Προσφυγικό: Ώρα μηδέν για την Ελλάδα

Τον Ιανουάριο του 2015 η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν παρέλαβε μόνο μια χώρα μου έβγαινε από την κρίση και τα μνημόνια, με προβλέψεις για θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μείωση της ανεργίας, αλλά και μια χώρα με ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών που ήδη εφαρμοζόταν και είχε την υποστήριξη της Κομισιόν. Ένα σχέδιο που εκπονήθηκε το 2010 και έγινε νόμος του κράτους το 2011, με δομές και προβλέψεις για αντιμετώπιση έκτακτων συνθηκών (κέντρα πρώτης υποδοχής).

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπως διέλυσε οικονομικά τη χώρα καθώς μέσα σε λίγους μήνες η χώρα μας επέστρεψε στην ύφεση με ανάγκη για μνημόνια στο διηνεκές, έτσι διέλυσε και το σχέδιο αντιμετώπισης μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Απαξίωσε δομές, έκλεισε άλλες, δεν ενεργοποίησε τα κέντρα πρώτης υποδοχής όταν ήταν ορατό πως ο πόλεμος στη Συρία προκαλούσε μεγάλα κύματα προσφύγων, διέλυσε την υπηρεσία ασύλου, κατάστρεψε την με κόπο αποκτημένη καλή σχέση με τις γειτονικές χώρες (ποιος ξεχνά τις απειλές περί αποστολής τζιχαντιστών σε ευρωπαϊκές χώρες;) και την Κομισιόν.  Στηρίχθηκε στο αφήγημα «οι πρόσφυγες έρχονται και φεύγουν» με ένα διάλειμμα στην Ελλάδα για να «λιαστούν» - μια πρακτική που εφαρμόστηκε επί κυβερνήσεως Καραμανλή και την είχε πληρώσει πολύ ακριβά η χώρα μας. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά προσπάθησε να «ντιλάρει» με ανθρώπινες ζωές ζητώντας ανταλλάγματα οικονομικά για να δεχθεί στην πραγματικότητα το ποσοστό των προσφύγων που της αντιστοιχούσε, με αποτέλεσμα φυσικά να χάσει η χώρα μας κύρος, αξιοπρέπεια, αλλά και τα αυγά και τα πασχάλια καθώς και δεν κέρδισε τίποτα όπως ήταν φυσικό από την  προσπάθεια «οικονομικής ανταλλαγής». Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει σε  μεγάλα εθνικά θέματα και σε  ζητήματα εθνικής κυριαρχίας (πχ κλείσιμο βορείων συνόρων, περιπολίες του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και εκ του πλαγίου εφαρμογή των κοινών περιπολιών, επαναφορά  θεωριών περί γκρίζων ζωνών), και εντέλει να δεχθεί μεγάλο ή μάλλον άγνωστο αριθμό προσφύγων απολύτως ανέτοιμη να τους υποδεχθεί στοιχειωδώς.

Τίποτα δεν αντιλήφθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ για την επικινδυνότητα της κατάστασης και τους διεθνείς συσχετισμούς, διόλου δεν την προβλημάτισε η περιθωριοποίηση της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές συνόδους για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης (όπως πχ στη σύνοδο των χωρών του Βίσεγκραντ), καθόλου δεν θορυβήθηκε από την προνομιακή μεταχείριση της Τουρκίας από την ΕΕ (χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμφωνία της 18ης Μαρτίου 2016), ούτε  την τρόμαξε το γεγονός ότι πλέον η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως ενιαίος χώρος με την Τουρκία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ένιωσε την ανάγκη να ακούσει προειδοποιήσεις και προτάσεις της αντιπολίτευσης. Δεν έδειξε πχ κανένα ενδιαφέρον για την πρόταση του Ευ. Βενιζέλου για πλωτά hot spots πριν την είσοδο των προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος που ως αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών στο Συμβούλιο της Ευρώπης πρότεινε στον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Γιάκλαντ.  Καμία προσπάθεια δεν κατέβαλε για να εμποδίσει τη μετατροπή της χώρας μας σε ένα ολόκληρο hotspot .   

Και το πιο επικίνδυνο από όλα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θέλησε να ακούσει τις επίμονες προειδοποιήσεις που είχαν και τη μορφή ρητά διατυπωμένης αντίρρησης  στο σχέδιο αντιμετώπισης προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών για κέντρα κράτησης στη νησιώτικη Ελλάδα. Τα κέντρα κράτησης  είτε αυτά είναι σύγχρονες εγκαταστάσεις είτε αυτά είναι αποθήκες ψυχών σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να βρίσκονται σε νησιά λόγω της ιδιαιτερότητας των ελληνικών νησιών (μικρή επιφάνεια γης στα σύνορα).

Αυτά που εξελίχθηκαν προ λίγες ημέρες στη Μόρια της Μυτιλήνης – την ίδια στιγμή που ο Πρωθυπουργός έλεγε κοινοτοπίες στην σύνοδο του ΟΗΕ στη ΝΥ- είναι μόνο η αρχή ενός πολύ μεγάλου κακού που δεν θα αντιμετωπίζεται. Αμφιβάλλω ειλικρινά αν μπορεί πια αυτή η κυβέρνηση να κάνει κάτι, ακόμα και το πιο μεγαλόθυμο και ευφυές, για να αντιστρέψει το κακό.

Η χώρα μας κινδυνεύει από μια «μαδουροποίηση» στην οικονομία και στη δημοκρατία, ενώ την ίδια στιγμή κοινωνικά θα μετατρέπεται σε τριτοκοσμικό τοπίο.  

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital 

-->

Πράγματι, κινδυνεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μας

Με μεγάλη προσοχή διάβασα την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου στο 4ο ετήσιο «Athens Democracy Forum» με θέμα «Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εχθροί της». Πράγματι, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο στα επί της αρχής θέματα που έθιξε, κάτι που αντιστράφηκε όμως απολύτως όταν έφτασε στο «δια ταύτα», στην αιτία του «κινδύνου».

Ο ΠτΔ στην ομιλία του είπε πως «η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία υπερέχει της Άμεσης Δημοκρατίας». Σωστά. Είπε επίσης πως «η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία σήμερα κινδυνεύει». Εξαιρετικά ορθό, δυστυχώς. Στη συνέχεια παρέθεσε τους τρεις παράγοντες από τους οποίους κινδυνεύει η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία: 1. «από τον κυβερνητικό δεσποτισμό, ήτοι η αυθαίρετη ή και καταχρηστική επιβολή της εκτελεστικής εξουσίας έναντι των δύο άλλων εξουσιών, δηλαδή της νομοθετικής και της δικαστικής», 2. «τα μεγάλα εμπόδια που συναντά ο Άνθρωπος όταν επιχειρεί να υπερασπισθεί τα δικαιώματά του μέσω της δικαστικής εξουσίας», και 3. «η επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού». Ως εδώ δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει. Το πρόβλημα όμως ξεκινάει από το συμπέρασμα περί του ποιος έχει την ευθύνη για όλους τους παραπάνω κινδύνους. Σύμφωνα με τον ΠτΔ, την ευθύνη την έχει ο νεοφιλελευθερισμός!

Με κάθε σεβασμό στον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι σύμφωνα με το Σύνταγμα,  ρυθμιστής του πολιτεύματος (κι δεν έχει ως αποστολή  «το να βγούμε από την κρίση το ταχύτερο δυνατό» όπως είπε ο ΠτΔ στην συνέντευξή του στο CNN και στην  Christiane Amanpour), παρακαλώ να μου επιτραπεί να αναφωνήσω και να αναρωτηθώ αν ο ΠτΔ παρακολουθεί τι συμβαίνει στον τόπο μας από τον Ιανουάριο του 2015, από τότε δηλαδή που ξεκίνησε και η θητεία του.

Ο «κυβερνητικός δεσποτισμός» της «πρώτης» και «δεύτερης» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη του κ. ΠτΔ;  Δεν θυμάται άραγε τίποτα για το plan X και τα σχέδια εμπλοκής τους στρατού για την επάνοδο στο εθνικό νόμισμα και την κατάλυση συνταγματικών ελευθεριών που αποκαλύφθηκαν με τον πιο αξιόπιστο τρόπο, από τους ίδιους δηλαδή τους συμμετέχοντες; Δεν θυμάται το κατάφωρα αντισυνταγματικό δημοψήφισμα του 2015, για  το Όχι που έγινε Ναι, και τελικά την πλήρη παράδοση της χώρας; Οι εξαγγελίες για συνταγματικό δημοψήφισμα κατά παράβαση του Συντάγματος και για επιτροπές διαλόγου για την αναθεώρηση που μόνο η χούντα χρησιμοποίησε, το κλείσιμο του ματιού για αλλαγή πολιτεύματος και εν γένει το παιχνίδι με τους θεσμούς δεν εμπίπτουν στην έννοια του «κυβερνητικού δεσποτισμού»; Η λυσσαλέα επίθεση στους πολιτικούς αντιπάλους τι είναι; Συνάδει με τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μια από τις οποίες, όπως είπε ο ΠτΔ, είναι ο «σεβασμός των δικαιωμάτων της μειοψηφίας»; Η συνεχής στοχοποίηση πολιτών που ψήφισαν «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα από κυβερνητικά στελέχη τι είναι; Η κυβερνητική στοχοποίηση δημοσιογράφων που ασκούν κριτική στη κυβέρνηση, τι είναι; Ο κ. Πολλάκης που απειλεί  τους πάντες, τι είναι;

Η «καταχρηστική επιβολή της εκτελεστικής εξουσίας έναντι των δύο άλλων εξουσιών» δεν λαμβάνει χώρα όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας που ακόμα δεν έχουν ληφθεί; Όταν προκαταλαμβάνει και ελέγχει τη Δικαιοσύνη με πρωτοφανείς πειθαρχικές διαδικασίες; Όταν μιλάει για « δικαστικά πραξικοπήματα» στις περιπτώσεις που δεν συμφωνεί με ενέργειες  της δικαιοσύνης; Το ότι η Βουλή των Ελλήνων δεν λειτουργεί πια παρά μόνο με κατεπείγουσες διαδικασίες, τροπολογίες της τελευταίας στιγμής σε νομοσχέδια για τη κύρωση διεθνών συνθηκών και με «νομοτεχνικές βελτιώσεις», τι είναι; Οι υποθέσεις Τσατάνη και Ντογιάκου τι είναι; Δεν είναι «καταχρηστική επιβολή» όταν υπουργοί προσπαθούν να κατευθύνουν τη δικαιοσύνη;  Η κατ´οικον έρευνα στη σύζυγο του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος ενώ εκείνος συνεδρίαζε για την Τράπεζα Αττικής - όπως έλεγαν και οι διαρροές Μαξίμου- τι ήταν;

Τα «μεγάλα εμπόδια που συναντά ο Άνθρωπος όταν επιχειρεί να υπερασπισθεί τα δικαιώματά του μέσω της δικαστικής εξουσίας» στα οποία αναφέρθηκε ο ΠτΔ δεν του θυμίζουν την πρωτοφανή υπόθεση Τσακυράκη – για να αναφερθώ στο πιο διάσημο ζήτημα - ενός πολίτη, καθηγητή συνταγματικού δικαίου, που εκφράζει την άποψη του για μια επιστολή που έστειλε η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κι εκείνη τον μηνύει; Μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του όταν έχει απέναντι τον ίδιο τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου;

Και για να έρθω στο τελευταίο, «η επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού» δεν θυμίζει στον κ. ΠτΔ τη διαδικασία αδειοδότησης καναλιών; Αυτό δεν έγινε; Με όρους καζίνο και με διαδικασία big brother δεν στήθηκε ένα παράλογο show με μόνο κριτήριο το αντισυνταγματικό κριτήριο του «ποιος θα δώσει τα περισσότερα» εις βάρος της πολυφωνίας, του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας μας;  Με τον υπουργό – καναλάρχη να έχει υφαρπάξει τις αρμοδιότητες της ανεξάρτητης αρχής και με περισσή αλαζονεία να δηλώνει στις κάμερες ότι θα συζητά με τους νέους καναλάρχες το πρόγραμμα!

Για όλα τα παραπάνω ευθύνη έχει ο νεοφιλελευθερισμός ή η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξάλειψη τον πολιτικό φιλελευθερισμό, τις αξίες και τις αρχές της δυτικής δημοκρατίας; Θεωρώ πως ολοφάνερα συμβαίνει το δεύτερο.

Εδώ και 21 μήνες η Ελλάδα οδηγείται σε πολιτική «σοβιετοποίηση». Μια κυβέρνηση που αποτελείται από αριστερούς και ακροδεξιούς, που αναρριχήθηκε στην εξουσία με πρωτοφανή ψέματα και διχάζοντας τον ελληνικό λαό, για να μπορέσει τώρα να διατηρηθεί στην εξουσία δεν ορρωδεί προ ουδενός: καταστρατηγεί το Σύνταγμα, επιδιώκει να αλλάξει το πολίτευμα, τρομοκρατεί τους πολίτες προβάλλοντας το προσωπείο του «πατερούλη».

Και κάπως έτσι πράγματι κινδυνεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατίας μας. Κινδυνεύει η δημοκρατίας μας, για να είμαι πιο συγκεκριμένη.

Και δυστυχώς το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα τουλάχιστον ενεργοποιηθεί με τρόπο τέτοιο ώστε να μπορεί να σταματήσει το κακό. Είναι περίεργο ότι διεθνώς κανείς δεν ασχολείται με ζητήματα που βρίσκονται πολύ κοντά με αυτά που συμβαίνουν στην Ουγγαρία και την Πολωνία, δυο χώρες που κατηγορούνται για προσβολή των ευρωπαϊκών αξιών. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως χώρα των Βαλκανίων και όχι της Δυτικής Ευρώπης. Διόλου τυχαίο δεν είναι ότι στην διακήρυξη της Μπρατισλάβα, όπως επεσήμανε ο καθηγητής Τάκης Ιωακειμίδης σε  σχετικό άρθρο* του, στο ζήτημα του μεταναστευτικού δεν υπήρχε μια λέξη για την Ελλάδα, «εκτός βέβαια εάν η χώρα μας έχει ομαδοποιηθεί με αυτές των Δ. Βαλκανίων».  

«Τα σκυλιά ουρλιάζουν αλλά δεν έχουν δόντια να δαγκώσουν», μας είπε ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι αντιμετωπίζει τους πολίτες που φτωχοποιούνται καθημερινά και τη δημοκρατία μας που ασθενεί: ως ξεδοντιασμένα σκυλιά.

Κι αυτό ναι, είναι η μεγάλη απειλή. Η απειλή για τη δημοκρατία, η απειλή για τη χώρα μας, για το παρόν και το μέλλον της. 

***

-->

*http://ekyklos.gr/sb/276-bratislava.html

** Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital 

Η ελληνική κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη του Ρίο

Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενες κι είχες πια ξεχάσει πώς ήταν, μέσα στην ασφυκτική από τη ζέστη μιζέρια ενός άλλου Αυγούστου, ενός Αυγούστου δίχως σχέδια και προσδοκίες για έναν καλύτερο Σεπτέμβρη, από το κουτί της τηλεόρασης ξεπρόβαλε το λησμονημένο σου είδωλο και κάπως σαν να σου θύμισε πώς ήσουν και πώς μπορείς να είσαι. Ήταν αυτή η αναπάντεχη εικόνα των αθλητών που αγωνίστηκαν και κέρδισαν, που σου θύμισε έννοιες καταχωνιασμένες, αυτές της προσπάθειας, της επιτυχίας, της χαράς, της εθνικής υπερηφάνειας. Κι ίσως αυτό είναι που καθιστά τους ολυμπιακούς αγώνες του 2016 στο Ρίο τους πιο σημαντικούς αγώνες των τελευταίων ετών για τον τόπο μας. Λειτούργησαν σαν καθρέφτης αλλά και ως ξυπνητήρι.

Από τον Ιανουάριο του 2015 η ελληνική κοινωνία ζει τη σταδιακή αλλά και ταχύτατη μετάλλαξή της σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Η «ελπίδα» που αποκαλύφθηκε πως ήταν μια εν ψυχρώ «απάτη», τα αμέτρητα αδιανόητα που αποκαλύπτονται (όπως γύρω από την κυβερνητική προετοιμασία για πραξικόπημα), η απροθυμία της αντιπολίτευσης να πάρει σοβαρές πρωτοβουλίες γιατί «δεν την συμφέρει ακόμα πολιτικά», ο διεθνής εξευτελισμός και περιθωριοποίηση της χώρας μας, η υποχώρηση των εθνικών θεμάτων και τόσα όλα, σιγά σιγά μας έπεισαν πως αυτό είναι το πεπρωμένο μας και αυτή η «κανονικότητά» μας. Είμαστε πια καταδικασμένοι να αναζητάμε τρόπους τυπικής επιβίωσης δίχως προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά μας. Θα έχουμε μια εχθρική κυβέρνηση που θα μας απειλεί λέγοντας ότι η θητεία της διαρκεί έως το 2019!

Θα περπατάμε, άραγε, με το κεφάλι σκυφτό κάνοντας ότι δεν βλέπουμε τα αδίστακτα παιχνίδια της κυβέρνηση με τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη δικαιοσύνη, καμώμενοι τους αδιάφορους όταν ακούμε για σχέδια κατάλυσης του συντάγματος με χουντικές μεθοδεύσεις, παριστάνοντας τους ευχαριστημένους για τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος και τα λουκέτα στις επιχειρήσεις (αποδεχόμενοι το σχήμα «τώρα πληρώνουν οι πλούσιοι που σου ρούφαγαν το αίμα» κι ας είσαι εσύ ο ίδιος αυτός που καταστράφηκε και η επιχείρησή σου δεν ήταν παρά ένα μικρό ανθοπωλείο ή ένα κατάστημα ρούχων), αλλάζοντας κουβέντα όταν κάποιος αναρωτιέται με βροντερή φωνή αν είναι νόμιμος ο τρόπος που γίνεται η αδειοδότηση των καναλιών, διαβάζοντας αμίλητοι στις εφημερίδες για νέους τρόπους εντοπισμού του «πλούτου» μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γνωρίζοντας πως, αν πεις κάτι, η απάντηση θα είναι «γιατί, έχεις τίποτα να κρύψεις;» (μια φράση από τα πολύ παλιά), πληρώνοντας αγόγγυστα φόρους κι άλλους φόρους κι, αν κάπως δυσανασχετήσεις, θα σου θυμίζουν πως «εσύ μας ψήφισες, το ήξερες», επιπλήττοντας το παιδί σου που ζητάει να βρει μια καλύτερη δουλειά υπενθυμίζοντάς του πως άλλοι δεν έχουν να φάνε. Κι αν κάτι σου έχει μείνει, είναι να παρακολουθείς στα φιλοκυβερνητικά ρεπορτάζ το καγκελάρι («όχι οποιοδήποτε δημοτικό χορό» όπως σε ενημέρωσαν τα επίσημα ΜΜΕ) που χόρεψε ο πρωθυπουργός μας, αυτός ο πρωθυπουργός που είναι ένας από εμάς, το «το δικό μας παιδί» που έχει μαζί μας «γνήσια και άδολη σχέση» και χορεύει με τον παπά του χωριού, κι ας κάνεις τη σκέψη μέσα σου πως εσύ φέτος δεν χόρεψες σε κανένα πανηγύρι, δεν είχες διάθεση, οι έγνοιες σε βάραιναν αλλά δεν πειράζει, γιατί έχεις πρωθυπουργό που χορεύει αυτός για σένα, είναι αυτός που κάνει όσα εσύ δεν μπορείς, ο πατερούλης που θυσιάζεται γιατί νοιάζεται για σένα.

Και κάπως έτσι βυθισμένοι στην αποδοχή της σιωπής και στην καταστολή όποιας επιθυμίας, εμφανίστηκε στην τηλεόραση μια εικόνα που κάτι μας θύμισε, μια εικόνα που μας έκανε να νιώσουμε κεφάτοι για ζωή δίχως να ξέρουμε γιατί. Ήταν αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση εικόνα της Άννας Κορακάκη. Στην αρχή δεν κατάλαβες. Θα ήταν η χαρά της αθλήτριας που σε συνεπήρε. Κι έπειτα ήρθε ο Λευτέρης Πετρούνιας και ο Σπύρος Γιαννιώτης και η Κατερίνα Στεφανίδη και οι Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής και όλοι οι αθλητές που αγωνίστηκαν και πέτυχαν μικρές και μεγάλες νίκες. Και μαζί με τα μετάλλια ήρθαν και οι ιστορίες τους. Ιστορίες προσπάθειας, αγώνα, επιτυχίας. Και κάπως έτσι μέσα από τις δικές τους ζωές ξεπρόβαλε η δική σου θύμηση.

Όχι, δεν ήμασταν έτσι πριν ενάμισι χρόνο. Δεν ήμασταν σιωπηλοί, δεν ήμασταν παραδομένοι. Είχαμε όνειρα και διάθεση. Θέλαμε το καλύτερο και το παλεύαμε, με σωστό ή λάθος τρόπος δεν έχει καμία σημασία. Δεν είχαμε χαμηλές προσδοκίες.

Πώς γίναμε έτσι τώρα; Σκιές του εαυτού μας.

Και εκεί μπλεγμένοι ανάμεσα σε συναισθήματα, σκέψεις και ερωτήματα ήρθε η κυβερνητική επίθεση στον Πύρρο Δήμα, μια παράλογη επίθεση προς τον ολυμπιονίκη σύμβολο της Ελλάδας που κέρδιζε και ανέβαινε, του άλλου μας εαυτού, αυτού που κάποιοι θέλησαν να λησμονήσουμε, τη στιγμή μάλιστα που άλλοι ολυμπιονίκες σήκωναν περήφανα την ελληνική σημαία στο Ρίο. Κι ήταν μια φράση του Πύρρου από τα παλιά που βοήθησε να κατανοήσουμε το σήμερα: «Αρνούμαι την αλβανοποίηση στην οποία οδηγείται η ελληνική κοινωνία. Αρνούμαι τα παιδιά μας να στέκονται σε ουρές για 1 κιλό τυρί ή 10 αυγά ή 60 γραμμάρια κιμά (αμφιβόλου προελεύσεως) κάθε μήνα με ένα κουπόνι στο χέρι όπως στάθηκα εγώ. Αρνούμαι να μεγαλώσουν με έναν Χότζα πάνω απ' το κεφάλι τους και τον φόβο στην ψυχή τους» είχε πει μόλις πριν ένα χρόνο απαντώντας σε επιθέσεις. Τότε που κυβέρνηση οργάνωνε τον «πραξικόπημα».

Γι' αυτό κι έχουν ιδιαίτερη σημασία οι φετινοί ολυμπιακοί αγώνες. Οι εικόνα των αθλητών αυτών, η εικόνα της προσπάθειας, της χαράς, των προσδοκιών, η εικόνα της μη παραίτησης μάς θύμισε πως κάποτε ήμασταν κι εμείς έτσι. Και μπορούμε να ξαναγίνουμε.

* Αναρτήθηκε στην Athens Voice 

#Παραιτηθείτε

«Εκ των υστέρων απορώ με το χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας»

Ουίνστον Τσώρτσιλ, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος

«Ποιος άλλος θα μπορούσε να περάσει τέτοια μέτρα δίχως να ανοίξει ρουθούνι;», αυτή η φράση-ερώτηση, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε διάφορες παραλλαγές που την ακούς σε δημόσιες ή μη συζητήσεις –ακόμα και ο πρωθυπουργός της Γαλλίας φέρεται να το έχει πει σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές–, τρυπά το μυαλό μου.

Σάμπως και τα μέτρα αυτά που θυμίζουν πολεμικές επανορθώσεις,η ταπείνωση αυτή του τόπου μας, ήταν και είναι αναπόφευκτα και δεν υπάρχουν εθνικές ευθύνες μιας παρέας κυνικών ανθρώπων που με δόλιο τρόπο υφάρπαξαν την εξουσία και τη διατηρούν χάρη στο αίσθημα αδιεξόδου και συνενοχής της κοινοβουλευτικής ομάδας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με μοναδικό στόχο τη νομή της, με όποιο τίμημα και όποιο κόστος για την Ελλάδα. Λες και αυτή η φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση του τόπου μας δεν αφορά όλους εμάς άλλα κάποιους άλλους. Λες και όλα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες στη δικαιοσύνη, στα ΜΜΕ, στην παιδεία, στην υγεία, στην εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα, δηλαδή στο τρόπο διακυβέρνησής τους που βασίζεται σε δύο πυλώνες: σοβιετοποίηση της κοινωνίας και συμφωνίες με αυτούς που καταγγέλλονται ως διαπλεκόμενοι έως ότου προσεγγίσουν τη νέα εξουσία, δεν θέτουν θέμα δημοκρατίας στο σκληρό πυρήνα της.

Το επιχείρημά τους είναι όλο και όλο η ερώτηση: καλά εμείς φταίμε για την ύφεση, τη μείωση μισθών και συντάξεων, τη διόγκωση της ανεργίας την περίοδο 2010-15; Για όλα τα κακά φταίνε οι τελευταίοι δεκαοκτώ μήνες; Η απάντηση είναι ότι, ναι, εσείς φταίτε γιατί αντί τον Ιανουάριο του 2015 να αρχίσει η έξοδος από το μνημόνιο και η ανάκτηση των απωλειών, πήγαμε μίλια πίσω. Μπήκαμε στο τρίτο μνημόνιο μέχρι το 2018 και στη συνέχεια στο διαρκές μνημόνιο. Και μάλιστα με τα οικονομικά δεδομένα του Ιανουαρίου του 2015 και όχι του 2010-2012. Φαντασθείτε τι θα συνέβαινε αν χειριζόσασταν εσείς την κατάσταση το 2010-2012 με τον τρόπο που τη χειρίζεστε το 2015-2016! Ναι, εσείς φταίτε γιατί παρεμποδίσατε την εθνική ενότητα που ήταν αναγκαία, γιατί δηλητηριάσατε το μυαλό και τη ψυχή της κοινωνίας με ψέματα, συκοφαντίες και ανευθυνότητες.

Κι επειδή οι κυβερνώντες προφανώς δεν κατεβάζουν στο δρόμο οργανωμένες ομάδες για να καίνε και να καταστρέφουν, αυτό σημαίνει ότι όλοι εμείς, οι πολίτες, είμαστε ευχαριστημένοι και όλα καλά; Αυτό το μήνυμα στέλνουν εντός και εκτός συνόρων οι κυβερνώντες;

Αν ναι, λάθος μήνυμα στέλνεται. Η κοινωνία είναι απελπισμένη και τρομαγμένη. Νιώθει αδύναμη να αντιμετωπίσει αυτό το εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα που με έμμεσο ή άμεσο τρόπο εκτοξεύει απειλές προς κάθε πολίτη που τολμά να αμφισβητεί ή να ασκεί κριτική, που τολμά να προτάσσει τον ορθό λόγο, που διεκδικεί το δικαίωμα της επιβίωσης αλλά και της ποιότητας ζωής, προς κάθε πολίτη που τολμά να μην έχει χαμηλές προσδοκίες. Προς κάθε πολίτη που αντιλαμβάνεται πως όλο αυτό δεν οδηγεί κάπου, πως δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο μήτε και πρόθεση εθνικής ανάτασης παρά μόνο επιβολής ενός «άλλου καθεστώτος» που έχει ήδη ξεκινήσει καθώς μόνον έτσι θα μπορούν να ασκούν για πάντα εξουσία – με τη «μαδουροποίηση» του τόπου μας. Προς κάθε πολίτη που γνωρίζει πως όσο θα συνεχίζουν ανεμπόδιστοι οι Σύριζα-Ανέλ μαζί με τον τρίτο αθέατο εταίρο τους, η κατάληξη θα είναι να καταστεί η δραχμή αναπόφευκτο αίτημα για να τραφεί ο λαός.

Και είναι λογικό να νιώθει αδύναμη. Η αντιπολίτευση, με καλή πρόθεση ενδεχομένως, θυμίζει τη βρετανική κυβέρνηση των MacDonald και Baldwin το ’30, που ενώ η Γερμανία του Χίτλερ επανεξοπλίζονταν με ξέφρενους ρυθμούς και τα πάντα προμήνυαν το κακό που θα έρχονταν, εκείνοι εργάζονταν μακάριοι για τον αφοπλισμό της Βρετανίας και της Γαλλίας (η πολιτική του κατευνασμού), πιστεύοντας πως την ειρήνη τη διατηρείς εγκωμιάζοντας τα προτερήματά της. Κι αυτό γιατί; Γιατί κάνουν τη σκέψη: ας περάσει ο Τσίπρας τα μέτρα να μην έχω εγώ το κόστος. Σάμπως και όλα θα είναι φυσιολογικά σε μια λογική εναλλαγής εξουσιών, όπου κάποια στιγμή θα φύγει ο ένας και θα έρθει κάποιος άλλος και η ζωή συνεχίζεται. Σάμπως να μην έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα αντικοινοβουλευτικό –όπως δείχνει η πρακτική του– μόρφωμα, σάμπως να μην κινδυνεύει η ίδια η υπόσταση της χώρας, οι ζωές μας.

Κι αν υπάρχει ένας λόγος για να κατέβουμε στους δρόμους την 15η Ιουνίου –μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από λίγους νέους ανθρώπους δίχως πολλή σκέψη σαν μια κραυγή– είναι αυτός: για να στείλουμε το μήνυμα προς κάθε αποδέκτη, εκτός και εκτός των συνόρων, ότι καθόλου δεν είμαστε «ευχαριστημένοι», ότι αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας δεν είναι ανεκτό, πως δεν είναι αποδεκτή αυτή η κυβέρνηση, το «άλλο καθεστώς», πως δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση, πως δεν έχουμε συμφιλιωθεί με την ιδέα του εθνικού θανάτου, πως δεν θα επιτρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας. Για να ενώσουμε τις φωνές μας, όλοι μαζί, δίχως τα απομεινάρια του διχασμού, και να πούμε το πολύ απλό: όσο εσείς είστε στην κυβέρνηση, η Ελλάδα κινδυνεύει, η δημοκρατία κινδυνεύει.

Δεν είμαστε ανόητοι, δεν πιστεύουμε πως με την κραυγή αυτή, «παραιτηθείτε», θα παραιτηθούν. Δεν θα παραδώσουν εύκολα αυτό που με τόσο κόπο κατέκτησαν ποινικοποιώντας όλη τη μεταπολίτευση και δηλητηριάζοντας και διχάζοντας τη ελληνική κοινωνία. Δεν θα παραιτηθούν, φυσικά. Αλλά θα έχουμε στείλει ένα μήνυμα απαίτησης εθνικής συνέγερσης.

Όσο για όσους γνήσια αγωνιούν λέγοντας «κι αν φύγουν αυτοί, ποιοι θα έρθουν» η απάντηση είναι απλή: όσοι μπορούν και κυρίως θέλουν να είναι μέρος της λύσης του προβλήματος.

15_Ιουνίου_παραιτηθείτε

* Αναρτήθηκε στην Athens Voice 

Προσφυγικό: Τσίπρας όπως Καντάφι;

Ήταν 19 Φεβρουαρίου του 2011 όταν ο συνταγματάρχης Καντάφι είχε διαμηνύσει στην ΕΕ πως αν συνέχιζε να στηρίζει τις «αντικυβερνητικές διαδηλώσεις», η Λιβύη θα διέκοπτε τη συνεργασία στην «καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης». Είχε προηγηθεί βέβαια η μεγάλη συμφωνία του 2004, όπου η ΕΕ ήρε το επί 18 έτη εμπάργκο όπλων προς τη Λιβύη ενώ τις ίδιες μέρες ανακοινώνονταν η συνεργασία της ΕΕ με τη Λιβύη για την από κοινού προσπάθεια «αναχαίτισης της παράνομης μετανάστευσης». Δεν ήταν δα και δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι η ΕΕ ήρε το εμπάργκο όπλων με αντάλλαγμα να γίνει η Λιβύη ο gatekeeper της ΕΕ, με ό,τι αυτό συνεπάγονταν – όταν έπεσε ο Καντάφι έγιναν διεθνώς γνωστά τα όσα έπραττε με τους μετανάστες που «εμπόδιζε» να πάνε στην ΕΕ: χιλιάδες τα ανθρώπινα κουφάρια στις ερήμους και στις φυλακές-κολαστήρια. Εξάλλου λίγα χρόνια αργότερα, ο Καντάφι μέσω της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι προέβη σε νέο εκβιασμό, απαιτώντας από την ΕΕ να λαμβάνει 5 δις ευρώ ετησίως για να συνεχίσει τον αγώνα του κατά της παράνομης μετανάστευσης, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση η Ευρώπη θα γέμιζε «πεινασμένους και άξεστους Αφρικανούς». Η εξέλιξη είναι γνωστή. Ο συνταγματάρχης Καντάφι έπεσε στην παγίδα που έστησε για άλλους.

Δυστυχώς, εν έτει 2015, η Ελλάδα με ατομική απόφαση του κ. Τσίπρα είναι η επόμενη χώρα που ζητά ανταλλάγματα και η πρώτη χώρα της ΕΕ. Προσοχή! Δεν ζητά το εύλογο, δηλαδή παραπάνω κονδύλια από τα σχετικά Ταμεία της ΕΕ, όπως το Ευρωπαϊκό Ταμείο για τους Πρόσφυγες, δεν ζητά τη συνδρομή της ΕΕ για την αντιμετώπιση μιας διεθνούς ανθρωπιστικής κρίσης με τα κύματα των προσφύγων, δεν επιμένει σε ένα σοβαρό και ολοκληρωμένο ευρωπαϊκό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου και το ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά ζητά οικονομικά «ανταλλάγματα» άσχετα με το μείζον αυτό ζήτημα.

Τι ζητά άραγε ο κ. Τσίπρας και δυστυχώς με ευθύνη του η Ελλάδα; Ζητά να «εξαγοραστεί» η χώρα μας για να τηρήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της ή ζητά να «λαδωθεί» για να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης που θα στοιβάζονται απελπισμένες ανθρώπινες ψυχές και θα διαλύεται η χώρα; Τι προσπαθεί να κάνει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας; Να ανταλλάξει λεφτά με «συμπαθή» (όπως τα είχε αποκαλέσει από το βήμα της Βουλής) «νεκρά παιδιά»; Κι αν αυτές είναι οι απόψεις του «αριστερού» εθνικολαϊκιστή ηγέτη, με ποιο δικαίωμα τις εφαρμόζει, με ποιο δικαίωμα προσβάλλει έτσι τη χώρα μας, καθιστώντας την κράτος-μαφία (mafia state). Είναι κι αυτό κατά τη γνώμη του «εντολή» που έλαβε από τον ελληνικό λαό;

Όχι, δεν πέφτουμε ακριβώς από τα σύννεφα. Άλλωστε η πρώτη «στρατηγική» που είχε επινοήσει η κυβέρνηση για την προσφυγική κρίση ήταν να μετατραπεί η χώρα μας σε trafficking state, όπου οι πρόσφυγες θα μεταφέρονταν από τα νησιά στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Ειδομένη και μετά στις γειτονικές χώρες! Όταν απέτυχε αυτό, επινόησε το mafia state!

Οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψει κανείς τη στάση του κ. Τσίπρα. Πώς να περιγράψει την εθνική ντροπή που μας έχει υποβάλει; Και τι νόημα έχει; Καταλαβαίνει κανείς; Οι περίφημες ανθρωπιστικές οργανώσεις του πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ γατί αλήθεια δεν λένε τίποτα; Πώς το δέχονται αυτό;

Πολλές είναι οι βλάβες που έχει επιφέρει ο κ. Τσίπρας και πολύ φοβάμαι πως θα προκαλέσει ακόμα περισσότερες μια και αδυνατεί να καταλάβει το πολύ απλό: πως ένας πρωθυπουργός είναι πρωθυπουργός όλου του τόπου κι όχι των ψηφοφόρων του μόνο. Πώς ένας πρωθυπουργός λαμβάνει δύσκολες αποφάσεις με πολιτικό κόστος για το γενικό καλό. Αλλά αυτό, η προσπάθεια να πάρει μικρά οικονομικά ανταλλάγματα για να στοιβάξει ανθρώπινες ψυχές, είναι το μεγαλύτερο ατόπημα της σημερινής κυβέρνησης και τις επιπτώσεις του ακόμα δεν τις έχουμε αντιληφθεί.

Διότι φυσικά η απάντηση που έλαβε ο κ. Τσίπρας από τους ξένους παράγοντες ήταν ένα περιφρονητικό «όχι». Τι περίμενε άραγε; Να δεχθεί η Ευρώπη να χρηματίσει μια χώρα για να δολοφονούνται άνθρωποι; (η Διάσκεψη του Evian* το 1938 θα στοιχειώνει για πάντα, ελπίζουμε, την Ευρώπη.) Διότι περί αυτού δυστυχώς πρόκειται. Η διεθνής κοινότητα αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν, τους εκθέτει σε θανάσιμο κίνδυνο στα νερά της Μεσογείου και η Ελλάδα, ενώ θα μπορούσε να υψώσει ανάστημα και να καλέσει την ΕΕ να αναλάβει τις ευθύνες της, αντιπροτείνει να αναλάβει τη «δουλειά»... αρκεί να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση, να υπάρξει συμφωνία για τους πλειστηριασμούς όχι πολύ μακριά από την προστασία που ίσχυε έως την 31/10/2015 χάρη στους προηγούμενους, τους «παλιούς» ή να υπάρξει μια χαραμάδα στην αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά που αυτός συμφώνησε και ψήφισε!

Πώς τα επιτρέπουμε όλα αυτά; Και μέχρι πότε;

---

* Το 1938 ο πρόεδρος Ρούσβελτ πήρε την πρωτοβουλία να συγκαλέσει διεθνή διάσκεψη στο γαλλικό θέρετρο Εβιάν για την αντιμετώπιση των Εβραίων προσφύγων από το ναζιστικό καθεστώς. Η διάσκεψη, που κράτησε οκτώ μέρες, κατέληξε στο ότι δεν θα δεχθούν παραπάνω πρόσφυγες από τη Γερμανία οδηγώντας τους έτσι αβοήθητους στα χέρια των Ναζί και την «τελική λύση» του Χίτλερ, το ολοκαύτωμα.

** Σχετικό άρθρο μου για το προσφυγικό και τις συμφωνίες Καντάφι

Αναρτήθηκε στην Athens Voice 

Έλεος! Έλεος πια, Mr Tsipras

Ηφράση που συνεχώς σχηματιζόταν σαν ψίθυρος, σαν προσευχή, παρακολουθώντας τη συζήτηση Κλίντον/Τσίπρα στο Clinton Global Initiative, ήταν: έλεος... έλεος... έλεος! Τον Τσίπρα προλογίζει η γνωστή και μη λησμονημένη Γιάννα Αγγελοπούλου, με καναρινί ταγιέρ, που εμφανιζόμενη ως πρέσβειρα της Ελληνικής Δημοκρατίας (ναι, είναι πάντα διορισμένη ως πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων, απορώ γιατί δεν το έχουν ζητήσει και άλλοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου!) λέει στο παγκόσμιο ακροατήριο πόσο μοναδικός, πόσο ανεπανάληπτος είναι ο Mr. Alexis Tsipras.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είναι εξαιρετικά φιλικός και το θέμα στο οποίο εστιάζει είναι η προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα, το κύριο άλλωστε θέμα της χώρας μας. Ο Τσίπρας, που με δυσκολία καταλάβαινε τις κατά πάσα πιθανότητα ήδη γνωστές ερωτήσεις του Μπιλ Κλίντον, δεν είναι σε θέση να δώσει ολοκληρωμένη και πειστική απάντηση σε κανένα θέμα που του θέτει ή, μάλλον, για κάθε πάσα που του δίνει ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι αμήχανος, λίγος, απροετοίμαστος να απαντά εκτός κειμένου και δεν μπορεί να αυτοσχεδιάζει. Χαζογελάει διαρκώς και το φιλικό αμερικάνικο κοινό γελά κι αυτό μαζί του για να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση. Οι γκριμάτσες που κάνει θυμίζουν κωμικούς σίριαλ με κονσέρβα τα γέλια. Τελικά ο Τσίπρας εκτός από μίμος έχει και φλέβα κωμικού.

Ευχαριστεί την αμερικανική διοίκηση και πάλι. Παρόλο που όσο μιλάει ο Κλίντον απευθύνοντάς του την ερώτηση (ή πάσα) κοιτάει τα χαρτιά του, παίρνει πόζες σαν να κοιτάει στον καθρέφτη, ξανακοιτάει τα χαρτιά του. Και στα καλά καθούμενα, δίχως να υπάρξει λόγος ή σχετική ερώτηση, μιλάει για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους με επίκληση λάθος αριθμών, λες και αυτό ενδιαφέρει το συγκεκριμένο ακροατήριο, και υπενθυμίζει πόσο κουράστηκε στη διαπραγμάτευση και πόσο κακή είναι η Ε.Ε. την οποία και άλλαξε!

Επικαλείται την ευρωζώνη και την ενότητά της, αλλά θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι θύμα οικονομικού πολέμου που της έκανε προφανώς η ευρωζώνη που της δάνεισε 300 δις ευρώ! Αδυνατεί να παρουσιάσει τους τομείς στους οποίους υπάρχουν επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα. Αναφέρει τον τουρισμό και ψελλίζει κάτι περί ενεργειακών οδών. Κουβέντα για ορυκτό πλούτο και για ΑΟΖ.

Κουβέντα για ιδιωτικοποιήσεις και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών. Δεν μπορεί να μιλήσει συγκεκριμένα για καινοτομία, νεανική επιχειρηματικότητα κ.ο.κ. παρότι τον ρωτά ειδικά ο Κλίντον. Δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα για την απόδοση και την προστασία των κεφαλαίων που θα επενδυθούν, παρότι επίσης τον ρωτά ειδικά ο Κλίντον. Συκοφαντεί βαριά τη χώρα του ως πελατειακή και διεφθαρμένη όπου δωροδοκούνται οι πάντες, και η δικαιοσύνη (ΓΑΠ ο Β΄) Προσπαθεί να πει κάτι για μεταναστευτικό στο περίπου. Για να καταλήξει ότι δωρίσαμε στον κόσμο τη δημοκρατία, και τώρα ξαναφέρνουμε τη δημοκρατία στην Ευρώπη!

Θα μπορούσε να μιλήσει ελληνικά με διερμηνεία ή έστω να προετοιμαστεί. Αλλά αυτό προϋποθέτει σεβασμό στο συνομιλητή του, αλλά και στο θεσμικό του ρόλο, καθώς εκείνη τη στιγμή ο Τσίπρας δεν ήταν ο νεαρός που έκανε διαδηλώσεις κατά του Κλίντον, αλλά ο ανώτατος εκπρόσωπος της Ελλάδας. Ο κ. Τσίπρας όμως δεν σέβεται τίποτα, και σίγουρα όχι τη χώρα του.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, έδωσε σκοινί για να πιαστεί ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κι αυτός το χρησιμοποίησε για να κρεμάσει και πάλι τον τόπο μας στη χλεύη των διεθνών ΜΜΕ. Έλεος, απλά έλεος...

* Αναρτήθηκε στην Athens Voice 

Πρώτη φορά και αριστερά και δεξιά και ολόγυρα: Ας ξυπνήσουμε!

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις παρεμβάσεις του Γ. Πανούση. Έναν άνθρωπο που θεωρώ αξιόλογο από παλιά, πολύ πριν γίνει υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα. Όταν ήταν ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, πανεπιστημιακός δάσκαλος, πάντα με τον δικό του λόγο.

Ο Γ. Πανούσης στην κυβέρνηση του κ. Τσίπρα λειτουργεί ως προβολέας, και λόγω της κρίσιμης αρμοδιότητάς του και λόγω της θεσμικής του ευθύνης, που όντας καθηγητής νομικής και εγκληματολογίας την αντιλαμβάνεται πολύ καλά. Επιδιώκει να μας προσανατολίσει προς έναν άλλο Τσίπρα, όχι αυτόν που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού.

Ο Γ. Πανούσης θεωρεί ότι ο δικός του ρόλος μέσα σε αυτή την κυβέρνηση, που παραβιάζει συνειδητά και με στόχευση θεμελιώδεις αρχές της δυτικής δημοκρατίας, είναι αυτός του θεματοφύλακα της συνταγματικής νομιμότητας και της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, τον όποιον ανέλαβε αυτοβούλως ως αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για τη δημόσια τάξη και την προστασία του πολίτη. Θέση στην οποία πράγματι τον διόρισε και τον διατηρεί ο Τσίπρας, παρά την κατακραυγή από το κόμμα και τους υπέρμαχους του μπάχαλου.

Το θεώρημα Πανούση είναι ότι ο Τσίπρας περιβάλλεται από -και άρα εφάπτεται με- κύκλους, ομάδες, πρόσωπα που στεγάζονται κομματικά, εκλογικά, ακόμη και κοινοβουλευτικά (ως βουλευτές) στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αμφισβητούν, υπονομεύουν, αντιστρατεύονται την συνταγματική νομιμότητα, την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

Αυτό το κάνουν με πράξεις σχετικές με την ασφάλεια (π.χ. συμμετοχή σε πράξεις βίας ή υπόθαλψη ή εγκωμιασμός και ενθάρρυνση της τρομοκρατίας) ή με πράξεις σχετικές με τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις οποίες ο ίδιος ο Γ. Πανούσης τις χαρακτήρισε «εσχάτη προδοσία» (π.χ. σχέδιο Λαφαζάνη για κατάληψη δικτύου της Τράπεζας της Ελλάδος, σχέδιο Βαρουφάκη για χακάρισμα των ΑΦΜ κ.ο.κ.), ή με πράξεις που αλλοιώνουν το πολίτευμα, το ρόλο της Βουλής και του Προέδρου της σε σχέση με την Κυβέρνηση και τις πολιτικές της (π.χ. όλο το «έργο» της κας Ζωής Κωνσταντοπούλου).

Άρα ο Γ. Πανούσης λέει: Δείτε με τι παλεύει το παλικάρι μας ο Τσίπρας. Ας τον στηρίξει ο αστικός κόσμος. Ας τον κάνει «δικό του» ηγέτη ώστε να διαχωρίσει τη θέση του από ύποπτες ομάδες, την αριστερή πλατφόρμα, άρρωστους ανθρώπους κ.ο.κ.

Όμως ο Τσίπρας λέει: Καλύπτω τον Γ. Βαρουφάκη, ενήργησε κατ’ εντολή μου. Ασκώ κριτική αλλά δεν συγκρούομαι με τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, παραμένει εν λευκώ ΠτΒ. Θέλω να κυβερνώ μόνο με τον Καμμένο. Θα προχωρήσω την εφαρμογή του μνημονίου, που εγώ έφερα με τους χειρότερους όρους, με τον Κατρούγκαλο, τον Βούτση, τον Δρίτσα, τη Χριστοδουλοπούλου, τον Σκουρλέτη, τον Χαϊκάλη και άλλους έγκυρους ευρωπαϊστές πολιτικούς. Στηρίξτε με, ψηφίστε με, δοξάστε με! Κι όταν θα είμαι έτοιμος, θα ξαναρχίσω την ταξική πάλη και πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι.

Και η αντιπολίτευση του λέει: Ναι, μεγάλε ηγέτη, σε στηρίζουμε, σε ψηφίζουμε, θέλουμε να μας κυβερνήσεις και άλλο, έχεις υποχρέωση βάσει των εκλογών του Ιανουαρίου, μείνε στη θέση σου και συνέχισε τη γραμμή σου που δεν στηρίζει ο Λαφαζάνης και η Ζωή, αλλά στηρίζουμε χωρίς όρους εμείς. Δεν μπορείς να πας σε εκλογές, ακόμη και μετά τη διάσπαση στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας απαντά: Οκ! Τότε βουλώστε το και απλώς να ψηφίζετε ό,τι σας φέρνω. Και όταν σας βρίζω και σας ξεφτιλίζω, να μη μιλάει κανείς. Τώρα καθαρίζω το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Αμέσως μετά θα καθαρίσω και με ό,τι έχει απομείνει από την αντιπολίτευση!

Σε αυτό το σχήμα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι προσεκτικές παρεμβάσεις του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Γ. Δραγασάκη με σημαντικότερη όλων την παρέμβασή του στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που δόθηκε στη δημοσιότητα το Σάββατο: Μια πλήρης ιστορική ομολογία της ευθύνης τους, που είναι πάντα η ίδια ιστορική ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς για τα παλιότερα και παντοτινά λάθη της. Για τον εμφύλιο, αλλά και για την τωρινή ήττα της χώρας. Πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Λέει ουσιαστικά ο Γ. Δραγασάκης, ο ειλικρινής και σοβαρός, ο παρ’ ολίγον ΓΓ του ΚΚΕ: Τα κάναμε μαντάρα, φταίει η αντίληψή μας, η θεωρία μας, τα στερεότυπά μας. Φταίνε τα ψέματα και οι δημαγωγίες μας. Δεν είχαμε καταλάβει τίποτα για το συσχετισμό των δυνάμεων και τη διαπραγμάτευση. Και εξακολουθούμε να μην καταλαβαίνουμε πού πάμε και πού οδηγούμε τη χώρα. (Ό,τι δηλαδή θα μπορούσε να λεχθεί και το 1949.) Όμως και πάλι ωραίοι είμαστε. Συνεχίζουμε. Οποίος δεν θέλει, φεύγει. Οι υπόλοιποι να μείνουν πειθαρχημένοι. Πιστοί στο κόμμα και τον αρχηγό. Σημασία έχει μόνο το να κρατηθούμε στην εξουσία. Δεν θα κάνουμε τα λάθη του 1944 ή του 1946.

Στο μεταξύ όμως συμφωνία δεν υπάρχει ακόμη. Το ΔΝΤ αντιδρά. Ο κατάλογος των μέτρων είναι οδυνηρά απροσδιόριστος. Η δραχμοφιλία των απελπισμένων και των δήθεν αριστερών και ακροδεξιών εθνικολαϊκιστών θα αυξάνει. Το σενάριο του Grexit θα ζεσταίνεται. Οι επιχειρήσεις θα κλείνουν. Οι άνεργοι θα αυξάνουν. Η χώρα θα αποσυντίθεται.

Ο Τσίπρας όμως θα συνεχίζει να κυβερνά, ως πρώτη φορά και αριστερά και δεξιά και ολόγυρα. Ως εκφραστής της εθνικής κρίσης και της μεγαλύτερης συλλογικής αδικίας που έκανε ο ελληνικός λαός εναντίον των λίγων που είπαν την αλήθεια και ανέλαβαν το κόστος των υπευθύνων πράξεων και λόγων τους –και δεν αναφέρομαι μόνο σε πολιτικούς αλλά για όποιον τόλμησε να εκφέρει έναν κάποιον άλλο λόγο– τελικά όμως εναντίον του ίδιου του του εαυτού. Ως πότε όμως;

Μήπως ως την ημέρα εκείνη που ο Τσίπρας θα νιώσει και πάλι έτοιμος να προχωρήσει το σχέδιο του: να γίνει ηγέτης ενός «άλλου καθεστώτος», ένας ηγέτης τύπου λατινικής αμερικής, ο δικός μας Μαδούρο; Μήπως ως τη μέρα εκείνη που η φτωχοποίηση της πατρίδας μας θα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που η απαίτηση για επιστροφή στη δραχμή θα είναι παλλαϊκή και ίσως και αναγκαία για να μπορεί να τραφεί ο λαός; Και τότε θα ξαναμιλήσουμε για «ολετήρες της Ελλάδας», αλλά θα είναι αργά.

Μήπως, λοιπόν, έχει έρθει η στιγμή όσοι καταλαβαίνουν και νιώθουν να ενωθούν, να κινητοποιηθούν, να μιλήσουν, να δράσουν ώστε να σταματήσουμε το κακό, πριν να έρθει η στιγμή που όλοι (και πάλι) θα σωπαίνουν κατεβάζοντας τα μάτια;

*«Σπανίως πλάνη υπήρξε περισσότερον τραγική...» έγραφε ο Βρετανός Χάρολντ Νίκολσον, θερμός φιλέλληνας, αναφερόμενος στα γεγονότα 1919-1922.

* Αναρτήθηκε στην Athens Voice