Ο αθεράπευτος κ. Τσίπρας

Θα μπορούσαν να ήταν διασκεδαστικές οι λογοτεχνικές αναφορές του κ. Τσίπρα, δεδομένης της ολοφάνερης άγνοιας περί του τι επικαλείται, αν δεν άγγιζαν συχνά τα όρια της ύβρεως. Μια τελευταία τέτοια αναφορά είναι η καταληκτική φράση της ομιλίας του στην ΚΟ του Συριζα (8.11.2017) όπου δήλωσε γεμάτος χαρά και με ένα πελώριο χαμόγελο πως είναι «αθεράπευτα αισιόδοξος»: «Σήμερα, περισσότερο από χθες, περισσότερο από ποτέ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δηλώνω αθεράπευτα αισιόδοξος. Θα τα καταφέρουμε» είπε και ξέσπασαν σε ένθερμα χειροκροτήματα οι βουλευτές/οπαδοί του.

Δυο τινά υπάρχουν: Είτε οι λογογράφοι του κ Τσίπρα αγνοούν το βαθύτερο περιεχόμενο των φράσεων που χρησιμοποιούν, είτε δεν τα αγνοούν και είναι επικίνδυνα κυνικοί. 

Η φράση «αθεράπευτα αισιόδοξος» που με τόση χαρά χρησιμοποίησε ο  πρωθυπουργός, προέρχεται από το αριστούργημα του Guenassia, «Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων». Η λέσχη αυτή, μια σκακιστική λέσχη, ή αλλιώς το «κίτρινο δωμάτιο» βρίσκεται στο εσωτερικό ενός καφέ στο Παρίσι, το «Balto», πίσω από μια κουρτίνα. Οι ήρωες του μυθιστορήματος και οι μόνοι που έχουν πρόσβαση στη λέσχη, που οι ίδιοι την έχουν ονομάσει «λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων», είναι πρόσφυγες, οι περισσότεροι από τις χώρες του τότε σοβιετικού μπλοκ. Άνθρωποι με καλή ζωή στην πατρίδα τους (ανώτατοι αξιωματούχοι, επιστήμονες κοκ ) που αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν, να εγκαταλείψουν  την οικογένεια τους και αγαπημένους φίλους, να αναθεωρήσουν τα πιστεύω τους, για να μπορέσουν απλά να σώσουν τη ζωή τους από τις σταλινικού τύπου εκκαθαρίσεις  και να  επιβιώσουν σε άθλιες συνθήκες σε προάστια του Παρισιού, ζώντας κρυμμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό. «Ήταν φαντάσματα, παρίες, χωρίς χρήματα, με πτυχία που δεν αναγνωρίζονταν. Μιλούσαν ελάχιστα για το παρελθόν. Είχαν απαρνηθεί άνετα σπίτια και υψηλές θέσεις», περιγράφει ο συγγραφέας.

Ένας από τους ήρωες του βιβλίου και θαμώνας της λέσχης είναι ο Σάσα, ένας άλλος είναι ο Ιγκόρ. Ο Σάσα, ένας πρώην αξιωματούχος του καθεστώτος,  αυτοκτονεί μέσα στο κίτρινο δωμάτιο, στη λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, δίχως να έχει αποκαλύψει το μεγάλο του μυστικό, εξαιτίας του οποίου λίγες ώρες πριν την αυτοκτονία του είχε δεχθεί σωματική επίθεση από τον Ιγκόρ. Το «μεγάλο μυστικό» που αποκαλύπτει ο Σάσα με επιστολή που έχει ταχυδρομήσει στον Μισέλ, τον νεαρό του φίλο που «δεν έζησε τις δικές μας φρικαλεότητες» πριν την αυτοκτονία του, («Μισέλ, όταν θα διαβάζεις αυτό το γράμμα, θα έχω βρει επιτέλους γαλήνη..» ) δεν είναι παρά μία ακόμα ανθρώπινη ιστορία από τα θύματα των εγκλημάτων του  σταλινισμού. Μια από τις χιλιάδες όμοιες τραγικές ιστορίες από την περίοδο του μεγάλου τρόμου. Τότε που σε μία νύχτα ο «σύντροφος» της οκτωβριανής επανάστασης και αξιωματούχος του καθεστώτος ονοματιζόταν «εχθρός του καθεστώτος» και εκκαθαριζόταν με συνοπτικές διαδικασίες ή αν ήταν τυχερός, προλάβαινε να φυγαδευτεί και να ζήσει μια ζωή δίχως όνομα σε κάποια άλλη χώρα. «Το’ σκασα σαν κλέφτης. Πίστευα ότι ο αποχωρισμός θα ‘ταν λιγότερο επώδυνος αν έφευγα βιαστικά. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλη μου τη δύναμη για να το κάνω. Ο πόνος με παρέλυσε αργότερα, όταν ήμουν ασφαλής. Διαλύθηκα. Δεν έλαβα ποτέ νέα τους. (...) Καθένας στον τάφο του, αλλά ζωντανός» γράφει ο Σάσα.

«Διέπραξα τόσα εγκλήματα και υπήρξα συνεργός σε τόσα άλλα, ώστε δεν αξίζω καμία μεγαλοψυχία» εξομολογείται στην επιστολή του, και συνεχίζει: «Για χρόνια τους υπηρετούσα πιστά, πεπεισμένος ότι είχαν δίκιο, ότι έπρεπε να εξοντώσουμε με κάθε τρόπο τους εχθρούς μας». Ενώ παρακάτω επικαλείται μια φράση του Γκόργκι προς τον Ρομαίν Ρολάν, «κανένας λαός του 20ου αιώνα δεν ‘‘εξαπατήθηκε’’» για να  συμπληρώσει: «Το να ισχυρίζεσαι ότι ‘‘δεν ξέραμε’’, είναι ένα καθησυχαστικό, συλλογικό ψεύδος». Κλείνει την επιστολή του λέγοντας «Τούτη την ώρα που φεύγω, αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να μείνω, για να καταθέσω. Νομίζω ότι θα σταματήσω εδώ».

«Παλιοϊστορία» όπως θα πει ένας άλλος πρόσφυγας και θαμώνας της λέσχης όταν μαθαίνει το «μεγάλο μυστικό».

Αυτό είναι το πνεύμα της «λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων» και ουδεμία σχέση έχει με την πολιτικάντικη ψευδο-αισιοδοξία ενός πρωθυπουργού που πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση του «πατερούλη» και προσπαθεί να πείσει πως η χώρα πάει περίφημα μετερχόμενος κάθε αθέμιτο τρόπο για να επιβληθεί, κι όποτε αποκαλύπτεται επικαλείται «αυταπάτη». Αφορά τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ου αιώνα, τα τραγικά θύματα της μεγάλης «αυταπάτης».

Είναι προφανές ότι ο κ. Τσίπρας ιδέα δεν είχε στο τι αναφερόταν με τη φράση «αθεράπευτα αισιόδοξος». Η άγνοια όμως τιμωρεί, και οπωσδήποτε η άγνοια της Ιστορίας.

Αντί για επίλογο, αφιερώνω στον κ. πρωθυπουργό το αγαπημένο ανέκδοτο μεταξύ των θαμώνων της λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων που τους έκανε να γελάνε σα να το ακούγανε πρώτη φορά, μήπως και καταλάβει κάτι για τη σχέση του με τους οπαδούς του. Είναι αυτό με τον Στάλιν και τον ήλιο:  Ένα ηλιόλουστο πρωινό, ο Στάλιν ξυπνάει και κοιτάει τον ήλιο και του λέει: «Ήλιε,  πες μου, ποιος είναι ο πιο ωραίος, ο πιο έξυπνος και ο πιο δυνατός άνδρας στον κόσμο;». Αμέσως ο ήλιος του απαντά: «Εσύ, ω Στάλιν, φως της οικουμένης!» Το μεσημέρι ο Στάλιν ξαναρωτά: «Πες μου, Ήλιε, ποιος είναι ο πιο υπέροχος, ο πιο ευφυής, ο εξοχότερος άνδρας όλων των εποχών;» Ο ήλιος επιβεβαιώνει: «Εσύ, ω τρισμέγιστε Στάλιν». Προτού δειπνήσει, ο Στάλιν δεν αντέχει να μη ρωτήσει τον Ήλιο ποιος είναι ο καλύτερος κομμουνιστής στον κόσμο. Ο ήλιος του απαντά: «Είσαι άρρωστος Στάλιν, ψυχοπαθής και παράφρονας. Σ’ έχω χεσμένο! Τώρα είμαι στη Δύση!»   

* Το άρθρο δημοσιεύεται, εδώ: http://www.capital.gr/me-apopsi/3252929/o-atherapeutos-k-tsipras 

Η καμήλα και η σαρανταποδαρούσα

Η αναφορά του κ. Τσακαλώτου, από το βήμα της Βουλής, στη φυματική με μηνίσκο σαρανταποδαρούσα που ψωνίζει από τα Lild, στην καλύτερη περίπτωση προβλημάτισε σχετικά με τη ψυχική κατάσταση του υπουργού οικονομικών μας. Ενδεχομένως η προσφυγή στα αρχέτυπα και στο συλλογικό υποσυνείδητο του Carl Jung να είναι μια μέθοδος ανάγνωσης του ψυχισμού του κ. Τσακαλώτου. «Το εκκρεμές του νου πάλλεται μεταξύ λογικού και παραλόγου, όχι μεταξύ σωστού και λάθους» έγραφε o Jung.

Μπορεί όμως η απάντηση να είναι κατά τι πιο απλή. Μπορεί  να πρόκειται για  ένα ακόμα επεισόδιο της σχέσης Τσίπρα – Τσακαλώτου.

Ο κ. Τσίπρας πριν λίγες ημέρες είπε στις ΗΠΑ σε κακά αγγλικά μια ελληνική παροιμία, όπως όλοι θυμόμαστε. Είχε πει στην ομιλία του στο Brookings: «We have already eaten the camel and now have the queue». (Αμετάφραστο καθώς η λέξη queue δεν σημαίνει ουρά ζώου αλλά ουρά στην οποία στεκόμαστε, και επιπλέον η ελληνική παροιμία δεν αναφέρεται σε καμήλα αλλά σε γάιδαρο- «Φάγαμε τον γάιδαρο και μας έμεινε η ουρά»).

Ο κ. Τσακαλώτος λίγες ημέρες αργότερα προσπάθησε να κατασκευάσει μια «παροιμία» σε καλά ελληνικά. Κι έτσι μας παρουσίασε, με καθαρό βρετανικό φλέγμα, την εικόνα μιας φυματικής σαρανταποδαρούσας με πρόβλημα μηνίσκου σε 25 από τα 40 πόδια, που κρατά βαριές σακούλες για τα ψώνια της εβδομάδας από τα LIDL. Ενδεχομένως πηγή έμπνευσης του κ. Τσακαλώτου να είναι αφρικανικές παροιμίες, διαδεδομένες στα βρετανικά πανεπιστήμια, τύπου «If a centipede loses a leg, it does not prevent him from walking.» (Μετ: Μια σαρανταποδαρούσα δεν σταματάει να περπατάει αν χάσει ένα πόδι).

Η σαρανταποδαρούσα μπορεί γενικά να μην είναι συνηθισμένο ζώο στις ελληνικές παροιμίες αλλά η συμβολή της στη βρετανική επιστήμη της ψυχολογίας είναι αξιόλογη. Διαδεδομένο είναι το ποίημα του 19ου αιώνα «Το δίλημμα της σαρανταποδαρούσας»* της βρετανίδας Katherine Craster, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να στηριχθεί μια ολόκληρη θεωρία από τον επίσης βρετανό ψυχολόγο George Humphrey, γνωστή ως Humphrey's law, σύμφωνα με τον οποία όταν κάποιος σκέφτεται μια πράξη η οποία γίνεται από ένα σημείο και μετά αυτοματοποιημένα, μπλοκάρει και δεν μπορεί να την κάνει. Έτσι και η δύσμοιρη σαρανταποδαρούσα, σύμφωνα με το ποίημα, όταν την ρώτησαν πως μπορεί να συγχρονίζει 45 πόδια, μπερδεύτηκε και σταμάτησε να περπατάει. Δηλαδή, σύμφωνα με τον Carl Popper, κάποτε ρώτησε ένας βιολιστής έναν συνάδελφό του βιολιστή πώς μπορεί και παίζει το συγκεκριμένο κομμάτι του Μπετόβεν. Ο συνάδελφος ανταπάντησε πως ήταν πολύ απλό... και μετά δεν μπορούσε να το παίξει. Είναι η σχέση συνειδητού – υποσυνείδητου.  

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Διότι όλα αυτά τα ξέρει ο βρετανοτραφής απόφοιτος του St. Paul και της Οξφόρδης, κ. Τσακαλώτος. Ο οποίος νιώθει, κατά πως φαίνεται, βαθύτατη απαξίωση προς τον αμόρφωτο πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και θέλησε έτσι να του την «πει» με τον δικό του τρόπο για την καμήλα και την άθλια εμφάνισή του στις ΗΠΑ.

Εξάλλου, δεν θα πρέπει να εκφεύγει της προσοχής μας ότι ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης αποχώρησε από τις ΗΠΑ μόλις προσγειώθηκε στις ΗΠΑ ο Πρωθυπουργός! Ο κ. Τσακαλωτός είχε προηγηθεί, είχε συναντηθεί με το ΔΝΤ και στη συνέχεια απεχώρησε χωρίς να μετάσχει στην αντιπροσωπεία που συνόδευσε τον κ. Τσίπρα.

Ο κ. Τσακαλώτος συχνά πυκνά, ως αρχηγός που είναι και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, «πυροβολεί» τον Πρωθυπουργό. Ένα από τα πλέον κραυγαλέα επεισόδια έγινε την  επομένη της ομιλίας Τσίπρα στη ΔΕΘ. Ο Πρωθυπουργός από το Βελλίδειο δήλωσε περιχαρής ότι η τρίτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα, και την επομένη «αξιωματούχος του Υποικ» διέρρευσε στα ΜΜΕ πως θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα για το 2018. Η πηγή της διαρροής ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη. Εξάλλου ο κ. Τσακαλώτος δεν διέψευσε τη διαρροή.  

Γιατί το κάνει αυτό ο κ. Τσακαλώτος; Ενδεχομένως γιατί φοβάται μην γίνει 

Βαρουφάκης. «Εγώ δεν θα γίνω Βαρουφάκης, ούτε Ιφιγένεια», είχε άλλωστε πει ο κ. Τσακαλώτος πριν κάποιους μήνες σε ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την έννοια ότι δεν θα αφήσει να του χρεώσει ο Τσίπρας δικές του ολέθριες επιλογές όπως έκανε με τον Βαρουφάκη;  Ενδεχομένως. Αυτά έχουν τα σταλινικά κόμματα.

Για να επιστρέψουμε όμως στα δικά μας και στις παροιμίες. Μια άλλη ελληνική παροιμία λέει «κάθε αρνάκι από το ποδαράκι του κρέμεται». Το όποιο πάει να πει πως και ο κ. Τσίπρας και ο κ. Τσακαλώτος, ό,τι επικοινωνιακά τεχνάσματα και αν σκαρφιστούν, δεν αργεί η στιγμή που θα αντιμετωπίσουν από κοινού και ο καθένας κατά μόνας τις συνέπειες των όσων έκαναν.

* A centipede was happy – quite!

Until a toad in fun

Said, "Pray, which leg moves after which?"

This raised her doubts to such a pitch,

She fell exhausted in the ditch

Not knowing how to run.

-->

* Το άρθρο δημοσιεύεται εδώ: http://www.capital.gr/arthra/3252027/i-kamila-kai-i-sarantapodarousa 

Η «στιγμιαία» αντιπολίτευση

Μεγάλη αναστάτωση προκάλεσε η δήλωση του υπουργού επικρατείας κ. Βερναδάκη περί κυβερνητικής παρακολούθησης λογαριασμών στα social media. Λογικό. Η ΝΔ μάλιστα έβγαλε και σχετική ανακοίνωση χαρακτηρίζοντας «απίστευτη» τη δήλωση του υπουργού.  Θα περάσει όμως και αυτή η δήλωση – ένθεν κακείθεν, δηλαδή τόσο του υπουργού όσο και της ΝΔ- όπως περνάνε τόσα και τόσα θέματα που πλέον έχουν διάρκεια σχολίων σε facebook και twitter. Κι αυτό γιατί το χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής, βάσει του οποίου οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λειτουργούν ανεξέλεγκτα και δεν εγγράφεται τίποτα τελικά στο συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας είναι η κοντή μνήμη του πολιτικού συστήματος, η «στιγμιαία» αντιπολίτευση.

Διότι είναι να αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να έχει ξεχαστεί η δήλωση του υπουργού άμυνας κ. Καμμένου πριν ένα χρόνο - είχε γίνει πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (9.9.2016) - περί «80 στρατευσίμων (φαντάρων), οι οποίοι υπό την καθοδήγηση μόνιμων αξιωματικών παρακολουθούν τι γράφεται στα social media»! Όπως είχε πει ο κύριος υπουργός Εθνικής Άμυνας: «Έχουμε δημιουργήσει ομάδες με στρατεύσιμους οι οποίοι ασχολούνται όχι μόνο με τον επίσημο Τύπο και τις τηλεοράσεις, αλλά και με μπλογκ ομάδων από διάφορες χώρες. Έχουμε δημιουργήσει μια ισχυρή βάση δεδομένων και από τα social media. Δηλαδή υπάρχει ομάδα που παρακολουθεί τα social media, ελληνικά και ξένα.»

Συνεπώς η δήλωση του κ. Βερναδάκη δεν είναι κανένας κεραυνός εν αιθρία, αλλά βρίσκεται σε συνέχεια μιας πολύ πιο ολοκληρωμένης τοποθέτησης και ενδεχομένως «επιχείρησης» του κ. Καμμένου με την οποία ουδείς ασχολήθηκε. Όπως και ουδείς θα δώσει συνέχεια στις αποκαλύψεις Βερναδάκη. Και το κυριότερο είναι ότι ουδείς θα τις συνδυάσει αναζητώντας με τον πιο επίσημο τρόπο πλήρη ενημέρωση επί των «παρακολουθήσεων» που σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπουργών διενεργούν τα υπουργεία.

Και κάπως έτσι όλα περνούν, όπως περνούν, και τα σχόλια στο time line μας και είναι να αναρωτιέται επίσης κανείς αν τα πολιτικά κόμματα αναδεικνύουν θέματα που στη συνέχεια γίνονται αντικείμενο σχολιασμού στα social media ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο: Τα social media αναδεικνύουν θέματα που στη συνέχεια γίνονται αντικείμενο στιγμιαίου σχολιασμού από τα πολιτικά κόμματα. Πολύ φοβάμαι πως ισχύει το δεύτερο.

Ένα άλλο παρόμοιο από τα πολλά πρόσφατο περιστατικό είναι το ζήτημα των αντισταθμιστικών ωφελημάτων. Είπε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή (Παρασκευή 27.10.2017) ότι δεν θα υπάρξουν αντισταθμιστικά ωφελήματα, με αφορμή την αναβάθμιση των F-16, και χειροκροτήθηκε θερμά! Ουδείς στην Ολομέλεια όμως απάντησε στον κ Τσίπρα πως δεν θα υπάρξουν όχι γιατί αυτό αποφάσισε ο κ. Τσίπρας αλλά γιατί τα αντισταθμιστικά ωφελήματα έχουν καταργηθεί με νόμο Βενιζέλου από το 2010 (μεταβατική διάταξη στο νόμο 3883/2010) και το 2011 πάλι επί υπουργίας Βενιζέλου (νόμο 3978/2011) όπου ενσωματώθηκε η σχετική  οδηγία της ΕΕ που απαγορεύει τα αντισταθμιστικά. Η δε ΝΔ με ανακοίνωσή της δήλωσε ότι «ο κ. Τσίπρας υπό την πίεση της Νέας Δημοκρατίας διαβεβαίωσε σήμερα ότι δεν θα υιοθετήσει αυτήν την πρακτική που παραπέμπει σε αμαρτωλές ιστορίες του παρελθόντος» επιβεβαιώνοντας δηλαδή την πρωτοβουλία του Τσίπρα και λησμονώντας ότι έχουν αυτά καταργηθεί από το 2010, και άρα πρόκειται για άλλη μία kolotuba Τσίπρα λόγω πρόσκρουσης με την πραγματικότητα.

Και με αυτά και με αυτά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δρουν ανενόχλητοι και γίνονται καθεστώς, ενώ τα πολιτικά κόμματα αυτάρεσκα αναμένουν την πτώση του και την δική τους ανάδειξη. Όμως η ιστορία δεν γράφεται γραμμικά ούτε ο Τσίπρας έχει δείξει ότι είναι εύκολος αντίπαλος, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένας κυνικός πολιτικός που μπορεί να κάνει τα πάντα εις βάρος του τόπου προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία.

Αν θέλουμε, συνεπώς, να είμαστε χρήσιμοι για τον τόπο και τους πολίτες οφείλουμε να αντιληφθούμε ποια είναι κατάσταση και να καταλάβουμε ότι ο βολανταρισμός δεν είναι ο πιο σίγουρος δρόμος. Τουναντίον. Χρειάζεται δουλειά, γνώση και κυρίως επίγνωση ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την «Ελλάδα Μετά» την κρίση.

* Το άρθρο αναρτήθηκε στο: http://www.capital.gr/me-apopsi/3250388/i-stigmiaia-antipoliteusi 

Η αντισυνταγματική κυβέρνηση

Ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών και συνταγματολόγος, κ. Κατρούγκαλος, με συνέντευξή του στα ΝΕΑ, απεφάνθη: «Τίποτα δεν εμποδίζει δημοψήφισμα για το Σύνταγμα».

Ναι, πράγματι, τίποτα δεν εμποδίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να οδηγηθεί σε συνταγματική εκτροπή, εκτός  από το ίδιο το Σύνταγμα.

Το Σύνταγμα στο άρθρο 110, ορίζει ρητά και λεπτομερώς τη διαδικασία αναθεώρησής του και κανενός είδους δημοψήφισμα δεν προβλέπεται. Ούτε  αποφασιστικό, ούτε  συμβουλευτικό.

Αυτό δεν το γνωρίζει ο κ. Κατρούγκαλος; Φυσικά και το γνωρίζει, όπως  το γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής νομικής. Άρα γιατί το λέει; Το λέει γιατί πολύ απλά, μην έχοντας άλλη επιλογή παραμονής στην εξουσία επί μακρόν, ετοιμάζονται να διαβούν τον Ρουβίκωνα, ακριβώς όπως περιγράφεται στην ρωμαϊκή ιστορία. – Στα ρωμαϊκά χρόνια απαγορεύονταν στις λεγεώνες να διαβούν τον ποταμό Rubico γιατί αυτό θα σήμαινε πραξικόπημα. Κι αν διαβείς τον ποταμό Ρουβίκωνα δεν θα υπάρχει επιστροφή, διδάσκει η ρωμαϊκή ιστορία. 

Δεύτερον, το λέει και ετοιμάζονται να το πράξουν γιατί θεωρούν πως με αυτό το τρόπο θα αποπροσανατολίσουν για άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό, κολακεύοντάς τον, όπως ακριβώς έκαναν και το καλοκαίρι του 2015. «Ποιος δικαιούται να φοβάται την ετυμηγορία του λαού σε μια δημοκρατία;» διερωτάται ο κ. Κατρούγκαλος. Η απάντηση έρχεται βέβαια επίσης από το Σύνταγμα καθώς στην αναθεωρητική διαδικασία παρεμβάλλονται υποχρεωτικά βουλευτικές εκλογές, και άρα ο πολίτης τοποθετείται δια των βουλευτικών εκλογών. Δεν φοβάσαι λοιπόν τον λαό όταν τηρείς το Σύνταγμα, αλλά και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να ασελγεί επί του λαού και της δημοκρατίας. 

Αυτό δεν το γνωρίζει ο συνταγματολόγος Κατρούγκαλος; Φυσικά και το γνωρίζει.  Όμως το παρελκυστικό ερώτημα περί ετυμηγορίας του λαού είναι το «τυράκι» που θα χρησιμοποιήσουν για να οδηγήσουν τους πολίτες στη φάκα τους, και πάλι.

Άλλωστε με τα μισόλογα περί δημοψηφίσματος που κάθε λίγο και λιγάκι πετούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έχουν ήδη θέσει το ζήτημα στους πολίτες και η συζήτηση ξεκίνησε στη βάση που οι ίδιοι επιθυμούν. «Και γιατί να μην έχουμε άποψη για την αναθεώρηση;» αναρωτιούνται καλόπιστα αρκετοί συμπολίτες μας, πέφτοντας στην παγίδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και το ερώτημα αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί όταν επί πολλά χρόνια έχουμε μάθει να καθιβρύζουμε το Σύνταγμα και τους θεσμούς. Αυτός όμως είναι  ο περίφημος συνταγματικός λαϊκισμός. Η χειρότερη και η πιο επικίνδυνη μορφή λαϊκισμού.  

Δίχως βαθιά και καθολική πίστη στους θεσμούς, στη θεσμική δημοκρατία μας, θα είναι πολύ δύσκολο για την αντιπολίτευση να εξηγήσει πειστικά πως η πρωτοβουλία δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα δεν είναι παρά μία πρωτοβουλία ακόμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να ξεγελάσουν τον ελληνικό λαό και να του υφαρπάξουν τη συναίνεση στην εκτροπή που απεργάζονται. Ο τρόπος με τον οποίο ασκείται μέχρι σήμερα η αντιπολίτευση, δεν μας δίνει περιθώρια για εφησυχασμό.

Τα καλά νέα όμως είναι ότι στα σχέδια που απεργάζονται υπάρχει ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Το δημοψήφισμα προκηρύσσεται μέσω Προεδρικού Διατάγματος. Άρα για να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα χρειάζεται η συναίνεση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Προκόπης Παυλόπουλος, σε παλαιότερες δηλώσεις του (2011) είχε ταχθεί εναντίον μιας ενδεχόμενης προκήρυξης δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα, ακριβώς γιατί κάτι τέτοιο θα συνιστούσε κατάλυση του Συντάγματος. Είναι μάλλον απίθανο να αποκηρύξει μια επιστημονικά διατυπωμένη θέση του.

Δεν το ξέρουν αυτό οι κύριοι της συμπολίτευσης; Το ξέρουν. Γιατί το κάνουν λοιπόν; Γιατί η πολιτική ή και πολιτειακή κρίση που θα δημιουργηθεί θα είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Ό,τι πρέπει άρα για να το δόγμα Τσίπρα – Μάο «Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση».   

Ας προετοιμαζόμαστε λοιπόν για τη μάχη των μαχών. Για την προστασία της δημοκρατία μας και του πολιτεύματός μας.

* Το άρθρο δημοσιεύεται στο: http://www.capital.gr/me-apopsi/3243979/i-antisuntagmatiki-kubernisi