούς υπηκόους δίχως νομιμοποιητικά έγγραφα, από τα στοιχεία της Frontex προκύπτει ότι ο αριθμός των εισερχομένων δεν πρέπει να ξεπερνά τους 20.000 –30.000 ετησίως. Δεδομένου δε ότι η Ελλάδα είναι η βασική πύλη της ΕΕ, … θα λέγαμε ότι τουλάχιστον δεν είναι ένας πληθυσμός ανθρώπων που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εισβολή (sic). Υπό τον όρο, βέβαια, να διαμοιράζεται τόσο μεταξύ κρατών μελών όσο και εντός κάθε κράτους.

Επιπλέον, όσον αφορά στη χώρα μας, η διαχείριση των μεταναστών δίχως νομιμοποιητικά έγγραφα είναι ο μόνος τομέας της χώρας μας για τον οποίο η ΕΕ δεν φείδεται χρηματοδοτήσεων। Και με τα κονδύλια αυτά, εκτός των άλλων, δημιουργούνται και νέες θέσεις εργασίας. Το μόνο που απαιτεί η ΕΕ είναι την εφαρμογή των πολιτικών που εμείς οι ίδιοι προτείναμε. Και επειδή ο υπό μία έννοια ορθός ευρωσκεπτικισμός μας, μας εμποδίζει να αποδεχθούμε την πληροφορία ως έχει, θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε τη στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσον αφορά στις μαζικές απελάσεις των Ρομά. Υπάρχουν άνθρωποι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και ένας από αυτούς είναι σίγουρα η αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα. Viviane Reding που δημοσίως εγκάλεσε τη Γαλλία για υιοθέτηση πρακτικών που προσομοιάζουν σε αυτές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και με αυτό τον τρόπο ενεργοποίησε τη μνήμη και τα αντανακλαστικά της Γαλλίας, η οποία έσπευσε να δηλώσει ότι είναι η μήτηρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και φυσικά σταμάτησε τις απελάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν την αναγωγή και διαβάζουν τα σημεία των καιρών: οικονομική ανασφάλεια, απογοήτευση από τους δημοκρατικούς θεσμούς, κρίση ταυτότητας, … και έπειτα, κατασκευή ταυτότητας με δημιουργία εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, εθνικιστικός λόγος, απαξίωση της δημοκρατίας. Αυτά δεν είναι τα χαρακτηριστικά της σημερινής περιόδου (μόνο). Αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της περιόδου πριν από την άνοδο του Φασισμού και Ναζισμού, τότε. Και πράγματι η ΕΕ την παρούσα περίοδο δίνει ιστορικές μάχες ώστε να μην επαναληφθούν τα εγκλήματα του τότε. Και η οικονομική υποστήριξη της Ελλάδας όσον αφορά στα ζητήματα των μεταναστών, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται. Ομως δεν αρκεί να υπάρχουν λίγοι που αντιλαμβάνονται. Θα πρέπει όλοι μας να είμαστε σε εγρήγορση. Και πολύ φοβάμαι ότι η Ελλάδα, ακριβώς λόγω διαφόρων ιστορικών βεβαιοτήτων, έχει ισχυρές πιθανότητες να σταθεί πρωτοπόρα την παρούσα περίοδο, με την αρνητική έννοια.

Αυτή η ανησυχία εκπηγάζει και από τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών: το υψηλό ποσοστό αποχής και την, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θεσμική εκπροσώπηση ενός εθνικιστικού/ακροδεξιού κόμματος στο Δήμο Αθηναίων.Αλήθεια, αυτό που πραγματικά θέλαμε ήταν να δώσουμε λόγο σε ένα κόμμα με ρητορική και πρακτική μίσους; Σε ένα κόμμα που τα μέλη του φοράνε τον αγκυλωτό σταυρό (ελαφρώς παραποιημένο) και χαιρετούν ναζιστικά; Ή μήπως η ψήφος μας οφείλεται στην κραταιά πεποίθηση ότι ο έλληνας δεν ήταν ποτέ φασίστας, άρα δεν είναι και τώρα; Αλήθεια, δεν ήταν ποτέ; … δεν ξέρω.Δεν θα μιλήσω για ρατσισμό. Δεν θα μιλήσω για ξενοφοβία. Αυτά είναι ψυχολογικές διαδικασίες που δεν μας βοηθούν. Θα μιλήσω, όμως, για διαμόρφωση φοβικών κοινωνιών, για κοινωνίες που σπαράσσονται από εμφυλιακές συγκρούσεις, για πολίτες που παραδίδουν την ιδιότητα του πολίτη και αναλώνονται σε υποτιθέμενες μάχες με υποτιθέμενους εχθρούς για φαντασιακά και φανταστικά ιδεώδη. Και μετά τον πένητα μετανάστη … θα έρθει ο άστεγος, κι έπειτα ο χρηστής ναρκωτικών… κι όσο θα τους πολεμάμε τόσο θα πληθαίνουν γιατί δεν είναι τα προβλήματα τους ατομικά, αλλά κοινωνικά και εν πολλοίς κατασκευασμένα για να εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα. Φυσικά και τα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και ο καθένας μας ατομικά, δεν οφείλονται μήτε στους πολιτικούς της Ελλάδας, μήτε στους μετανάστες (δεν είναι εντυπωσιακό ότι είναι οι δύο ενοχοποιημένες ομάδες;)

Ο «εχθρός» που είναι σχεδόν άυλος με διαστάσεις μεταφυσικές σχεδόν θεολογικές, δεν είναι άλλος από το καταρρέον χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δύσης που για να σωθεί θα κάνει ότι μπορεί। Και δεν υπάρχει καλύτερη συνθήκη για την επιβίωση του συστήματος από το να στραφούμε όλοι εναντίων όλων -να δαιμονοποίησουμε το διαφορετικό, να αμφισβητήσουμε την ικανότητα των εκλογικών θεσμών και των αιρετών προσώπων να υπερασπιστούν τους πολίτες τους, να προτάξουμε την ασφάλεια έναντι της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Είναι περισσότερο από ποτέ ανάγκη να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, με τις όποιες ατέλειες του. Εχει η δημοκρατία μας προβλήματα; Φυσικά έχει. Και μάλιστα αν αναλογιστούμε δύο τρανταχτά παραδείγματα, της Ελβετίας (που μια ομάδα ακροδεξιών συγκεντρώνει υπογραφές και φέρνει νόμους που καθόλου δεν συνάδουν με τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό) και της Μεγάλης Βρετανίας (που οι προφανείς για την Ιστορία της κινητοποιήσεις των φοιτητών καθόλου δεν εμπόδισαν την κυβέρνηση να φέρει νόμο που αφαιρεί από τη μεσαία τάξη το δικαίωμα στην παιδεία).

Για αυτό και θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και σε επιφυλακή. Με αυτές τις σκέψεις αποχαιρετώ τη χρονιά και καλωσορίζω τη νεα .... Γιατί η Ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά πάντα με τα ίδια ολέθρια αποτελέσματα…

Σκέψεις για την 7η Νοεμβρίου

Διασχίζοντας τους δρόμους της πόλης λίγες είναι οι στιγμές που δεν θα κλείσεις τα μάτια σου στη θέα ενός ηλικιωμένου άστεγου επαίτη, που θα δεν στρέψεις το βλέμμα αλλού για να αποφύγεις τον εικοσάχρονο που τρυπιέται δίπλα στη στοίβα των σκουπιδιών, που δεν θα επιταχύνεις το βήμα με κατεβασμένο το κεφάλι όταν κάποιος τείνει να σου μιλήσει στο δρόμο … και λίγο αργότερα θα καταλάβεις πως ήταν απλώς ένας φίλος από τα παλιά… Γινήκαμε έτσι.

Κι όσο οι γειτονιές μας εξαθλιώνονται, κι οι ζωές μας επίσης, κάποιοι άλλοι κάνουν πολιτικές καριέρες χρησιμοποιώντας το πόνο των άλλων, των λιγότερο τυχερών, για να τρομοκρατούν τους άλλους, τους λιγότερους άτυχους –και εν τω μεταξύ οι άγνωστοι-γνωστοί, κερδοσκοπούν. Για πόσο καιρό ακόμα θα το επιτρέπουμε αυτό;

Δεν ζητάω ψήφο. Δεν είμαι εγώ το θέμα μας. Εμείς είμαστε το θέμα. Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, όλων, των λιγότερο ή περισσότερο τυχερών…. Σε αυτό προσβλέπω την 7η Νοεμβρίου.

Γιατί, όπως λέει και ένα γκράφιτι των Εξαρχείων, … πατρίδα μου δεν είναι μόνο εκεί που αγάπησα, πατρίδα μου είναι και εκεί που μίσησα. … Πατρίδα μου είναι εκεί που νοιάζομαι…

Να είστε καλά

Αφροδίτη

Περιφέρεια Αττικής, Τομέας Αθήνας, Γρηγόρης Ψαριανός- Αττική Γη

Συνέντευξη στο TVXS

>>>Ήσασταν σύμβουλος του Υφυπουργού Βούγια για θέματα μετανάστευσης, αλλά δεχθήκατε τα πυρά των εφημερίδων για την προηγούμενη καριέρα σας ως μοντέλου και ηθοποιού Ήταν αυτό που σας έκανε να... δραπετεύσετε στην Αγγλία;

Δεν ήμουν ποτέ μοντέλο. Ηθοποιός ήμουν και εξακολουθώ- ο όρος πρώην ηθοποιός δεν υφίσταται! Και δεν νομίζω ότι «δέχθηκα τα πυρά» ηλεκτρονικών και ψηφιακών ΜΜΕ λόγω της ιδιότητάς μου ως ηθοποιού, αλλά λόγω του αντικειμένου με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία έξι χρόνια, της άτυπης μετανάστευσης. Αλλά καθώς δεν θα το ομολογούσαν ποτέ αυτό - δεν είναι πολιτικά ορθό! - επιδόθηκαν σε μια πουριτανική λασπολογία σαφώς έωλη. Ξέθαψαν σκηνές από ταινίες, σίριαλ, φωτογραφίσεις … για να με παρουσιάσουν ως το μέγα σκάνδαλο της κυβέρνησης: μια ελαφρών ηθών σε Υπουργείο!

Προφανώς και ήξεραν πολύ καλά ποια είμαι και τι κάνω, διότι η χώρα μας είναι μικρή και γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Εσείς ως TVXS πόσες φορές στο παρελθόν δεν είχατε επικοινωνήσει μαζί μου για να ζητήσετε τη συμβολή μου σε κάποιο ρεπορτάζ σας σε σχέση με το κέντρο της Αθήνας και τους μετανάστες; Πόσες φορές δεν δημοσιεύσατε δηλώσεις μου; Λοιπόν … αυτοί, οι «άλλοι», δεν ξέρανε; Μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν.

Δεν «δραπέτευσα» όμως τότε. Παρέμεινα στο Υπουργείο, έχοντας την απόλυτη κάλυψη του Υφυπουργού κ. Βούγια, αλλά και του Υπουργού, κ. Χρυσοχοΐδη, και συγκεντρώθηκα στη δουλειά μου. Όταν όμως ένα χρόνο μετά, και μάλιστα μετά τον ανασχηματισμό, συνέβησαν πάλι τα ίδια, με αφορμή την αποδοχή της πρότασης για παρουσίαση εκπομπή στην ΝΕΤ με θέμα τους μετανάστες, τότε αποφάσισα ότι έπρεπε να πάρω μια απόσταση για να προστατεύσω την ψυχική μου ισορροπία. Έτσι κι αλλιώς είχα σκοπό να φύγω κάποια στιγμή για να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο με θέμα την Παγκόσμια Μετανάστευση. Απλώς επέσπευσα το ταξίδι. Εξάλλου το διακύβευμα (η εκπομπή) δεν ήταν ισχυρό. Από τη στιγμή που η εκπομπή θα γίνει, ελαχίστως με ενδιαφέρει αν θα την παρουσιάσω εγώ ή κάποιος άλλος. Βέβαια, εγείρεται ζήτημα εάν κάθε φορά που αναλαμβάνω κάποια εργασία … ωρύεται ο Τύπος. Δεν νομίζετε;

>>> Θεωρείτε άδικη την κριτική που δεχθήκατε και γιατί;

Δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ τη λέξη «άδικη». Δεν έχω να απολογηθώ για κάτι. Η πιο ευγενική λέξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω είναι «χυδαία».

>>> Πιστεύετε ότι συμβάλατε στη βελτίωση της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού στην Ελλάδα; Αν ναι, πώς;

Το ζήτημα της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών δεν αντιμετωπίζεται μέσα σε ένα χρόνο, όταν μάλιστα έχεις παραλάβει το χάος πέντε ετών, τουλάχιστον. Όμως έγιναν σημαντικά βήματα με κυριότερο όλων το ότι πλέον όλοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα ως Ευρωπαϊκό. Η εκπεφρασμένη βούληση Ευρωπαϊκής Επιτροπής να στηρίξει οικονομικά αλλά και πολιτικά την Ελλάδα ώστε να εφαρμοστεί το Εθνικό Σύστημα Διαχείρισης των Μεταναστευτικών Ροών - στο οποίο καταλήξαμε σε συνεργασία με τα Υπουργεία ΠτΠ, Υγείας και Εσωτερικών - είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της προσπάθειας. Η ευρωπαϊκή αμφισβήτηση του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ είναι αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας. Η δουλειά συνεχίζεται. Στην κυβέρνηση εργάζονται στο αντικείμενο αυτό ικανότατοι άνθρωποι, με γνώση και βούληση, όπως η Υφυπουργός Μετανάστευσης, κα. Νταλάρα, ο Γενικός Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Τάκης, καθώς και πολλοί άλλοι στα συναρμόδια Υπουργεία

>>> Κι αφού αποφασίσατε να φύγετε, τότε γιατί κατέρχεστε υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τον υποψήφιο περιφερειάρχη Ψαριανό;

Ούτε απεβίωσα (ακόμα) ούτε εγκατέλειψα τη χώρα (ακόμα), το μεταπτυχιακό μου ολοκληρώνω και με τη νέα χρονιά θα επιστρέψω.

>>> Γιατί επιλέξατε υποψήφιο από την Αριστερά για να κατέβετε υποψήφια στην περιφέρεια Αττικής; Πριν από λίγο καιρό, ήσασταν σύμβουλος σε ΥΦΥΠ του Πασοκ. Θα μπορούσε να σας κατηγορήσει κανείς για πολιτική ασυνέπεια.

Για πολιτική ασυνέπεια θα με κατηγορούσαν, και δικαίως, αν άξαφνα εργαζόμουν για το προεκλογικό πρόγραμμα του ΛΑΟΣ. Εάν εννοείται «κομματική» ασυνέπεια… επιτρέψτε μου επίσης να μην συμφωνήσω. Η Δημοκρατική Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ στηρίζουν κοινούς υποψήφιους για τους Δήμους της Αθήνας, τον κ. Καμίνη, και της Θεσσαλονίκης, τον κ. Μπουτάρη. Η πρωτοβουλία της συνεργασίας είναι ενδεικτική της αίσθησης ευθύνης που έχουν τα δύο κόμματα. Θέλω να πιστεύω ότι την Κυριακή θα αλλάξει επιτέλους ο πολιτικός χάρτης.

Η περιφέρεια με τον Καλλικράτη θα είναι μια μικρή κυβέρνηση και έχει σημασία την επομένη της 7ης Νοεμβρίου να υπάρξει μια θεσμικά αξιόπιστη περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Ο λόγος του Γρηγόρη Ψαριανού (και του Φώτη Κουβέλη φυσικά) είναι απαραίτητος στην Περιφέρεια Αττικής. Είναι ο άνθρωπος που, όπως το έχει δείξει πολλές φορές στο κοινοβούλιο, έχει την τόλμη να εκφράζει τον κοινό νου. Έχει προσλαμβάνουσες, γνωρίζει τα καθημερινά προβλήματα, και δεν φοβάται το πολιτικό κόστος. Από κει και πέρα, προφανώς και δεν επιθυμώ εκλογές, προφανώς και πρέπει να παραμείνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ισχυρή και σταθερή σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου ενωμένες (και επιβλέπουσες) σε ένα κοινό στόχο.

Εάν η Νέα Δημοκρατία ή άλλα κόμματα και σχηματισμοί έχουν τη μαγική λύση για να εξαφανίσουν αυθωρεί όλα τα προβλήματα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά του συνόλου των κρατών μελών της ΕΕ, ενδεχομένως και της Αμερικής … ας μας την αποκαλύψουν στις βουλευτικές εκλογές. Για την ώρα αυτό που έχει σημασία είναι να προκύψει μια περιφερειακή και δημοτική αυτοδιοίκηση με ηγεσίες που να μπορούν να χειριστούν την κρίση, οικονομική αλλά και κοινωνική κρίση, σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών. Κι όχι ηγεσίες που θα χρησιμοποιήσουν την αυτοδιοίκηση για να ενδυναμώσουν ή να περισώσουν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια για παρόμοιες πρακτικές.

>>> Αν εκλεγείτε, τι θα κάνετε; Θα έρθετε πίσω;

Θα έρθω πίσω, όπως και αν έχει.

>>> Τι λύσεις έχετε να προτείνετε για την εκρηκτική κατάσταση στην Πλ. Αγίου Παντελεήμονα και Αττικής; Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να αποφευχθούν οι «νέοι Αγιοι Παντελεήμονες»;

Όσον αφορά τη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, το πρώτο βήμα είναι να ανοίξει η παιδική χαρά της πλατείας, η οποία παραμένει κλειστή εδώ και δύο χρόνια με «απόφαση» ενός μικρού αριθμού κατοίκων της περιοχής και τη σιωπηλή συναίνεση του Δήμου Αθηναίων. Η κλειστή παιδική χαρά έχει καταντήσει να θεωρείται το σύμβολο της εδαφικής ανεξαρτησίας της περιοχής (!), στα πέριξ της οποίας αυτοδικούν διάφορες οργανώσεις που φέρουν την ρητορική του μίσους. Ενώ ταυτοχρόνως και όλως τυχαίως… διάφοροι γνωστοί – άγνωστοι επιδίδονται σε ένα ξέφρενο «real estate». Έλεος! Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Όσον αφορά στο σύνολο της Αθήνας και της Αττικής, θα πρέπει να υποστηριχθούν και να εφαρμοστούν πολιτικές για τη μετανάστευση και τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Το ζήτημα του κέντρου της Αθήνας, το οποίο καθημερινά εξαπλώνεται σε άλλες περιοχές, είναι πρωτίστως ζήτημα περιθωριοποίησης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων οι οποίες μη έχοντας τρόπο διαφυγής και επιβίωσης καταφεύγουν στα υπάρχοντα δίκτυα παραβατικότητας και παραοικονομίας. Πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτό το φαύλο κύκλο υπο- και από- κοινωνικοποίησης. Δεν έχουμε να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα. Όλες οι μητροπόλεις έχουν αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα και το έχουν διαχειριστεί. Εξάλλου η σχετική μελέτη έχει γίνει (το πόρισμα για το Ιστορικό κέντρο, το οποίο και επιμελήθηκα) και προφανώς δεν αφορά μόνο το κέντρο της Αθήνας.

Στο θέμα παραδείγματος χάρη των αστέγων η Περιφέρεια και ο Δήμος μπορούν να κάνουν πολλά. Να δημιουργηθούν ξενώνες, να αποστιγματιστούν οι άστεγοι συμπολίτες μας μέσα από προγράμματα κοινωνικής επανένταξης, να εφαρμοστούν προληπτικές πολιτικές, να ενεργοποιηθεί η «γειτονιά», ο «κοινωνικός ιστός». Ξέρετε, σύμφωνα με Ευρωπαϊκή έρευνα το 2006 ο αριθμός των ελλήνων συμπολιτών μας που ζούσαν σε επισφαλή στέγη στην Αττική, άγγιζε το νούμερο των 180.000. Αντιλαμβάνεστε που βρισκόμαστε τώρα.

>>> Ενώ μπορούσαν, πολλοί μετανάστες δεν ενδιαφέρθηκαν για το δικαίωμά τους να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Μην περιμένουμε οι άνθρωποι που επί χρόνια ζουν αποκλεισμένοι από τα κοινά, μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα κάποιων μηνών να αλλάξουν άρδην συμπεριφορά. Χρειάζεται χρόνος. Επίσης, μην αμφισβητείτε το γεγονός ότι ένας συντριπτικά μεγάλος αριθμός μεταναστών εξακολουθεί να μην γνωρίζει ότι έχει δικαίωμα ψήφου. Το άκουσε αλλά θα θεώρησε ότι δεν αφορά τον ίδιον. Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο η ολιγόλεπτη προσέλευση στην κάλπη, αλλά το τι προηγείται και έπεται αυτής. Το πως δηλαδή θα γίνουν ενεργοί και συμμετέχοντες στα κοινά πολίτες, με την ευρεία έννοια. Και αυτό ισχύει για όλους μας.

Συνέντευξη στο Κουτί της Πανδώρας

Απο σύμβουλος υφυπουργού, ανθρώπου της εξουσίας, σε ψηφοδέλτιο βουλευτή της αριστεράς και μάλιστα αντιεξουσιαστή υποψήφιοΤι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση

Ωραίο είναι αυτό το «αντιεξουσιαστής υποψήφιος» αλλά από που προκύπτει; Εάν εννοείται ότι ο Γρηγόρης δεν είναι εξουσιομανής και ότι δεν θεωρεί την πολιτική ως το μέσο για να ασκεί προσωπική εξουσία, τότε ναι, συμφωνούμε. Κοιτάξτε ... εγώ αυτό το λόγο περί εξουσίας δεν τον καταλαβαίνω. Ούτε το λόγο περί κομμάτων όταν ασκείς δημόσια πολιτική. Προσωπικά, αρκετά χρόνια τώρα ασχολούμαι με το εξής ένα, το οποίο δεν επιδέχεται κομματικές ταμπέλες: την προστασία/διαχείρηση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Μου προτάθηκε να δουλέψω με τον Υπουργό, κ. Βούγια, σε ένα θέμα που το γνωρίζω καλά. Τη διαχείριση των άτυπων μεταναστευτικών ροών αλλά και την ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων του κέντρου της Αθήνας. Όσον αφορά στη μετανάστευση, τα αποτελέσματα της δουλειά μας είναι ορατά, τουλάχιστον σε επίπεδο αντιμετώπισης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσον αφορά στο κέντρο της Αθήνας, ολοκληρώσαμε το πόρισμα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και αναμένεται η εφαρμογή του.

Στη συνέχεια ο Γρηγόρης Ψαριανός με τίμησε προτείνοντας μου να είμαι υποψήφια στο συνδυασμό Αττική Γη. Όχι για να ταχτοποιηθούμε όλοι μαζί κάπου. Αλλά για να μπορέσουμε να δουλέψουμε εάν το επιτρέψει το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι απόψεις μας ταυτίζονται. Εξάλλου οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν είναι κομματικές εκλογές ούτε δημοψήφισμα, όπως πολύ σωστά έχει πει και ο Φώτης Κουβέλης. Αφορούν τις γειτονιές μας. Και πόσο μάλλον αυτή τη περίοδο που θα κλιθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα χειριστεί την πληθυσμιακή αύξηση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (άποροι, άστεγοι, άνεργοι, χρήστες ναρκωτικών, …), όχι μόνο λόγω της καθ’ αυτό οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως των παρεπόμενων αυτής όπως η διόγκωση του ατομικισμού μας και ο ηθικός πανικός. Εάν δε τα αποτελέσματα των επικείμενων εκλογών το επιτρέψουν, ως υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος του Κεντρικού Τομέα Αθηνών θα δουλέψω με την ομάδα μας για την εφαρμογή ακριβώς αυτής της μελέτης για το κέντρο της Αθήνας, την οποία άλλωστε είχα επιμεληθεί προσωπικά.

Επίσης εκτιμώ ότι οι θέσεις του Ψαριανού και του Φώτη Κουβέλη συμπίπτουν με τις προσωπικές απόψεις του Γιώργου Παπανδρέου όσο αφορά στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της προστασίας ευάλωτων ομάδων. Θα έλεγα δε ότι συμπίπτουν περισσότερο από ότι με κάποιους υποψήφιους που έχουν πάρει το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου η Δημοκρατική Αριστερά κια το ΠΑΣΟΚ κατεβαίνουν απο κοινού στις δημοτικές εκλογες και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Που βρίσκεται λοιπόν η αντίφαση;

Ο ανασχηματισμός οδήγησε τα μεταναστευτικά θέματα στην κ. Νταλάρα και εσάς στην απομάκρυνση από τον κ. Βούγια. Σας ενόχλησε αυτό;

Το έχετε διαβάσει λάθος. Ο ανασχηματισμός οδήγησε τόσο τον κ. Χρυσοχοΐδη όσο και τον κ. Βούγια σε Υπουργεία που μπορούσαν να προσφέρουν επίσης. Τα θέματα της μη νόμιμης μετανάστευσης παρέμειναν στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και της νόμιμης μετανάστευσης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Στο σχήμα αυτό προστέθηκε η Υφυπουργός Μετανάστευσης στο Υπουργείο Εργασίας που θα έχει έναν εποπτικό/συντονιστικό ρόλο, ως επισπεύδον Υπουργείο. Εγώ γιατί θα έπρεπε να ενοχληθώ; Οκ, εάν κάτι με αγχώνει είναι ότι επειδή πάντα μετά τον ανασχηματισμό ακολουθεί μια περίοδος αμηχανίας, στο θέμα της άτυπης μετανάστευσης σημειώνεται μια καθυστέρηση για την οποία δεν έχουμε την πολυτέλεια.

Η κ. Νταλάρα δέχτηκε έντονη κριτική για τη θέση της. Αισθανθήκατε δικαιωμένη;

Μα τι λέτε; Η κ. Νταλάρα είναι μια χαρά και έχει ένα χαρακτηριστικό εξαιρετικά σημαντικό για αυτή τη θέση: δεν είναι πολιτικός καριέρας και συνεπώς δεν δρα υπό το φόβο του πολιτικού κόστους. Από την πρώτη στιγμή είχαμε στενή συνεργασία και η ομάδα που τη στελεχώνει αποτελείται από τους καλύτερους. Το πρόβλημα, αν θέλετε να υπάρξει οπωσδήποτε ένα πρόβλημα, είναι ότι δεν θα έπρεπε το θέμα της μετανάστευσης να διαμοιράζεται σε πέντε Υπουργεία και κάθε Υπουργός να άσκει τη δική του πολιτική ανάλογα με τις προτεραιότητες του Υπουργείου του. Γίνονται βήματα αλλά όχι τόσο σθεναρά όπως θα έπρεπε. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο, αλλά και χρήματα, ξέρετε. Διότι με αυτά και αυτά δεν απορροφούνται κονδύλια από την ΕΕ.

Τόσες αλλαγές και τόσες διαφορετικές θέσεις σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Πολλοί θεωρούν κακό το γεγονός ότι πουθενά δεν "στεριώσατε". Εσείς τι αποκομίσατε από αυτή την πορεία;

Ετσι λένε για μενα; Και υποθέτω οτι ο όρος «στεριώνω» χρησιμοποιείται με την έννοια του «βολεύομαι» Δηλαδή θα ήμουν αρεστή, κατά τα μυαλά τους και την ηθική τους, αν ακολουθούσα πχ τον κ. Βουγια στο επόμενο Υπουργείο; Γιαυτό η χώρα μας είναι σε αυτή την κατάσταση, επειδή υπάρχουν αυτές οι αντιλήψεις περί βολέματος. Εγώ, λυπάμαι, αλλά δεν συντάσσομαι με αυτή τη λογική. Από το «βολευτώ» σε μια θέση, από την οποία δεν θα είχα να προσφέρω διότι δεν έχω γνώση του αντικειμένου, προτίμησα να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο με θέμα την Παγκόσμια Μετανάστευση.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις-επιθέσεις που δεχτήκατε για την επικείμενη εκπομπή στη ΝΕΤ, βρεθήκατε στο Λονδίνο. Ήταν επιλογή σας ή κάτι που έπρεπε να γίνει "για το κοινό καλό";

Θα πήγαινα κάποια στιγμή απλώς δεν ήταν να συμβεί φέτος. Η απόφαση ελήφθη μέσα σε λίγες ώρες. Προφανώς και το αποφάσισα υπό το βάρος του κατ’ εξακολούθηση δημόσιου λιθοβολισμού. Για το δικό μου καλό έφυγα. Για να διατηρήσω την ψυχική μου υγεία και διανοητική μου επάρκεια.

Ποιο είναι το πλάνο δράσης σας για το άμεσο -και όχι μόνο- μέλλον;

Ποιος ξέρει;

Για την ώρα με απασχολεί να εκπροσωπηθούν όλες οι φωνές των κατοίκων της Αττικής. Με απασχολεί να σταματήσει η διολίσθηση της χώρας σε φασιστικές ρητορικές οι οποίες οδηγούν βέβαια σε φασίζουσες πρακτικές . Με απασχολεί το να μην γίνει και η υπόλοιπη Αττική μήτε Ομόνοια, που σωρεύονται κάθε λογής αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες και ο μόνος τρόπος επιβίωσής τους είναι η προσφυγή στην παρανομία, αλλά μήτε Άγιος Παντελεήμονας, όπου διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις αυτοδικούν εις βάρος των κατοίκων της περιοχής, με απόλυτη ευθύνη της παρούσας ηγεσίας της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ κατεβαίνει ως υποψήφια περιφερειακός σύμβουλος στον κεντρικό τομέα Αθήνας με το συνδυασμό του Γρηγόρη Ψαριανού "Αττική Γη" του κόμματος