Κι όμως, στην Ελλάδα οι κοινοτικοί δεν ψηφίζουν!

Χαρακτηριστικό του κοινού ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάθε πολίτη της ΕΕ να συμμετέχει στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του ΕΚ σε όποια κοινοτική χώρα κι αν κατοικεί.

Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να ενημερωθεί σχετικά με τα δικαιώματά του τις Ευρωεκλογές.

Σύμφωνα, επομένως, με το ΥΠΕΣ ,«δικαίωμα ψήφου για την εκλογή των Ελλήνων - μελών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν οι Έλληνες πολίτες που

• έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους

• είναι εγγεγραμμένοι σε εκλογικό κατάλογο δήμου ή κοινότητας της χώρας και δεν έχουν στερηθεί του δικαιώματος του εκλέγειν»[1] .

Ως εδώ καλά. Αυτό όμως που δημιουργεί εντυπώσεις, σε σημείο να αναρωτιέται κανείς μήπως οι Ευρωεκλογές στην Ελλάδα διαφέρουν από τις Ευρωεκλογές των λοιπών κρατών –μελών της ΕΕ, είναι η έλλειψη οιασδήποτε αναφοράς σε κοινοτικούς μη- έλληνες οι οποίοι διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα και άρα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν στις Ευρωεκλογές.

Τοιουτοτρόπως στην ενότητα που αφορά στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι , η σελίδα του ΥΠΕΣ αναφέρει ρητά ότι «το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έχουν οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι κατά την ημέρα της εκλογής έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους και έχουν τη νόμιμη ικανότητα του εκλέγειν.» [2]

Και για να μην έχει ουδείς αμφιβολίες για το ιδιαίτερο σύστημα των Ευρωεκλογών στην Ελλάδα, το ΥΠΕΣ έχει φροντίσει να καταχωρήσει την ίδια ανακοίνωση και σε άλλες γλώσσες (αγγλικά και γαλλικά). Δια του λόγου το αληθές:

Those persons entitled to elect Greek MEPs are Greek citizens who are

• aged 18 years old

• are registered in an electoral list maintained by a Municipality or Community in Greece and who have not been deprived of their right to vote [3]

A le droit de voter à l’élection des membres grecs du Parlement européen tout ressortissant grec

• âgé de 18 ans révolus

• inscrit sur les listes électorales d’une municipalité ou commune grecque et qui n’a pas été déchu du droit de vote [4]

Σε κοινή γραμμή κινείται το ΥΠΕΣ και στην τηλεοπτική ενημέρωση σχετικά με τις Ευρωεκλογές. Ευλόγως το ΥΠΕΣ επί αρκετές εβδομάδες προβάλει στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια σποτ με το οποίο ενημερώνει τους Έλληνες του εξωτερικού όσον αφορά στα δικαιώματά τους στις Ευρωεκλογές. Αλλά περιέργως δεν έχει αναληφθεί αντίστοιχη πρωτοβουλία όσον αφορά στους μη έλληνες κοινοτικούς που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα.

Συνεπώς, το συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι στις ευρωεκλογές στην Ελλάδα, οι κοινοτικοί μη-έλληνες δεν έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό από κάθε άποψη. Λαμβάνει όμως επικίνδυνες διαστάσεις εάν πάρει κανείς υπόψη του ότι στις ευρωεκλογές του 2009 θα ψηφίσουν για πρώτη φορά οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι. Η έκθεση του ΥΠΕΣ που αναφέρει τα στοιχεία των Ευρωπαίων πολιτών που θα ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές του 2009 καταδεικνύει τα αποτελέσματα αυτής (ηθελημένης ή εκ παραδρομής;) απόκρυψης των πολιτικών δικαιωμάτων των μη Ελλήνων κοινοτικών και μάλιστα των νέο-εισερχόμενων στην ΕΕ. Σύμφωνα με την έκθεση, θα ψηφίσουν μόλις 160 Βούλγαροι και 188 Ρουμάνοι. [5]Είναι κοινός τόπος ότι οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα είναι δεκάδες χιλιάδες.

Εγείρεται συνεπώς το εξής ερώτημα:

Η Ελλάδα, και συγκεκριμένα η κυβέρνηση, πράγματι αδυνατεί να αντιληφθεί ότι οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι δεν είναι πλέον μόνο τα «ειδεχθή εργατικά χέρια» αλλά είναι κοινοτικοί με ίδια δικαιώματα όπως και οποιοσδήποτε άγγλος, γερμανός, γάλλος,

Ή φοβούμενη την εκδήλωση της δυσαρέσκειας διαμέσου της ψήφου των πρώην εργατικών χεριών- θεωρητικά μιλώντας καθώς σε διάφορες Mανωλάδες συνεχίζουν να εργάζονται βούλγαροι σε εργασιακό μεσαίωνα- επέλεξε να αποκρύψουν (και άρα να στερήσουν) τα πολιτικά δικαιώματα αυτών;

Σε αυτή τη περίπτωση βέβαια δεν είναι καθόλου σαφής ο λόγος που δεν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ με ιδίους πόρους την ενημέρωση των νέων κοινοτικών όσον αφορά στα πολιτικά δικαιώματά τους.

Όπως αντιλαμβάνεστε το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και ο καθείς δύναται να αντιληφθεί τι προεκτάσεις θα λάβει εάν και όταν το αντιληφθεί η ΕΕ.

Στηρίζουμε την απεργία πείνας της Mia Farrow

MiaFarrow.org

__________________________________________________

Για τις φίλες και φίλους που πιθανώς δεν γνωρίζουν το ζήτημα του Νταρφούρ, θεώρησα χρήσιμο να αναδημοσιεύσω ένα κείμενο μου που είχε δημοσιευτεί στα ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ:

_________________________________________________________________

Αφροδιτης Αλ Σάλεχ

Σουδάν /Νταρφούρ- το χρονικό μιάς γενοκτονίας

Η κρίση στο Νταρφούρ και εν γένει στο Σουδάν αποτελεί συνάρθρωση βασικών σύγχρονων προβλημάτων: το ζήτημα της διαχείρισης της μετααποικιακής κληρονομιάς της Αφρικής από την πλευρά των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, το έλλειμμα δημοκρατίας του Συμβουλίου Ασφαλείας και τα «παιχνίδια» εξουσίας των «ισχυρών» του ΟΗΕ, η αδυναμία άσκησης κοινής εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. λόγω ανταγωνιστικών συμφερόντων, το πετρελαϊκό ζήτημα, η πολιτική των ΗΠΑ όσον αφορά τις σχέσεις της με τις αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις και τις περιφερειακές συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκονται.

Στο ζήτημα του Νταρφούρ η «διεθνής κοινότητα» σιώπησε για ακόμη μια φορά. Όμως την φορά αυτή δεν σιώπησε η «διεθνής κοινωνία των πολιτών» και συγκεκριμένα οι ανθρωπιστικές ΜΚΟ. Το θέμα όμως της μετατροπής του προβλήματος από «πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής» σε «πρόβλημα των ΜΚΟ» έχει αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Παρά την πρόσφατη ανάδειξη της «κρίσης Νταρφούρ» (και) στην ελληνική δημοσιότητα, τα ίδια τα δεδομένα της παραμένουν ασαφή. Ό,τι παρουσιάζεται στη συνέχεια αποτελεί μια απόπειρα σκιαγράφησης, έναν πρώτο ορισμό του «προβλήματος».

Ο πολιτικός χάρτης του Σουδάν

Το Σουδάν είναι η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Αφρικής. Αποτελείται από 26 πολιτείες, τρείς εκ των οποίων είναι το Βόρειο, το Νότιο και το Δυτικό Νταρφούρ, και συνορεύει με την Αίγυπτο, την Ερυθρά θάλασσα, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, την Κένυα, την Ουγκάντα, το Κονγκό, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Τσαντ και τη Λιβύη. Πρωτεύουσα του είναι το Χαρτούμ. Ο συνολικός πληθυσμός του ανέρχεται, κατ’ εκτίμηση, στα 34 εκ. Το 60% εξ αυτών αυτοαποκαλούνται αφρικανοί και το 40% άραβες. Το 70% είναι μουσουλμάνοι, το 5% χριστιανοί, και το υπόλοιπο 25% ασπάζεται τοπικές ανιμιστικές θρησκείες. Η επίσημη γλώσσα είναι σήμερα τα αραβικά.

Το Νταρφούρ βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Σουδάν και συνορεύει με το Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Αποτελείται από περίπου 36 φυλές, εκ των οποίων οι νομαδικές αυτοχαρακτηρίζονται «αραβικές», ενώ οι μόνιμα εγκαταστημένες «αφρικανικές». Τρείς εκ των μεγαλυτέρων αφρικανικών φυλών είναι η φυλή των Φουρ κυρίως στο
Ν. Νταρφούρ, των Ζαγάουα στο Β. Νταρφούρ και των Μασσαλέιτ στο Δ. Νταρφούρ. Ο πληθυσμός του το 2003 ανέρχονταν στα 6 εκ., ενώ σήμερα δεν ξεπερνά τα 3εκ.

Το 1899 η Βρετανία και η Αίγυπτος εποίκισαν το Σουδάν, διαμοιράζοντας το σε νότιο χριστιανικό Σουδάν αγγλόφωνο υπό την κατοχή των Βρετανών και βόρειο ισλαμικό αραβόφωνο Σουδάν υπό την κατοχή της τότε φίλο- βρετανικής Αιγύπτου. Στον Α’ Π.Π. (1916) οι Βρετανοί κατέλαβαν το Νταρφούρ, το οποίο υπήρξε ανεξάρτητο κρατίδιο υπό την ηγεμονία της φυλής των Φουρ («Νταρ» στα αραβικά σημαίνει γη), εκτοπίζοντας τον βασιλιά του και καταδικάζοντάς το στην ακυβερνησία. Με το τέλος του Β’ Π.Π. οι Βρετανοί επανασυνέδεσαν το βόρειο με το νότιο τμήμα παραχωρώντας την εξουσία στην ελίτ του βορρά. Τα όρια μεταξύ βορρά και νότου είναι υπό διαπραγμάτευση, ενώ το Νταρφούρ ανήκει «πολιτικά» στο νότο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε ότι οι κυβερνήσεις του Σουδάν, μιλιταριστικές ή μη, είναι αραβικές. Βέβαια, το ζήτημα του διαχωρισμού μεταξύ αράβων και αφρικανών στο Σουδάν είναι κυρίως πολιτικό-οικονομικό και λιγότερο φυλετικό, λόγω των προσμίξεων. Η ερμηνεία πάντως των συγκρούσεων στο Σουδάν ως εμφυλίου πολέμου μεταξύ αράβων και αφρικανών είναι απλουστευτική και άρα παραπλανητική.

Το 1956 το Σουδάν αυτονομήθηκε από την Μ. Βρετανία. Δύο χρόνια αργότερα ο στρατός κατέλαβε την εξουσία υπό τον στρατηγό Ibrahim Abboud, ο οποίος επιδόθηκε στο βίαιο ισλαμικό προσηλυτισμό του νότιου Σουδάν. Σε αντίδραση δημιουργήθηκε μια επαναστατική ομάδα του νότου, οι Anya-Nya. Σύντομα η κρίση οδηγήθηκε σε εμφύλια σύγκρουση μεταξύ του κυβερνητικού αραβικού βορρά και του αντιστασιακού αφρικανικού νότου, γνωστή ως ο «πρώτος εμφύλιος πόλεμος του Σουδάν» (1958-1972). Ταυτοχρόνως άρχισαν να παρεμβαίνουν έμμεσα οι ξένες δυνάμεις προμηθεύονταν και τις δύο πλευρές με όπλα και χρήματα. Ο ψυχρός πόλεμος στο Σουδάν δεν ήταν διόλου «ψυχρός».

Το 1969 μια νέα στρατιωτική φιλοσοβιετική κυβέρνηση κατέλαβε την εξουσία υπό τον στρατηγό Nimeiri. Ενώ το Χαρτούμ εξοπλίζονταν από τη ΕΣΣΔ, οι Anya-Nya είχαν την υποστήριξη του Ισραήλ, καθώς και των γειτονικών χωρών: Κονγκό, Αιθιοπία, Ουγκάντα. Το 1971 ένα αποτυχημένο πραξικόπημα υποκινούμενο από την ΕΣΣΔ, οδήγησε στη ρήξη των σχέσεων Σουδάν- ΕΣΣΔ. Η τότε κυβέρνηση στράφηκε προς τις ΗΠΑ. Το 1972 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ βορρά και νότου, αναγνωρίζονταν στο νότο οικονομική ανεξαρτησία. Η ειρήνη, όμως, δεν θα διαρκέσει πολύ.

Το 1976 μια ομάδα ισλαμιστών, υποστηριζόμενων από την Λιβύη, υπό τον Saliq al-Mahdi, προσπάθησε να καταλάβει την εξουσία. Το πραξικόπημα απέτυχε, όμως ο Nimeiri συμπεριέλαβε στην κυβέρνηση του τόσο τον ίδιο τον Saliq al-Mahdi όσο και άλλους φανατικούς ισλαμιστές, ώστε να εξασφαλίσει την εξουσία του. Το 1981 ανακαλύφθηκαν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου στο νότιο Σουδάν. Ο Nimeiri έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο κατασκευής αγωγού, ο οποίος θα μετέφερε το πετρέλαιο στο βορινό λιμάνι του Σουδάν. Ο νότος εξεγέρθηκε. Το 1983 ο Nimeiri διέταξε το στρατό του βορρά να επιτεθεί στους στασιαστές του νότου. Όσοι επέζησαν βρήκαν καταφύγιο στην Αιθιοπία σχηματίζοντας τον «Απελευθερωτικό Στρατό/ Κίνημα των Ανθρώπων του Σουδάν» (SPLA/M), υπό την καθοδήγηση του χαρισματικού αφρικανού ηγέτη John Garang. Την ίδια χρονιά ο Nimeiri επισημοποίησε την ακύρωση της συνθήκης ειρήνης της Αντίς Αμπέμπα. Στο εξής το Χαρτούμ θα είχε την ευθύνη της διοίκησης, της οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεων του νότου. Επίσης επέβαλε τους διαβόητους «Νόμους του Σεπτεμβρίου», βάσει των οποίων η Σαρία αναγνωρίζεται ως νόμος του κράτους. Το αποτέλεσμα αυτών των πρωτοβουλιών ήταν ο «δεύτερος εμφύλιος πόλεμος του Σουδάν» (1983-2005)

Το 1987 μια νέα εξέγερση του νότου ανέτρεψε τον στρατηγό Nimeiri και την εξουσία ανέλαβε μια βραχύβια δημοκρατική κυβέρνηση. Το πραξικόπημα του 1989, υποστηριγμένο από το φονταμενταλιστικό κόμμα «Εθνικό Ισλαμικό Μέτωπο» (το κατοπινό «Εθνικό Κόμμα του Κογκρέσου») έφερε στην εξουσία τον στρατηγό Omar al-Bashir, ο οποίος μετέτρεψε το Σουδάν σε φονταμενταλιστικό ισλαμικό κράτος. Η σύγκρουση με το SPLA και εν γένει τους σουδανούς του νότου, κορυφώθηκε. Η τακτική που ακολούθησε, και ακολουθεί, ο Omar
al-Bashir είναι η γνωστή ως τακτική του «διαίρει και βασίλευε»: Η κυβέρνηση εξοπλίζει, εκπαιδεύει, υποστηρίζει οικονομικά και ενθαρρύνει αραβικές παρακρατικές ομάδες να επιτίθενται στις φυλές του νότου. Επίσης στρατολογεί δυνάμεις από άλλες χώρες, όπως την ομάδα των διαβόητων Lord’s Resistance Army (LRA), μια ισλαμική ομάδα της Ουγκάντα που φημίζεται για τις απαγωγές, τους ακρωτηριασμούς και τους βιασμούς μικρών παιδιών. Το 2005 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, η συνθήκη σύστασης του οποίου έχει επικυρωθεί από όλες τις χώρες-μέλη του ΟΗΕ πλην των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ινδίας, εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του αρχηγού και άλλων μελών των LRA. Η κυβέρνηση του Σουδάν εξακολουθεί να προσφέρει καταφύγιο και εξοπλισμό στους LRA με αντάλλαγμα τις στυγνές δολοφονίες των μελών των αντιστασιακών ομάδων.

Ως επιπρόσθετο τρόπο εξόντωσης των αφρικανικών φυλών η κυβέρνηση του Σουδάν χρησιμοποιεί το δουλεμπόριο: στρατιώτες από το βορρά επιτίθενται σε χωριά του νότου, απάγουν τους κατοίκους και τους μεταφέρουν σε στρατόπεδα που επισκέπτονται σουδανοί από το βορρά ή πολίτες άλλων χώρων για την σχετική αγοραπωλησία. Η διεθνής κοινότητα στην προσπάθεια της να επέμβει, εφαρμόζει μια τακτική γνωστή ως «pay-back». Δηλαδή επανα-αγοράζει του «δούλους» και στη συνέχεια τους απελευθερώνει. Πρακτική που στην πραγματικότητα ενισχύει το δουλεμπόριο.

Μέχρι προσφάτως το Σουδάν διατηρούσε στενές σχέσεις με φονταμενταλιστικές ισλαμικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Osama bin Laden, στον οποίο προσέφερε καταφύγιο κατά το διάστημα 1991-1996. Όμως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το Σουδάν μετατράπηκε σε βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Η ανακάλυψη του πετρελαίου υπήρξε η κατάρα του νότου. Τόσο το Human Rights Watch όσο και η Διεθνής Αμνηστία έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στη σχέση που υπάρχει μεταξύ διεθνών πετρελαϊκών εταιριών (όπως η Κινεζική National Petroleum Company, η Αυστριακή OMV, η Γαλλική TotalFinaElf, η Καναδική Talisman Energy), κυβέρνησης του Σουδάν και εγκλημάτων πολέμου. Σήμερα η καναδική και οι ευρωπαϊκές εταιρίες έχουν αποσυρθεί από το Σουδάν, υποκύπτοντας στις πιέσεις της κοινής γνώμης (divestment). Όμως η Κίνα και σε μικρότερο βαθμό η Ρωσία, δηλαδή δύο εκ των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, παραμένουν οι προνομιακοί «παίκτες» στα πετρελαϊκά αποθέματα του Σουδάν. Ταυτοχρόνως, προμηθεύουν το Χαρτούμ με όπλα και μαχητικά αεροσκάφη, παρά το γεγονός ότι με την Απόφαση 1591/ 2005 το Συμβούλιο Ασφαλείας επέβαλε εμπάργκο όπλων στο Σουδάν, ενώ συστάθηκε, υπό την προεδρία της Ελλάδος, η «Επιτροπή Κυρώσεων για το Σουδάν».

Τον Ιανουάριο του 2005, ύστερα από διαπραγματεύσεις δύο ετών, υπεγράφη η Comprehensive Peace Agreement (CPA) μεταξύ σουδανικής κυβέρνησης και του John Garang (SPLA), σύμφωνα με την οποία το Ν. Σουδάν αυτονομείται μερικώς για τα επόμενα έξι χρόνια, οπότε και θα λάβει χώρα σχετικό δημοψήφισμα. Επίσης συμφωνήθηκε η απόσυρση των κυβερνητικών στρατευμάτων από το νότο και ο αφοπλισμός των παραστρατιωτικών ομάδων. Το δε πετρέλαιο θα διαμοιράζεται μεταξύ βορρά και νότου (50:50) και η Σαρία θα εφαρμόζεται μόνον στους μουσουλμάνους του Β. Σουδάν. Σύμφωνα με την Απόφαση 1590/ 2005 του Συμβουλίου Ασφαλείας ιδρύεται η UNMIS (United Nations Mission in Sudan), με δυναμικό 10.715 στρατιωτών, με σκοπό την επίβλεψη της εφαρμογή της CPA. Ο αιφνίδιος και ύποπτος θάνατος του John Garang λίγες μέρες μετά τη σύναψη της συμφωνίας έθεσε σε κίνδυνο τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, όμως η κρίση ξεπεράστηκε και τον Σεπτέμβρη του 2005 σχηματίστηκε η «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» με πρόεδρο τον Omar al-Bashir και δύο αντιπροέδρους: έναν εκπρόσωπο των νοτίων και έναν εκπρόσωπο των βόρειων. Μέχρι στιγμής η CPA παραβιάζεται συστηματικά. Στο ανατολικό Σουδάν, από όπου περνάει ο πετρελαϊκός αγωγός, και στο Νταρφούρ οι παρακρατικές ομάδες δρουν σε καθεστώς ατιμωρησίας, με την υποστήριξη του κράτους.

Νταρφούρ-«no man’s land»

Ο εμφύλιος μεταξύ Βορρά και Νότου επισήμως έληξε με 2 εκ. νεκρούς, 4 εκ. εκτοπισμένους και 600.000 πρόσφυγες. Ήδη όμως από το 2003 ο ΟΗΕ, η Διεθνής Αμνηστία και άλλες ΜΚΟ προειδοποιούν για την κρίση που έχει ξεσπάσει στο Νταρφούρ. Οι προειδοποιήσεις δεν ελήφθησαν υπόψη στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, πιθανώς γιατί η «διεθνής κοινότητα» έκρινε πως συμπεριλαμβάνοντας το Νταρφούρ στην συμφωνία θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την CPA και επομένως τα συμφέροντα της όσον αφορά στην εκμετάλλευση του πετρελαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εξέλιξη τριών σχετικών Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας: Η Απόφαση 1556/ 2004 ζητούσε αφοπλισμό των παραστρατιωτικών ομάδων του Νταρφούρ και την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας- η Κίνα και η Ρωσία απείχαν κατά την ψήφιση της. Η Απόφαση 1564/ 2004 απαιτούσε τη σύσταση Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής για την κρίση στο Νταρφούρ- η Κίνα, η Ρωσία, η Αλγερία και το Πακιστάν απείχαν κατά την ψήφιση της. Η απόφαση 1574/2004 καθώς αφορούσε μόνο την CPA, δίχως καμία αναφορά στο Νταρφούρ, υπερψηφίστηκε ομοφώνως. Η κυβέρνηση του Σουδάν γνωρίζοντας σαφώς τους ενδοιασμούς της «διεθνούς κοινότητας» κωλυσιεργούσε και ταυτοχρόνως υποστήριζε τις «αραβικές» παρακρατικές ομάδες του Νταρφούρ. Η περιθωριοποίηση του Νταρφούρ ήταν ένα λάθος που έμελλε να πληρωθεί με τις ζωές άνω των 400.000 χιλιάδων αμάχων και τον εκτοπισμό 2,5 εκ αφρικανών.

Το Νταρφούρ δεν συμμετείχε στον εμφύλιο αν και οι συγκρούσεις μεταξύ «αράβων» και «αφρικανών» χρονολογούνται εκ της συστάσεως του. Περί το 1987 οι επιθέσεις των αράβων εντάθηκαν και σε αυτό συνέτεινε η απερήμωση των βόρειων εδαφών του Σουδάν. Η κυβέρνηση του Σουδάν αδιαφόρησε, σκοπίμως ή μη. Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι στη μιλιταριστική κυβέρνηση του Omar al-Bashir του 1989 συμμετείχαν 17 ηγέτες των αραβικών φυλών του Νταρφούρ.

Το 1991 ο Daoud Bolad, μέλος του SPLA/M, ίδρυσε τον Απελευθερωτικό Στρατό/ Κίνημα του Σουδάν (SLA/M) με σκοπό να οργανώσει την αντίδραση των αφρικανών του Νταρφούρ κατά της επέλασης των αράβων. Δύο χρόνια αργότερα συνελήφθη και εκτελέστηκε από κυβερνητικά στρατεύματα. Για τα επόμενα δώδεκα χρόνια το Νταρφούρ θα μείνει βυθισμένο στην αναρχία και την περιθωριοποίηση.

Το 2003 οργανώθηκε μια νέα επαναστατική ομάδα, η ισλαμική Justice and Equality Movement (JEM) ενώ επαναοργανώθηκε το SLA/M, και επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα του
Β. Νταρφούρ, η οποία ήταν υπό την κατοχή των αράβων. Η κυβέρνηση αντέδρασε αποστέλλοντας στρατό καθώς και την ισλαμική πολιτοφυλακή, τους Popular Defense Forces.Ταυτοχρόνως οργάνωσε τους διαβόητους Τζαντζαγουίντ(Janjaweed), μια ομάδα φανατικών ισλαμιστών. Η κυβέρνηση τους όπλισε και τους υποσχέθηκε γη, κοπάδια και ατιμωρησία με αντάλλαγμα τον αφανισμό των αφρικανικών φυλών.

Η επιχείρηση «αφανισμού» οργανώνεται συνήθως ως εξής: Κατά το ξημέρωμα κρατικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν κάποιο χωριό, φίλα προσκείμενο στους επαναστάτες. Αμέσως μετά εμφανίζονται οι Τζαντζαγουίντ, οι οποίοι δολοφονούν τους άντρες, βιάζουν γυναίκες, καίνε τα σπίτια, ρίχνουν τα μικρά αγόρια στις φλόγες και λεηλατούν τις περιουσίες. Στη συνέχεια οδηγούν τους ελάχιστους επιζήσαντες στην έρημο ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επίσης μολύνουν το πόσιμο νερό πετώντας πτώματα στα πηγάδια, καταστρέφουν τα χωράφια, ενώ εμποδίζουν την πρόσβαση των ανθρωπιστικών αποστολών. Όσοι κατορθώσουν να δραπετεύσουν αναζητούν καταφύγιο στα προσφυγικά στρατόπεδα, κυρίως στο Τσαντ. Τα στρατόπεδα αυτά είναι υπερπλήρη και στερούνται της δυνατότητας υποστήριξης των προσφύγων, οι οποίοι είναι συχνά αναγκασμένοι να αναζητήσουν νερό, τροφή και ξύλα για τη φωτιά εκτός στρατοπέδου. Την εργασία αυτή την αναλαμβάνουν κυρίως οι γυναίκες οι οποίες συνήθως πέφτουν θύματα ομαδικών βιασμών- πρόκειται για μια τακτική που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρωτόγονη μέθοδος ευγονισμού.

Στα στρατόπεδα προσφύγων η όποια βοήθεια προσφέρεται από τις ανθρωπιστικές ΜΚΟ. Όπως περιγράφει ο αρχηγός της τελευταίας αποστολής των Γιατρών Του Κόσμου :«Ο πόλεμος στο Νταρφούρ είναι υποχθόνιος. Δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με μάχες. Απλώς βλέπεις τα πτώματα.»

Το Μάιο του 2004 η Αφρικανική Ένωση (ΑΕ), απέστειλε στο Νταρφούρ την «Αφρικανική Αποστολή του Σουδάν» (AMIS), αποτελούμενη από 7000 στρατιώτες. Η δυνατότητα παρέμβασης της AMIS είναι περιορισμένη όχι μόνο γιατί υπολείπεται σε πόρους, προσωπικό και τεχνογνωσία, αλλά και γιατί οι στρατιώτες της πηγαίνουν σε περιοχές υποδεικνυόμενες απο την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να μην έχουν σαφή εικόνα της κατάστασης και ελευθερία κινήσεων.

Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Colin Powel, το Σεπτέμβρη του 2004, χρησιμοποίησε τον όρο «γενοκτονία» για να αποδώσει την κατάσταση στο Νταρφούρ. Το πόρισμα της Διεθνούς Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ για το Νταρφούρ αναφέρει πως «δεν πρόκειται για γενοκτονία, καθώς δεν μπορεί να αποδειχθεί η πρόθεση αφανισμού, όμως η κυβέρνηση του Σουδάν επιδίδεται σε ευρύτατα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα οποία δεν κρίνονται ως λιγότερο σημαντικά της γενοκτονίας.» Η Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή έχει προωθήσει το ζήτημα στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο «η κατάσταση στο Νταρφούρ είναι ισοδύναμη της γενοκτονίας». Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επανειλημμένα εκφράσει την ανησυχία της για την κατάσταση στο Νταρφούρ, ενώ υποστηρίζει οικονομικά την AMIS - από το 2004 έως σήμερα έχει προσφέρει περί τα 400 εκ ευρώ. Τον Ιούλιο του 2005 η Ε.Ε. συνέστησε θέση «Ειδικού Εκπροσώπου της Ε.Ε. για το Σουδάν».

Το Μάιο του 2006 υπεγράφη μεταξύ κυβέρνησης του Σουδάν και μιας εκ των ομάδων του SLM, η Darfur Peace Agreement (DPA), βάσει της οποίας η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει στον αφοπλισμό των Τζαντζαγουίντ μέσα στους επόμενους πέντε μήνες, καθώς και στον σταδιακό περιορισμό της ισλαμικής πολιτοφυλακής. Επίσης, σχηματίζεται μια προσωρινή τοπική κυβέρνηση, με σκοπό την επίβλεψη της εφαρμογής της DPA, αποτελούμενη κυρίως απο κυβερνητικούς εκπροσώπους. Τέλος, η κυβέρνηση του Σουδάν δεσμεύεται να αποζημιώσει τους κατοίκους του Νταρφούρ. Η DPA δεν υπογράφηκε από το κύριο μέρος των επαναστατικών ομάδων, καθότι επιθυμούν μεγαλύτερη εμπλοκή στη διακυβέρνηση του Νταρφούρ και υψηλότερες αποζημιώσεις.

Καθώς η κρίση κορυφώνονταν, τον Αύγουστο του 2006 με την Απόφαση 1706 το Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε την επέκταση της UNMIS στο Νταρφούρ, έτσι ώστε να υποβοηθήσει το έργο της AMIS αποστέλλοντας 22.000 κυανόκρανους. Η κυβέρνηση του Χαρτούμ αρνήθηκε κατηγορηματικά την είσοδο στους στρατιώτες του ΟΗΕ. Το Νοέμβριο του 2006 στην Αντίς Αμπέμπα, με πρωτοβουλία του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ Kofi Anan, συμφωνήθηκε μεταξύ ΟΗΕ και Αφρικανικής Ένωσης η σύσταση μια υβριδικής ειρηνευτικής αποστολής στο Νταρφούρ, αποτελούμενης από στρατιώτες του ΟΗΕ και της ΑΕ. Η αποστολή θα ολοκληρωθεί σε τρία στάδια: Στο πρώτο ο ΟΗΕ θα υποστηρίξει την ΑΕ με 180 κυανόκρανους (light support package),στη συνέχεια θα αποστείλει περί τους 4.000 κυανόκρανους (heavy support package) και στο τρίτο στάδιο 22.000 κυανόκρανοι θα αναλάβουν εξολοκλήρου το έργο της AMIS. Οι στρατιώτες αυτής της υβριδικής ειρηνευτικής αποστολής θα φορούν τα μπλέ κράνη του ΟΗΕ και την πράσινη στολή της ΑΕ. Ο πρόεδρος του Σουδάν απεδέχθη την πρώτη φάση αποστολής, αν και εκκρεμεί η ολοκλήρωση της, και ύστερα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις ανακοίνωσε, την 16η Απριλίου του 2007, ότι θα αποδεχθεί και το δεύτερο στάδιο.

Σύμφωνα με την αναφορά του Φεβρουαρίου του Γ.Γ. του ΟΗΕ, η κατάσταση στο Νταρφούρ χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη βία καθώς η πολιτοφυλακή και οι Τζαντζαγουίντ συγκρούονται με τις μη συμβαλλόμενες επαναστατικές δυνάμεις. Επίσης έχουν ενταθεί οι αεροπορικές επιδρομές κρατικών αεροσκαφών κατά των αμάχων. Ένταση επικρατεί και μεταξύ Σουδάν και Τσαντ καθώς οι παραστρατιωτικές δυνάμεις εισέρχονται στην επικράτεια του Τσαντ επιτιθέμενοι στο προσφυγικό στρατόπεδο. Τέλος επισημαίνει τις αυξανόμενες επιθέσεις κατά ανθρωπιστικών ΜΚΟ και κατά των στρατιωτών της AMIS. Πράγματι, περισσότερες από 400 ανθρωπιστικές ΜΚΟ έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις βάσεις τους. Ο αρχηγός της τελευταίας αποστολής των Γιατρών Του Κόσμου περιγράφει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η «διοικητική παρενόχληση» εκ μέρους της κυβέρνησης ενώ συχνά πέφτουν θύματα ληστείας από τις επαναστατικές ομάδες. Το 2006, όπως καταγγέλλει, αποτέλεσαν βομβιστικό στόχο από κρατικά αεροσκάφη. Η κυβέρνηση πάντως του Σουδάν εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι δεν φέρει καμία ευθύνη για την κατάσταση στο Νταρφούρ καθώς πρόκειται για «δια-φυλετικές αψιμαχίες».

Το γεγονός ότι ο ΟΗΕ δεν κατόρθωσε να προστατεύσει το Νταρφούρ δεν οφείλεται τόσο στους λανθασμένους χειρισμούς, όσο στην εγγενή παθολογία του Συμβουλίου Ασφαλείας. Το γεγονός ότι η Κίνα είναι μια εκ των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου, ενώ ταυτοχρόνως είναι ο προνομιακός συνομιλητής της κυβέρνησης του Σουδάν για την εκμετάλλευση των αποθεμάτων πετρελαίου και ο βασικός προμηθευτής όπλων (στο Σουδάν λειτουργούν τρία κινεζικά εργοστάσια κατασκευής όπλων), καθιστά τον ΟΗΕ ανίκανο να δράσει.

Επιπροσθέτως, η γενοκτονία στο Νταρφούρ θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στις «παράπλευρες απώλειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Όσο και αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην προεκλογική εκστρατεία διακήρυττε επιμόνως ότι δεν θα επιτρέψει να συμβεί στο Νταρφούρ ότι συνέβη επι Κλίντον στη Ρουάντα, η πραγματικότητα τον διέψευσε. Υποστηρίζεται πως οι σχέσεις των ΗΠΑ με την κυβέρνηση του Σουδάν είναι τόσο ισχυρές ώστε είναι πιθανή η ύπαρξη κρυφής συμφωνίας μη-εμπλοκής των ΗΠΑ στα εσωτερικά του Σουδάν με αντάλλαγμα την παροχή πληροφοριών σχετικά με την ισλαμική τρομοκρατία. Στο πλαίσιο αυτό δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι ίδιοι ανώτατοι κυβερνητικοί υπάλληλοι που παρέχουν πληροφορίες στη CIA είναι και οι κύριοι ενορχηστρωτές της γενοκτονίας στο Νταρφούρ.

Η κατάσταση σήμερα

Στις 4 Μαρτίου 2009 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε ένταλμα σύλληψης κατά πρόεδρο του Σουδάν Omar Hassan al-Bashir, με την κατηγορία του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και για εγκλήματα πολέμου όσον αφορά στην κατάσταση στο Νταρφούρ. Ο εκπρόσωπος Τύπου της κυβέρνησης του Σουδάν ανταπάντησε πως δεν σκοπεύει η κυβέρνησή του να συνεργαστεί με το " δικαστήριο των λευκών" ("white man's tribunal").

Την ίδια ημέρα η κυβέρνηση του Σουδάν διέταξε την αποχώρηση από το Νταρφούρ δεκαέξι διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων (ΜΚΟ) όπως η Oxfam, Medicins Sans Frontieres, Solidarities, Mercy Corps κ.α. ενώ κατάσχε τον εξοπλισμό των οργανώσεων.

Σύμφωνα με την εκπρόσωπο τύπου του ΟΗΕ, Marie Okabe , οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που εκδιώχθηκαν από το Νταρφούρ ήταν και οι βασικοί παροχείς υπηρεσιών για τη διάσωση της ζωής όπως νερού, τροφίμων, φαρμάκων, «η αποχώρηση αυτών των οργανώσεων θα έχει άμεσες και σοβαρές επιπτώσεις στην κατάσταση στο Νταρφούρ». Οι Γιατροί χωρίς Σύνορα κατήγγειλαν την κίνηση αυτή ως «εξοργιστική» καθώς αφήνει περισσότερους από 200.000 ασθενείς δίχως βασική ιατρική φροντίδα.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ η απόφαση αυτή της κυβέρνησης του Χαρτούμ θα έχει ως αποτέλεσμα να μείνουν δίχως φαγητό τουλάχιστον 1 εκ. άνθρωποι, 1.5 εκ δίχως ιατρική βοήθεια, και 1 εκ. δίχως πόσιμο νερό.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ μέχρι σήμερα περισσότεροι από 300.000 σουδανοί από το Νταρφούρ έχουν δολοφονηθεί τα τελευταία χρόνια από τις παραστρατιωτικές δυνάμεις του Χαρτούμ ενώ 2,5 εκ άνθρωποι έχουν αναγκαστεί σε εκπατρισμό.

Η ηθοποιός – ακτιβίστρια Μία Φάροου στις 27 Μαρτίου ξεκίνησε απεργία πεινάς για το Νταρφούρ.




Πρόσφυγες από το Νταρφούρ στην Ελλάδα

Τον Οκτώβριο του 2005 οι σουδανοί του Νταρφούρ που διαμένουν στην Ελλάδα ίδρυσαν ένα σωματείο με την επωνυμία «Σύνδεσμος Σουδανών Προσφύγων», αποτελούμενο από 53 πρόσφυγες από το Νταρφούρ και περί τους 40 από το νότιο και ανατολικό Σουδάν. Από τους σουδανούς του Νταρφούρ μόλις ένας έχει αποκτήσει την προσφυγική ιδιότητα, κάποιοι αναγνωρίζονται ως «αιτούντες πολιτικό άσυλο», ενώ οι περισσότεροι δεν έχουν κατορθώσει να αντιμετωπίσουν τα φράγματα της γραφειοκρατίας, με αποτέλεσμα να διώκονται από τις αρχές, να φυλακίζονται και να απειλούνται με απέλαση. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το καταστατικό του σωματείου τους: « Η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει αναιτιολόγητα τα αιτήματα ασύλου μας, δηλώνοντας ότι δεν συντρέχει κίνδυνος δίωξης μας στο Σουδάν και ότι έχουμε εγκαταλείψει τη χώρα μας για λόγους οικονομικούς ή ζητώντας μας αποδεικτικά έγγραφα των σφαγών που διαπράττονται από το κράτος του Σουδάν.» Το μόνο τους αίτημα είναι το πολιτικό άσυλο.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σουδανοί αιτούντες πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, δεν διαφέρουν από τα προβλήματα των λοιπών αιτούντων. Όπως επισημαίνει η πρόεδρος του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες ο διαχωρισμός δεν έχει κανένα νόημα «όλοι έχουν τον ίδιο πόνο, τις ίδιες ανάγκες και αντιμετωπίζουν την ίδια αναλγησία». Βέβαια καθώς το ζήτημα του Νταρφούρ είναι ευρέως γνωστό στη «διεθνή κοινότητα» και μάλιστα χαρακτηρίζεται ως «γενοκτονία» ή «ισοδύναμο γενοκτονίας», οι αρχές θα όφειλαν να επιδεικνύουν μια μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση, τουλάχιστον όμοια με αυτή των υπόλοιπων δυτικών ευρωπαϊκών κρατών. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Ύπατη Αρμοστεία έχει συστήσει στα συμβαλλόμενα κράτη «να χορηγούν διεθνή προστασία στους σουδανούς αιτούντες άσυλο που κατάγονται από την περιοχή Darfur και είναι «μη αραβικής καταγωγής» αναγνωρίζοντάς τους πρόσφυγες της Σύμβασης του 1951».

Ευχές

Εύχομαι σε όλες τις φίλες και φίλους και σε όσους αγαπάτε,

Καλή Ανάσταση

Καλό Πάσχα

και , εν γένει, Καλές Γιορτές....

Να προσέχετε στο δρόμο και να περνάτε καλά

Ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σας.

Να είστε καλά

Όταν ο Δήμος Αθηνών απολύμανε την Μενάνδρου 77

Στην οδό Μενάδρου 77, βρίσκεται η διαβόητη πολυκατοικία, που σύμφωνα με την έκθεση της Διεύθυνσης Υγειονομικού Ελέγχου της Νομαρχίας Αθηνών "τα υγρά στραγγίσματα απορριμμάτων δημιουργούν ιδανικές συνθήκες ανάπτυξης- προσέλκυσης εντόμων και τρωκτικών. Ήδη ικανός αριθμός ποντικών διαβιεί στο υπόγειο και ακάλυπτο της προαναφερόμενης πολυκατοικίας, λόγω διαρροής λυμάτων από μακρού χρονικού διαστήματος, από την καταστροφή- θραύση αγωγών αποχετευτικού δικτύου της".

Βάσει αυτής της εκθέσεως, ο Δήμος Αθηνών, προ 2 εβδομάδων, παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων (φυσικά) , εξήγγειλε διθυραμβικά την εκστρατεία απολύμανσης της περιοχής και κυρίως της περί ης ο λόγος πολυκατοικίας.

Δύο βδομάδες αργότερα, επισκεφτήκαμε τη διαβόητη πολυκατοικία.

Η κατάσταση που αντικρίσαμε ήταν η εξής:

Ο Δήμος Αθηνών πράγματι επισκεύασε τον αγωγό αποχέτευσης στο υπόγειο και στη συνέχεια απλώς αποχώρησε φροντίζοντας βέβαια να κλειδώσει το υπόγειο, εκτιμώντας πιθανώς πως με το τρόπο αυτό τα ποντίκια δεν θα μπορέσουν να εξέλθουν αυτού!

Το συνεργείο του Δήμου Αθηνών, προφανώς με εντολή του Δήμου, όχι μόνο δεν μάζεψε τα σκουπίδια, όπως μπορείτε να δείτε στην φωτογραφία η οποία καταγράφει εύληπτα την κατάσταση στον ακάλυπτο που επικοινωνεί με το υπόγειο, αλλά δεν μπήκε καν στο κόπο να απολυμάνει τους ορόφους και τα διαμερίσματα.
Όπως αντιλαμβάνεστε, τα διάφορα έντομα και τρωκτικά αφού εκδιώχθηκαν από το υπόγειο, αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο μέσα στα διαμερίσματα, με αποτέλεσμα η κατάσταση να χειροτερέψει.
Για πρώτη φορά η βασική λέξη που άκουσα από μετανάστες δεν ήταν
η λέξη "χαρτιά" αλλά η λέξη "φαγούρα".

Και όχι μόνο αυτό, αλλά επιπροσθέτως, ο Δήμος Αθηνών δεν έκρινε καν σκόπιμο να επισκεφτεί τα διαμερίσματα και να δει και άρα να βελτιώσει την κατάσταση στην οποία διαβιούν οι άνθρωποι αυτοί.

Εμείς, εν αντιθέσει με το Δήμο Αθηνών, αναζητήσαμε τους ανθρώπους που διαμένουν στην διαβόητη πολυκατοικία, μιλήσαμε μαζί τους, μπήκαμε στα σπίτια τους και καταγράψαμε την πραγματικότητά τους. Η συζήτηση έγινε με τη βοήθεια ενός καλό μου φίλου Πακιστανού, του δημοσιογράφου Μπαντάρ.

Στον πρώτο όροφο μας δέχθηκαν στο "σπίτι" τους μια παρέα Αφγανών. Το σπίτι ήταν φρεσκοβαμμένο αλλά όπως μας εξήγησαν το έβαψαν μόνοι τους. Μικρά κατσαριδάκια συχνά διέκοπταν την, κατά τα αλλά, ευγενική συζήτησή μας.

Στο σπίτι αυτό πληρώνουν ενοίκιο 300 ευρώ.
Διαμένουν 5 Αφγανοί αιτούντες άσυλο, όλοι με ροζ κάρτα, η κάρτα που πιστοποιεί πως έχουν αιτηθεί ασύλου.
Στο προθάλαμο (χολ) που ενώνει την εξώπορτα με το ένα από τα δύο δωμάτια, οι ένοικοι έχουν τοποθετήσει πλάκες από ξύλα, κάτι σαν μικρή γέφυρα, καθώς κάτωθεν αυτής η διαρροή νερού συνεχίζεται.
Η μικροσκοπική κουζίνα είναι ετοιμόρροπη από την υγρασία, και, όπως μας είπαν, καθημερινά επικονωνούν με τον ιδιοκτήτη ζητώντας επι ματαίω να την επισκευάσει.

Κατά τα άλλα, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες, έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε ο χώρος αυτός να είναι ει δυνατόν φιλόξενος.

Ευκαιρίας δοθείσης συζητήσαμε για τα επεισόδια της προηγούμενης εβδομάδας μεταξύ μαροκινών, αφγανών και πακιστανών. Όπως μας είπαν, ο συγκρούσεις δεν είχαν σχέση με τα ναρκωτικά αλλά με τη συνήθεια της μια ομάδας να ληστεύει μαγαζιά της άλλης ομάδας. Η ομάδα- θύμα είχε επανειλημμένως ζητήσει τη βοήθεια της αστυνομίας, αλλά ουδέποτε η αστυνομία επενέβ.η Έτσι κάποιοι αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.
Η βία οδηγεί στη βία...

Τους ευχαριστήσαμε για τη φιλοξενία και φύγαμε.

Το επόμενο σπίτι, ήταν των Ρουμάνων Ρομά. Δεν θέλησαν να μας μιλήσουν. Τοιουτοτρόπως έπραξε και η οικογένεια των γεωργιανών, οι οποίοι μάλιστα ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν από το διαμέρισμα τους κρατώντας σύνεργα ψαρέματος! Τους ρώτησα και δεν το αρνήθηκαν... πράγματι, πήγαιναν για ψάρεμα!

Τα επόμενα σπίτια ήταν επίσης στην ίδια κατάσταση με μικρές αποκλίσεις προς το χειρότερο. Οι ένοικοι... αφγανοί, τούρκοι, ρομά, γεωργιανοί, πακιστανοί.
Το ασανσέρ της πολυκατοικίας ήταν φυσικά χαλασμένο και μπαζωμένο σκουπίδια, σε όλους τους ορόφους.
Η μυρωδιά της μούχλας ξεπερνούσε κάθε προσδοκία
ενώ τα περίφημα τρωκτικά ανενόχλητα μας παρατηρούσαν.

Στον έβδομο όροφο, μας περίμενε η μεγαλύτερη έκπληξη.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο αυτοσχέδια γιαπιά με τσίγκινες στέγες,
στην ταράτσα της πολυκατοικίας . Το ενοίκιο; 500 ευρω έκαστο!
Οι φωτογραφίες περιγράφουν καλύτερα την κατάσταση.


Στο χώρο αυτό διαμένουν αφγανοί, κάτοχοι ροζ κάρτας. Οι περισσότεροι ήταν γεμάτοι με εξανθήματα από την υγρασία, τη βρωμιά και τα οικιακά τρωκτικά/έντομα.

Ένας από τους φίλους με ρώτησε για ποιο λόγο η αστυνομία τον διώχνει βίαια όποτε πηγαίνει, ως οφείλει, στην Πέτρου Ράλλη στην Υποδιεύθυνση Ασύλου για να ζητήσει να αναγραφεί στην ροζ κάρτα η διεύθυνση του σπιτιού στο οποίο διαμένει.
Σημειώνουμε ότι εάν δεν αναγραφεί η διεύθυνση σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ο ενδιαφερόμενος θα χάσει τη ροζ κάρτα, και άρα η αίτηση ασύλου που έχει υποβάλλει θα ακυρωθεί.
Η αναγραφή της διεύθυνσης στη ροζ κάρτα είναι υποχρέωση του αιτούντα και οι αρχές δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα να προβάλλουν οιαδήποτε αντίρρηση.
Μου ζήτησε βοήθεια... την υποσχέθηκα... αλλά, η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να βοηθήσω.

Κάπου εδώ αποχωρίσαμε από την περίφημη πολυκατοικία.

Τα συναισθήματα ήταν ποικίλα με εντονότερο όλων την οργή.

Οργή προς το Δήμο Αθηνών και τις πολιτικές αυτές που είναι μόνο σε επίπεδο διακήρυξης. Δίχως ντροπή, δίχως αιδώ, δίχως κανένα αίσθημα ευθύνης έστω απέναντι στους ψηφοφόρους τους. Η Μενάνδρου 77 είναι επίσης Ελλάδα, ξέρετε κ. Δήμαρχε.

Οργή και προς το κράτος μας, που κλείνει το μάτι προς τους ιδιοκτήτες επιτρέποντάς τους να κερδοσκοπούν εις βάρος των ανθρώπων που πασχίζουν να διεκδικήσουν το υποτιθέμενα αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή, που αναγκάζει τους ανθρώπους αυτούς να μένουν μέσα σε σκουπίδια, όταν πολύ απλά θα μπορούσαμε να τους φιλοξενούμε σε κέντρα υποδοχής στα οποία θα είχαν και τη δυνατότητα να μάθουν την ελληνική γλώσσα καθώς και κάποια δεξιότητα, απαραίτητη τόσο για τη δική τους επιβίωση ώστε και την ομαλή λειτουργία της χώρας μας, έως ότου να βγει η απόφαση σχετικά με την απόδοση ασύλου βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά.

Σημειώνουμε πως εάν οι άνθρωποι αυτοί έχουν πραγματική ανάγκη για άσυλο ή για ανθρωπιστικό καθεστώς και το λάβουν, είτε θα μείνουν στη χώρα μας ως ενταγμένα μέλη αυτής έως ότου να μπορέσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, είτε, το οποίο είναι και το πιο πιθανό, θα αναχωρήσουν για άλλες χώρες όπου βρίσκονται συγγενείς και φίλοι.
Στην περίπτωση δε που απορριφθεί το αίτημα γιατί πράγματι δεν θα συντρέχει κανένας κίνδυνος στη χώρα καταγωγής τους, θα μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε να επιστρέψουν στη χώρα τους.
Πράγμα που αυτή τη στιγμή δεν κάνουμε διότι παρόλο που η απόφαση είναι απορριπτική, στην πραγματικότητα δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι δεν κινδυνεύει η ζωή τους.

Τις προάλλες κατά την παρουσίαση της πρότασης για την αλλαγή του Κώδικα Ιθαγενείας, από την Ελληνική Ένωση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, ο Υπουργός Εσωτερικών, τόνισε πως η Ελλάδα υπήρξε χώρα αποστολής μεταναστών, πως η Ελλάδα κατόρθωσε να «μπολιάσει τον κόσμο με πολιτισμό, ιστορία και ανθρώπους» και ακριβώς για το λόγο αυτό η Ελλάδα δεν έχει «δικαίωμα να αποκτά φοβικά σύνδρομα απέναντι στον ξένο».
Πολύ σημαντικά λόγια, αλλά τι γίνεται στην πράξη;
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε οτι η πολιτική που εφαρμόζει το κράτος μας βαίνει κυρίως εις βάρος της ίδιας της χώρας μας;

***

Καθώς τελευταία σημειώνεται μια μεγάλη αναστάτωση σχετικά με την πολυπληθή έλευση των Αφγανών στη χώρα μας, έκρινα πως θα σας ενδιέφερε μια συζήτηση με κάποιον Αφγανό.

Μια συζήτηση με το Μπασίρ

Ο Μπασίρ είναι μόλις 19 χρονών και ήρθε στην Ελλάδα πριν 15 ημέρες και έχει λευκή κάρτα- η κάρτα που πιστοποιεί απλώς την είσοδο του στην Ελλάδα. Στη χώρα του δούλευε ως δημοσιογράφος και καθηγητής Αγγλικών

Α: Γιατί τόσοι πολλοί Αφγανοί έρχονται τελευταία στην Ελλάδα;

Μπασίρ: Η οικονομία του Αφγανιστάν είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι μένουν άνεργοι. Πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να ξεσπάνε συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση γίνεται όλο και πιο αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Ταλιμπάν. Ο κόσμος φοβάται, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους προστατεύσει ούτε από τη φτώχεια ούτε από τους Ταλιμπάν.

Α: Ποια είναι η κατάσταση μεταξύ Ταλιμπαν και Αφγανικής κυβέρνησης;

Μπασίρ: Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει δεσμούς με τη Δύση. Οι Ταλιμπάν δεν το θέλουν αυτό. Όπως και δεν θέλουν τα αμερικανικά στρατεύματα. Οι συγκρούσεις μεταξύ Ταλιμπάν και κυβέρνησης είναι καθημερινές και πολύ επικίνδυνες για τους πολίτες.

Α: Πες μου για σένα, γιατί έφυγες από το Αφγανιστάν;

Μπασίρ: Δούλευα σε ένα τοπικό κανάλι της περιοχής μου και δίδασκα αγγλικά σε παιδιά σε ένα μικρό φροντιστήριο γλωσσών. Οι Ταλιμπάν δεν θέλουν να μαθαίνουμε και να μιλάμε αγγλικά, επομένως συνεχώς μου ζήταγαν να σταματήσω να διδάσκω και να κλείσω το φροντιστήριο. Τους έλεγα πως έχω υποχρέωση να βοηθήσω τη χώρα μου. Προσπαθούσα και μέσα από την ιδιότητα μου ως δημοσιογράφος να διασφαλίσω το δικαίωμα των συνανθρώπων μου στο να μάθουν μια ξένη γλώσσα. Στο τέλος το μήνυμα που έστειλαν ήταν σαφές. Αν δεν σταματήσω θα με σκοτώσουν. Έτσι αποφάσισα να φύγω από τη χώρα και να αναζητήσω μια ευρωπαϊκή χώρα για να μείνω και να σπουδάσω ώστε να μπορέσω να βοηθήσω τη χώρα μου και τους ανθρώπους μου. Μπήκα κρυφά σε μια νταλίκα που επιβιβάζονταν σε ένα πλοίο. Ήταν επικίνδυνο αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Κάπως έτσι βρέθηκα στην Ελλάδα.

Α: Τι σκοπεύεις να κάνεις;

Μπασίρ: Δεν ξέρω. Θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Ζω σε ένα δωμάτιο σε άθλιες συνθήκες με άλλους 40 Αφγανούς. Θέλω να πάω κάπου που να μπορώ να σπουδάσω και να βοηθήσω την οικογένεια μου. Ξέρετε, η μάνα μου και τα αδέλφια μου είναι μόνοι τους εκεί. Τον πατέρα μου τον δολοφόνησε πριν λίγα χρόνια ο ξάδελφος μου. Ο πατέρας μου ήταν δήμαρχος στο χωρίο που μέναμε και δεν άρεσε στους Ταλιμπάν τα όσα έκανε για να βοηθήσει τους κατοίκους του χωριού. Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου λένε πως δεν μπορώ να φύγω τώρα από την Ελλάδα γιατί έχουν τα δακτυλικά αποτυπώματά μου. Θέλω να γίνω δημοσιογράφος και να υπερασπίζομαι το δικαίωμα των ανθρώπων σε μια καλύτερη ζωή.

Α: Πες μου σε παρακαλώ, η κατάσταση με τους Ταλιμπάν ήταν χειρότερη ή καλύτερη μετά την επέμβαση της Αμερικής, το 2002;

Μπασίρ: Τα πρώτα χρόνια μετά την επέμβαση, η κατάσταση ήταν πολύ καλύτερη. Τα τελευταία χρόνια όμως είναι πολύ χειρότερη. Έχουν πολύ δύναμη. Σκοτώνουν ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους. Σκοτώνουν όποιον δεν συνεργάζεται ή δουλεύει για την κυβέρνηση. Σκοτώνουν όποιον δεν είναι καλός μουσουλμάνος, αλλά με την έννοια που έχουν δώσει αυτοί στο Ισλάμ. Εγώ είμαι καλός μουσουλμάνος, αλλά δεν θα γίνω σας αυτούς.

Α: Υπάρχουν φήμες και όχι μόνο, ότι οι Αφγανοί είναι εμπλεκόμενοι στη διακίνηση ναρκωτικών, και αυτό ξέρεις μας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Τι ξέρεις για αυτό.

Μπασίρ: Ναι το ξέρω. Δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν δίκτυα. Αυτοί που το κάνουν δεν είναι πρόσφυγες, δεν κινδυνεύει η ζωή τους.

Α: Σε ευχαριστώ πολύ, πρόσεχε τον εαυτό σου.

***

Καθώς φεύγαμε από την περιοχή, σταμάτησα στο ζαχαροπλαστείο ενός φίλου μου Πακιστανού για να πάρω λίγα γλυκά, Πακιστανικά.
Το μάτι μου έπεσε σε μια εφημερίδα Πακιστανική που μεταξύ άλλων είχε καταχώρηση διαφήμισης του διπλανού φωτογραφίου (πακιστανικό).
Το διαφημιστικό μήνυμα έλεγε:
We can make your dreams… photo.

Α, ναι, μέχρι η χώρα μας να αποφασίσει να εκχωρήσει στους ανθρώπους αυτούς τα νόμιμα δικαιώματα τους, με βασικότερο όλων, το δικαίωμα στη ζωή,
… οι άνθρωποι αυτοί έχουν βρει ένα πρόσκαιρο τρόπο για να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα… ποζάροντας απλώς στο διπλανό φωτογραφείο.
Τα λοιπά θα τα αναλάβει το fotoshop!

***

ΥΣ- 1. Όσον αφορά την περίφημη πρόταση του κ. Πάγκαλου (βλέπε εδώ ), θα υπερθεματίσω προτείνοντας όχι μόνο την συμβολική απέλαση, αλλά, γιατί όχι, και τον συμβολικό τουφεκισμό!

ΥΣ- 2. Για γιά να τελειώνουμε με αυτές τις α-νόητες δημοσκοπήσεις, όπως λέει και ο καθηγητής Β. Καρύδης, όταν κάποιος τοποθετείται στην ερώτηση " είστε υπέρ ή κατά της μετανάστευσης" είναι σαν να τοποθετείται στην ερώτηση "είστε υπέρ ή κατά των καταιγίδων"! Είτε μας αρέσει είτε όχι η μετανάστευση υπάρχει και θα υπάρχει. Το ζήτημα είναι όχι να την σταματήσουμε- διοτί αυτό πολύ απλά δεν μπορεί να συμβεί- αλλά πως θα λειτουργήσει θετικά υπέρ όλων μας.



Σας ευχαριστώ

Αίτηση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Κωσταντίνα Κούνεβα

Υπογράψτε την αίτηση απαιτώντας την κατάλληλη έρευνα σχετικά με την επίθεση στην συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

Ετήσια Έκθεση της Ανεξάρτητης Αρχής

Ο Συνήγορος του Πολίτη έδωσε στη δημοσιότητα την Ετήσια Έκθεση της Ανεξάρτητης Αρχής για το έτος 2008
Μέσα στο 2008 ο ΣτΠ δέχτηκε συνολικά 10.954 νέες αναφορές πολιτών, παρουσιάζοντας αύξηση 3,23% συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά. Το ποσοστό των υποθέσεων που τέθηκαν στο αρχείο λόγω αναρμοδιότητας είναι 25,8%, το μικρότερο των τελευταίων 9 χρόνων λειτουργίας του Συνηγόρου του Πολίτη (μείωση 1,7% συγκριτικά με τον προηγούμενο χρόνο). Η μειωτική αυτή τάση υποδηλώνει ότι σταδιακά οι πολίτες είναι περισσότερο ενήμεροι για τον ρόλο και τις αρμοδιότητες της Αρχής.
Από τις βάσιμες αναφορές ποσοστό 75,54% επιλύθηκε υπέρ του πολίτη. Δεν επιλύθηκε, παρά τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες τις Αρχής (δεν έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις της) το πρόβλημα που έθεταν 299 υποθέσεις (το 9,04% των βάσιμων αναφορών). Επίσης 258 υποθέσεις (το 7,8% των υποθέσεων) δεν κατέστη δυνατό να επιλυθούν παρά τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες της Αρχής, εξαιτίας κενών στη νομοθεσία και οργανωτικών αδυναμιών ή δυσλειτουργιών της δημόσιας διοίκησης.
Διάβασε το υπόλοιπο...

Που θα οδηγήσει η ατιμωρησία;

Σήμερα ξεψύχησε ο 24 χρονος Πακιστανός ύστερα απο την τρίμηνη μάχη που έδινε για να κρατηθεί στη ζωή.



Ο φίλος αυτός ήταν σε κώμα στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας από την 6η Δεκέμβρη, όπου και βρέθηκε στο χαντάκι του Βοτανικού, 600 μέτρα από την Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη, τα ξημερώματα του Σαββάτου. Κατά πως λέγεται, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν ήταν η μόνη δολοφονία από όργανα του κράτους την 6η Δεκεμβρίου. Για λόγους δεοντολογίας, θα διατηρήσω μια επιφύλαξη σχετικά με τα αίτια τραυματισμού/ θανάτου του Πακιστανού καθώς δεν υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες.

Όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως , (εδώ και εδώ και εδώ), κάτι συμβαίνει στην Πέτρου Ράλλη. Μέσα σε δύο μήνες είχαμε τρείς νεκρούς στο ίδιο ακριβώς σημείο (χαντάκι Βοτανικού, 600 μέτρα από την Πέτρου Ράλλη), την ίδια ημέρα (Σάββατο 25/ 10, 6/12, 3/1) και ώρα (ξημερώματα). Ενώ μάρτυρες υποστηρίζουν πως την τελευταία φορά που είδαν τα θύματα, έτρεχαν να ξεφύγουν από καταδίωξη αστυνομικών.

Κάθε ξημέρωμα Σαββάτου συγκεντρώνονται στη Πέτρου Ράλλη χιλιάδες πρόσφυγες, προσδοκώντας να λάβουν το αποκαλούμενο "μαγικό χαρτάκι" που θα τους εξασφαλίσει το ραντεβού με τη διεύθυνση ώστε να καταθέσουν το αίτημα για πολιτικό άσυλο. Τα όργανα της αστυνομίας στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν την τάξη, καταφεύγουν στις συνήθεις μεθόδους.

Οι αρχές εξέδωσαν ανακοίνωση μόνο για τον πρώτο από τους τρείς θανάτους, σύμφωνα με την οποία ο άτυχος Πακιστανός της 25ης Οκτωβρίου έπεσε στο χαντάκι του Βοτανικού επειδή έχασε τον προσανατολισμό και την ισορροπία του στην προσπάθεια του να βρει κατάλληλο μέρος για να κάνει την ανάγκη του (!). Καμία άλλη δήλωση δεν έχει υπάρξει.

Το φαινόμενο της ατιμωρησίας και τις συνέπιες αυτής το έχουμε αντιμετωπίσει πολλές φορές στο παρελθόν στην Ελλάδα. Εξάλλου η ατιμωρησία είναι ένας από τους λόγους της έξαρσης βίας της τελευταίας περιόδου.
Εάν συνεχίσει η Πολιτεία να φέρετε με αυτό το τρόπο σε ανθρώπους που ζητάνε βοήθεια, η εξέγερση των φτωχών συνοικιών του Παρισιού θα ωχριά μπροστά σε αυτό που θα γίνει στην Αθήνα.
Για πόσο καιρό ακόμα θα κάνουν υπομονή;

____________

Δείτε επίσης εδώ.