Καταγγελίες «πραξικοπημάτων» για να κρύψουν το πραξικόπημα

Ο κ. Τσίπρας ξεκίνησε την ομιλία του στη Βουλή κατά τη συζήτηση των πολιτικών αρχηγών για τη διαφθορά και τη διαπλοκή, καταγγέλλοντας την αντιπολίτευση για «απόπειρα μεταμοντέρνας μορφής μιντιακού πραξικοπήματος με όπλα την προπαγάνδα και την συκοφαντία»! Μάλιστα είπε πως αυτό ήταν το τρίτο πραξικόπημα καθώς είχε προηγηθεί το «πραξικόπημα» κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης (;) και το «πραξικόπημα» υπό τη μορφή της «καταστροφολογίας»!

Να υποθέσουμε πως χαρακτηρίζει «πραξικόπημα» Νο 1 την συναίνεση που (κακώς) έλαβε το καλοκαίρι του 2015 στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Και ως  «πραξικόπημα» Νο 2 τις όποιες δηλώσεις της αντιπολίτευσης (εξαιρετικά ήπιες μπροστά στο κακό που συντελείται) περί καταστροφής της Ελλάδας από την πολιτική του. Το «πραξικόπημα» Νο 3 κατά τον κ. Τσίπρα είναι οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης και όλων, πλην ενός, των συνταγματολόγων για την αντισυνταγματικότητα του τρόπου αδειοδότησης των καναλιών, για την καταπάτηση του κοινοτικού δικαίου, για την προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει τα δικά της τηλεοπτικά κανάλια, κατά δήλωση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κούλογλου, αλλά και για τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος και τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη.

Περιττό να πούμε ότι ο πλεονασμός είναι ίδιον της βλακείας. Δεν του φτάνει του κ. Τσίπρα η καταγγελία ενός πραξικοπήματος, αλλά θέλει τα «πραξικοπήματα» να είναι τρία, τέσσερα και γιατί όχι δεκαεπτά όσες οι ώρες της διαβόητης διαπραγμάτευσης.     

Δεν θα σταθώ όμως σε αυτό. Ούτε στο ότι μιλάει για «πραξικοπήματα» ο άνθρωπος  που έριξε την προηγουμένη κυβέρνηση αρνούμενος να συμπράξει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας  - κι αυτό δεν είναι εκτίμηση, είναι ιστορία καταγεγραμμένη. Ούτε στις όποιες μεθοδεύσεις κάνει για να παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη και να καταλύει το κράτος δικαίου με πρωτοφανή ωμότητα αντιγράφοντας πρακτικές της χούντας. Δεν τους ενδιαφέρει άλλωστε να τηρούν  προσχήματα νομιμότητας, δρουν απροκάλυπτα στο όνομα της «πρώτης κυβέρνησης του λαού» όπως κατά καιρούς δηλώνει ο κ. Τσίπρας.     

Θα σταθώ όμως στις ομοιότητες της ρητορείας του περί πραξικοπήματος με τη  ρητορεία   ηγετών που είναι  λάτρεις των ολοκληρωτικών καθεστώτων  και  την ώρα που προβαίνουν σε πραξικοπηματικές ενέργειες καταγγέλλουν τους αντιδρώντες – πολίτες, ενώσεις προσώπων, συλλογικότητες, κόμματα- για πραξικόπημα εναντίον της χώρας, του λαού που «προστατεύουν» και της δήθεν λαοπρόβλητης κυβέρνησης τους. Ο Μαδούρο, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, αποτελεί ένα καλό σύγχρονο παράδειγμα.

Μόλις πριν ένα μήνα ο Μαδούρο κατήγγειλε την αντιπολίτευση για απόπειρα  πραξικοπήματος επειδή ένα εκατομμύριο κόσμου ξεχύθηκε στο δρόμο ζητώντας τη διεξαγωγή  δημοψηφίσματος για την απομάκρυνσή του. Κι αφού η κυβέρνησή του προέβη σε μαζικές συλλήψεις και αποκλεισμό των κεντρικών αξόνων συγκοινωνιών, δήλωσε πως «έχουμε σταματήσει το πραξικόπημα, θα αποφύγουμε τη βίαιη και φασιστική ενέδρα από τα κέντρα ξένων συμφερόντων». Τις ίδιες μορφές κρατικής καταγγελίας εναντίον των κοινωνικών αντιδράσεων τις συναντάμε στον «τσαβισμό» και στον «περονισμό». Πρόσφατα δε τις είδαμε σε χώρες - μέλη της ΕΕ όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία.

Ο θεωρητικός του «Εθνικολαϊκισμού» Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, στο ομώνυμο βιβλίο του γράφει «κάθε λαϊκιστής ηγέτης που απευθύνεται στο λαό διατείνεται ότι του υποδεικνύει τους πραγματικούς του εχθρούς, τους "αποπάνω" (τις άνομες ελίτ), τους τριγύρω ("το σύστημα"), ή τους από αλλού (οι εχθρικοί ξένοι, οι μετανάστες εισβολείς), και κυρίως τους κρυμμένους εχθρούς στο εσωτερικό του εθνικού σώματος - εξού και η συνωμοσιολογική αντίληψη, η οποία εικονίζεται από την μία ή την άλλη "θεωρία συνωμοσίας", που συναντάμε συνήθως στις ομιλίες ή στα κείμενα των λαϊκιστών ηγετών"». Ενώ στο βιβλίο του «Θεωρίες Συνωμοσίας» εξηγεί πως «η λαϊκίστικη καταγγελία των ελίτ βρίσκει στην άποψη περί σκευωρίας ένα ισχυρό ρητορικό σχήμα, που καθιστά πιο περίπλοκη την παρανοϊκή εικόνα αφού οι ελίτ παρουσιάζονται ως ανδρείκελα σκοτεινών δυνάμεων» και παραθέτει τις τρεις αρχές της συνωμοσιολογικής πίστης: 1. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία, 2. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται να είναι, 3. Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους με αφανή τρόπο.

Έτσι και με τον κ. Τσίπρα και την ομάδα του. Δεν είναι η κοινωνία, η επιστημονική κοινότητα, η Ευρώπη που αντιδρούν μπροστά στην απροκάλυπτη προσπάθεια κατάλυσης της δημοκρατίας. Είναι το «πραξικόπημα» (τριπλό  εν προκειμένω) των παλαιών δυνάμεων (ελίτ) που θέλουν να ανατρέψουν την λαοπρόβλητη κυβέρνηση.

 

Ο κ. Τσίπρας και οι λογογράφοι του το πιθανότερο είναι να μην έχουν διαβάσει ποτέ Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ και ενδεχομένως να αγνοούν την ύπαρξή του. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα. Εφαρμόζουν κατά κεραία την βίβλο του καλού εθνικολαϊκιστή ηγέτη.  Όμως η Ιστορία διδάσκει πως η δύναμή τους δεν κρατεί πολύ αν και το κακό που επιφέρουν είναι μεγάλο.  

     

Και τώρα τι κάνουμε; Ό,τι μπορούμε. Έχει όμως σημασία δίχως αυτομαστιγώματα να γίνει αντιληπτή  στον καθένα μας κατά μόνας η ευθύνη του πολίτη. Γιατί όπως γράφει και ο Γιόζεφ Ροθ στα «Βερολινέζικα Χρονικά» , «πόσο απέχει από το κάψιμο των βιβλίων ένας λαός που διαλέγει για αρχηγό του κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ ένα βιβλίο;»

ΥΣ. Όταν ο κ. Τσίπρας ανέλαβε τα καθήκοντα του  είχε πει στον πρώτο λόγο του στη Βουλή πως «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος». Τότε όλοι είτε υποστηρικτικά είτε επικριτικά είχαμε θεωρήσει πως εννοούσε ότι  θα εφαρμόσει το Σύνταγμα κατά γράμμα. Λάθος μας. Το είχε πει καθαρά: Εμείς θα είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος. Κι όχι το Σύνταγμα.  

Όπως σχολίασε και ο καθηγητής, κ. Σταύρος Τσακυράκης (ας μου επιτραπεί ο δανεισμός του σχολίου από τα μέσα κοινωνικής ) με αφορμή την πρόταση για παράταση του ορίου ηλικίας για τους ανώτατους δικαστικούς ώστε να παραμείνει η κα. Θανου πρόεδρος του Αρείου Πάγου, «όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος, μπορείς να το γράφεις από την αρχή ανά πάσα στιγμή».

-->

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital  

Οι «Yπνοβάτες» που δεν ξέρει ο κ. Τσίπρας

Μια από τις αγαπημένες φράσεις του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα είναι αυτή  «υπνοβατών». Σχεδόν σε κάθε δημόσια τοποθέτησή του λέει πως θα πρέπει «να σταματήσει η Ευρώπη να υπνοβατεί» και τη φράση αυτή τη διανθίζει είτε με ξυπνητήρια ( «το ξυπνητήρι της αφύπνισης του υπνοβάτη» ), αγνοώντας προφανώς πόσο επικίνδυνο είναι να ξυπνήσεις τον υπνοβάτη βίαια με τον ήχο πχ από ξυπνητήρι, είτε με κατευθύνσεις («δεν πρέπει η Ευρώπη να υπνοβατεί προς τη λάθος κατεύθυνση») λες και το ζήτημα με την υπνοβασία να είναι η κατεύθυνση και πως αν υπνοβατείς προς τη σωστή κατεύθυνση δεν τρέχει τίποτα. Θα μου πείτε, λεπτομέρειες για έναν πρωθυπουργό που η τοποθέτησή του για το προσφυγικό ήταν πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα!

Για να επανέλθω όμως στην αγαπημένη φράση του κ. Τσίπρα, θέλω να πιστεύω πως γνωρίζει ότι η αναφορά του αυτή βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Christopher Clark, οι «Υπνοβάτες», που εξετάζει τις συνθήκες με τις οποίες η Ευρώπη οδηγήθηκε στον Μεγάλο Πόλεμο, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμφιβάλλω όμως αν το έχει διαβάσει. Διότι αν το είχε διαβάσει θα αναγνώριζε στον εαυτό του τις ομοιότητες με τις πολιτικές αυτές δυνάμεις και πρόσωπα που λειτούργησαν καταλυτικά στη δημιουργία του κοινωνικού αυτού κλίματος που οδήγησε την Ευρώπη στον Μεγάλο Πόλεμο.

Στο τέλος του μεγαλειώδους αυτού βιβλίου, στα συμπεράσματα, ο συγγραφέας γράφει: «Το τελευταίο τμήμα του βιβλίου γράφτηκε στο φόρτε της χρηματοοικονομικής κρίσης της ευρωζώνης του 2011-2012. Ήταν αξιοσημείωτο πως οι παράγοντες της κρίσης της ευρωζώνης, όπως εκείνοι του 2014, γνώριζαν ότι υπήρχε μια πιθανή έκβαση που θα ήταν εν γένει καταστροφική (η αποτυχία του ευρώ). [...] Με αυτή την έννοια, οι άνθρωποι του 1914 είναι σύγχρονοί μας. Αλλά οι διαφορές μας είναι εξίσου σημαντικές με τα κοινά μας σημεία. Τουλάχιστον οι υπουργοί που είχαν αναλάβει να επιλύσουν την κρίση της ευρωζώνης συμφωνούσαν σε γενικές γραμμές ποιο ήταν το πρόβλημα. [...] Οι ισχυροί υπερεθνικοί θεσμοί που παρέχουν στις μέρες μας ένα πλαίσιο για τον ορισμό των επιμέρους πρακτέων, για τη διαμεσολάβηση των συγκρούσεων και για τον  εντοπισμό των τρόπων θεραπείας ήταν ηχηρά απόντες το 1914.»

Τι μας λέει δηλαδή αυτό το απόσπασμα που προφανώς αγνοεί ο κ. Πρωθυπουργός; Πρώτα από όλα ότι ο συγγραφέας γράφοντας το βιβλίο αυτό έκανε σαφή προβολή στην Ελλάδα, στην κρίση χρέους της Ελλάδας την περίοδο 2011-2012. Μια κρίση που θα μπορούσε, σύμφωνα με τον συγγραφέα, να οδηγήσει σε μια καταστροφή όμοια με αυτή του Μεγάλου Πολέμου αλλά το κακό αποφεύχθηκε γιατί οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Ευρώπη που χειρίστηκαν την κρίση ήξεραν το μέγεθος και τη σημασία του προβλήματος και λειτούργησαν με φρόνηση. Ναι, πρόκειται για αυτούς τους πολιτικούς που ο κ. Τσίπρας ως ένας Άπις (ο εγκέφαλος της δημιουργίας της παρακρατικής οργάνωσης «Μαύρο Χέρι») προσπαθούσε να τους εξοντώσει ηθικά την ώρα που έδιναν τη δραματική μάχη αποφυγής της επανάληψης της Ιστορίας.

Μας λέει ακόμα στο απόσπασμα αυτό ο συγγραφέας, ότι σε αντίθεση με το 1914, το μεγάλο κακό αποφεύχθηκε το 2011-2012 γιατί υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κοινοτικοί θεσμοί και οι διεθνείς οργανισμοί που έδρασαν οργανωμένα και έτσι προστάτευσαν την Ελλάδα και την Ευρώπη. Αυτοί οι θεσμοί που ο κ. Τσίπρας κατήγγειλε ξανά και ξανά.

Όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν, και η πραγματικότητα τοποθετεί τους πάντες στα πραγματικά τους μεγέθη- οι πελώριες μορφές ξανάγιναν τρεμάμενες σκιές.

Όμως η ιστορία εκδικείται. Έτσι, ο κ. Τσίπρας που πλέον απολαμβάνει τα οφέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και απλώς που και που πετάει κάτι περί «υπνοβατών» αγνοώντας το τι ακριβώς σημαίνει αυτό που λέει, σύντομα θα καταλάβει πως αυτή η ευρωπαϊκή οικογένεια αλλά και οι πολιτικοί που αντιμετώπισαν τον τυχοδιωκτισμό προτάσσονταν την ευθύνη για τον τόπο, θα σταθούν και πάλι απέναντι στα σχέδια που απεργάζεται για «αλλαγή καθεστώτος» στον τόπο μας, για διάλυση των θεσμών και κατάλυση της δημοκρατίας μας.

Το ζήτημα των ΜΜΕ είναι ένα καλό παράδειγμα. Η Ευρώπη αντιδρά σε κάθε  προσπάθεια για χειραγώγηση  των ΜΜΕ και περιορισμό  της ελευθερίας του λόγου. Η  Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν ενδιαφέρονται για το «κλίμα» (όπως συνέβη με τη ματαίωση της διάσκεψης του ΣτΕ)  αλλά  μόνο για την ουσία. Και δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να καταστήσει και πάλι την Ευρώπη μια ήπειρο που υπνοβατεί. Τα παραδείγματα της Ουγγαρίας και της Πολωνίας είναι  χαρακτηριστικά. Δυστυχώς η χώρα μας ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με δήθεν αριστερή ρητορεία που όμως δεν μπορεί να  παραπλανήσει τους θεματοφύλακες του Ευρωπαϊκού θεσμικού κεκτημένου. 

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital  

Προσφυγικό: Ώρα μηδέν για την Ελλάδα

Τον Ιανουάριο του 2015 η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν παρέλαβε μόνο μια χώρα μου έβγαινε από την κρίση και τα μνημόνια, με προβλέψεις για θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μείωση της ανεργίας, αλλά και μια χώρα με ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών που ήδη εφαρμοζόταν και είχε την υποστήριξη της Κομισιόν. Ένα σχέδιο που εκπονήθηκε το 2010 και έγινε νόμος του κράτους το 2011, με δομές και προβλέψεις για αντιμετώπιση έκτακτων συνθηκών (κέντρα πρώτης υποδοχής).

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπως διέλυσε οικονομικά τη χώρα καθώς μέσα σε λίγους μήνες η χώρα μας επέστρεψε στην ύφεση με ανάγκη για μνημόνια στο διηνεκές, έτσι διέλυσε και το σχέδιο αντιμετώπισης μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Απαξίωσε δομές, έκλεισε άλλες, δεν ενεργοποίησε τα κέντρα πρώτης υποδοχής όταν ήταν ορατό πως ο πόλεμος στη Συρία προκαλούσε μεγάλα κύματα προσφύγων, διέλυσε την υπηρεσία ασύλου, κατάστρεψε την με κόπο αποκτημένη καλή σχέση με τις γειτονικές χώρες (ποιος ξεχνά τις απειλές περί αποστολής τζιχαντιστών σε ευρωπαϊκές χώρες;) και την Κομισιόν.  Στηρίχθηκε στο αφήγημα «οι πρόσφυγες έρχονται και φεύγουν» με ένα διάλειμμα στην Ελλάδα για να «λιαστούν» - μια πρακτική που εφαρμόστηκε επί κυβερνήσεως Καραμανλή και την είχε πληρώσει πολύ ακριβά η χώρα μας. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά προσπάθησε να «ντιλάρει» με ανθρώπινες ζωές ζητώντας ανταλλάγματα οικονομικά για να δεχθεί στην πραγματικότητα το ποσοστό των προσφύγων που της αντιστοιχούσε, με αποτέλεσμα φυσικά να χάσει η χώρα μας κύρος, αξιοπρέπεια, αλλά και τα αυγά και τα πασχάλια καθώς και δεν κέρδισε τίποτα όπως ήταν φυσικό από την  προσπάθεια «οικονομικής ανταλλαγής». Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει σε  μεγάλα εθνικά θέματα και σε  ζητήματα εθνικής κυριαρχίας (πχ κλείσιμο βορείων συνόρων, περιπολίες του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και εκ του πλαγίου εφαρμογή των κοινών περιπολιών, επαναφορά  θεωριών περί γκρίζων ζωνών), και εντέλει να δεχθεί μεγάλο ή μάλλον άγνωστο αριθμό προσφύγων απολύτως ανέτοιμη να τους υποδεχθεί στοιχειωδώς.

Τίποτα δεν αντιλήφθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ για την επικινδυνότητα της κατάστασης και τους διεθνείς συσχετισμούς, διόλου δεν την προβλημάτισε η περιθωριοποίηση της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές συνόδους για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης (όπως πχ στη σύνοδο των χωρών του Βίσεγκραντ), καθόλου δεν θορυβήθηκε από την προνομιακή μεταχείριση της Τουρκίας από την ΕΕ (χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμφωνία της 18ης Μαρτίου 2016), ούτε  την τρόμαξε το γεγονός ότι πλέον η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως ενιαίος χώρος με την Τουρκία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ένιωσε την ανάγκη να ακούσει προειδοποιήσεις και προτάσεις της αντιπολίτευσης. Δεν έδειξε πχ κανένα ενδιαφέρον για την πρόταση του Ευ. Βενιζέλου για πλωτά hot spots πριν την είσοδο των προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος που ως αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών στο Συμβούλιο της Ευρώπης πρότεινε στον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Γιάκλαντ.  Καμία προσπάθεια δεν κατέβαλε για να εμποδίσει τη μετατροπή της χώρας μας σε ένα ολόκληρο hotspot .   

Και το πιο επικίνδυνο από όλα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θέλησε να ακούσει τις επίμονες προειδοποιήσεις που είχαν και τη μορφή ρητά διατυπωμένης αντίρρησης  στο σχέδιο αντιμετώπισης προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών για κέντρα κράτησης στη νησιώτικη Ελλάδα. Τα κέντρα κράτησης  είτε αυτά είναι σύγχρονες εγκαταστάσεις είτε αυτά είναι αποθήκες ψυχών σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να βρίσκονται σε νησιά λόγω της ιδιαιτερότητας των ελληνικών νησιών (μικρή επιφάνεια γης στα σύνορα).

Αυτά που εξελίχθηκαν προ λίγες ημέρες στη Μόρια της Μυτιλήνης – την ίδια στιγμή που ο Πρωθυπουργός έλεγε κοινοτοπίες στην σύνοδο του ΟΗΕ στη ΝΥ- είναι μόνο η αρχή ενός πολύ μεγάλου κακού που δεν θα αντιμετωπίζεται. Αμφιβάλλω ειλικρινά αν μπορεί πια αυτή η κυβέρνηση να κάνει κάτι, ακόμα και το πιο μεγαλόθυμο και ευφυές, για να αντιστρέψει το κακό.

Η χώρα μας κινδυνεύει από μια «μαδουροποίηση» στην οικονομία και στη δημοκρατία, ενώ την ίδια στιγμή κοινωνικά θα μετατρέπεται σε τριτοκοσμικό τοπίο.  

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital 

-->

Πράγματι, κινδυνεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μας

Με μεγάλη προσοχή διάβασα την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου στο 4ο ετήσιο «Athens Democracy Forum» με θέμα «Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εχθροί της». Πράγματι, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο στα επί της αρχής θέματα που έθιξε, κάτι που αντιστράφηκε όμως απολύτως όταν έφτασε στο «δια ταύτα», στην αιτία του «κινδύνου».

Ο ΠτΔ στην ομιλία του είπε πως «η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία υπερέχει της Άμεσης Δημοκρατίας». Σωστά. Είπε επίσης πως «η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία σήμερα κινδυνεύει». Εξαιρετικά ορθό, δυστυχώς. Στη συνέχεια παρέθεσε τους τρεις παράγοντες από τους οποίους κινδυνεύει η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία: 1. «από τον κυβερνητικό δεσποτισμό, ήτοι η αυθαίρετη ή και καταχρηστική επιβολή της εκτελεστικής εξουσίας έναντι των δύο άλλων εξουσιών, δηλαδή της νομοθετικής και της δικαστικής», 2. «τα μεγάλα εμπόδια που συναντά ο Άνθρωπος όταν επιχειρεί να υπερασπισθεί τα δικαιώματά του μέσω της δικαστικής εξουσίας», και 3. «η επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού». Ως εδώ δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει. Το πρόβλημα όμως ξεκινάει από το συμπέρασμα περί του ποιος έχει την ευθύνη για όλους τους παραπάνω κινδύνους. Σύμφωνα με τον ΠτΔ, την ευθύνη την έχει ο νεοφιλελευθερισμός!

Με κάθε σεβασμό στον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι σύμφωνα με το Σύνταγμα,  ρυθμιστής του πολιτεύματος (κι δεν έχει ως αποστολή  «το να βγούμε από την κρίση το ταχύτερο δυνατό» όπως είπε ο ΠτΔ στην συνέντευξή του στο CNN και στην  Christiane Amanpour), παρακαλώ να μου επιτραπεί να αναφωνήσω και να αναρωτηθώ αν ο ΠτΔ παρακολουθεί τι συμβαίνει στον τόπο μας από τον Ιανουάριο του 2015, από τότε δηλαδή που ξεκίνησε και η θητεία του.

Ο «κυβερνητικός δεσποτισμός» της «πρώτης» και «δεύτερης» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη του κ. ΠτΔ;  Δεν θυμάται άραγε τίποτα για το plan X και τα σχέδια εμπλοκής τους στρατού για την επάνοδο στο εθνικό νόμισμα και την κατάλυση συνταγματικών ελευθεριών που αποκαλύφθηκαν με τον πιο αξιόπιστο τρόπο, από τους ίδιους δηλαδή τους συμμετέχοντες; Δεν θυμάται το κατάφωρα αντισυνταγματικό δημοψήφισμα του 2015, για  το Όχι που έγινε Ναι, και τελικά την πλήρη παράδοση της χώρας; Οι εξαγγελίες για συνταγματικό δημοψήφισμα κατά παράβαση του Συντάγματος και για επιτροπές διαλόγου για την αναθεώρηση που μόνο η χούντα χρησιμοποίησε, το κλείσιμο του ματιού για αλλαγή πολιτεύματος και εν γένει το παιχνίδι με τους θεσμούς δεν εμπίπτουν στην έννοια του «κυβερνητικού δεσποτισμού»; Η λυσσαλέα επίθεση στους πολιτικούς αντιπάλους τι είναι; Συνάδει με τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μια από τις οποίες, όπως είπε ο ΠτΔ, είναι ο «σεβασμός των δικαιωμάτων της μειοψηφίας»; Η συνεχής στοχοποίηση πολιτών που ψήφισαν «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα από κυβερνητικά στελέχη τι είναι; Η κυβερνητική στοχοποίηση δημοσιογράφων που ασκούν κριτική στη κυβέρνηση, τι είναι; Ο κ. Πολλάκης που απειλεί  τους πάντες, τι είναι;

Η «καταχρηστική επιβολή της εκτελεστικής εξουσίας έναντι των δύο άλλων εξουσιών» δεν λαμβάνει χώρα όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας που ακόμα δεν έχουν ληφθεί; Όταν προκαταλαμβάνει και ελέγχει τη Δικαιοσύνη με πρωτοφανείς πειθαρχικές διαδικασίες; Όταν μιλάει για « δικαστικά πραξικοπήματα» στις περιπτώσεις που δεν συμφωνεί με ενέργειες  της δικαιοσύνης; Το ότι η Βουλή των Ελλήνων δεν λειτουργεί πια παρά μόνο με κατεπείγουσες διαδικασίες, τροπολογίες της τελευταίας στιγμής σε νομοσχέδια για τη κύρωση διεθνών συνθηκών και με «νομοτεχνικές βελτιώσεις», τι είναι; Οι υποθέσεις Τσατάνη και Ντογιάκου τι είναι; Δεν είναι «καταχρηστική επιβολή» όταν υπουργοί προσπαθούν να κατευθύνουν τη δικαιοσύνη;  Η κατ´οικον έρευνα στη σύζυγο του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος ενώ εκείνος συνεδρίαζε για την Τράπεζα Αττικής - όπως έλεγαν και οι διαρροές Μαξίμου- τι ήταν;

Τα «μεγάλα εμπόδια που συναντά ο Άνθρωπος όταν επιχειρεί να υπερασπισθεί τα δικαιώματά του μέσω της δικαστικής εξουσίας» στα οποία αναφέρθηκε ο ΠτΔ δεν του θυμίζουν την πρωτοφανή υπόθεση Τσακυράκη – για να αναφερθώ στο πιο διάσημο ζήτημα - ενός πολίτη, καθηγητή συνταγματικού δικαίου, που εκφράζει την άποψη του για μια επιστολή που έστειλε η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κι εκείνη τον μηνύει; Μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του όταν έχει απέναντι τον ίδιο τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου;

Και για να έρθω στο τελευταίο, «η επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού» δεν θυμίζει στον κ. ΠτΔ τη διαδικασία αδειοδότησης καναλιών; Αυτό δεν έγινε; Με όρους καζίνο και με διαδικασία big brother δεν στήθηκε ένα παράλογο show με μόνο κριτήριο το αντισυνταγματικό κριτήριο του «ποιος θα δώσει τα περισσότερα» εις βάρος της πολυφωνίας, του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας μας;  Με τον υπουργό – καναλάρχη να έχει υφαρπάξει τις αρμοδιότητες της ανεξάρτητης αρχής και με περισσή αλαζονεία να δηλώνει στις κάμερες ότι θα συζητά με τους νέους καναλάρχες το πρόγραμμα!

Για όλα τα παραπάνω ευθύνη έχει ο νεοφιλελευθερισμός ή η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξάλειψη τον πολιτικό φιλελευθερισμό, τις αξίες και τις αρχές της δυτικής δημοκρατίας; Θεωρώ πως ολοφάνερα συμβαίνει το δεύτερο.

Εδώ και 21 μήνες η Ελλάδα οδηγείται σε πολιτική «σοβιετοποίηση». Μια κυβέρνηση που αποτελείται από αριστερούς και ακροδεξιούς, που αναρριχήθηκε στην εξουσία με πρωτοφανή ψέματα και διχάζοντας τον ελληνικό λαό, για να μπορέσει τώρα να διατηρηθεί στην εξουσία δεν ορρωδεί προ ουδενός: καταστρατηγεί το Σύνταγμα, επιδιώκει να αλλάξει το πολίτευμα, τρομοκρατεί τους πολίτες προβάλλοντας το προσωπείο του «πατερούλη».

Και κάπως έτσι πράγματι κινδυνεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατίας μας. Κινδυνεύει η δημοκρατίας μας, για να είμαι πιο συγκεκριμένη.

Και δυστυχώς το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα τουλάχιστον ενεργοποιηθεί με τρόπο τέτοιο ώστε να μπορεί να σταματήσει το κακό. Είναι περίεργο ότι διεθνώς κανείς δεν ασχολείται με ζητήματα που βρίσκονται πολύ κοντά με αυτά που συμβαίνουν στην Ουγγαρία και την Πολωνία, δυο χώρες που κατηγορούνται για προσβολή των ευρωπαϊκών αξιών. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως χώρα των Βαλκανίων και όχι της Δυτικής Ευρώπης. Διόλου τυχαίο δεν είναι ότι στην διακήρυξη της Μπρατισλάβα, όπως επεσήμανε ο καθηγητής Τάκης Ιωακειμίδης σε  σχετικό άρθρο* του, στο ζήτημα του μεταναστευτικού δεν υπήρχε μια λέξη για την Ελλάδα, «εκτός βέβαια εάν η χώρα μας έχει ομαδοποιηθεί με αυτές των Δ. Βαλκανίων».  

«Τα σκυλιά ουρλιάζουν αλλά δεν έχουν δόντια να δαγκώσουν», μας είπε ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι αντιμετωπίζει τους πολίτες που φτωχοποιούνται καθημερινά και τη δημοκρατία μας που ασθενεί: ως ξεδοντιασμένα σκυλιά.

Κι αυτό ναι, είναι η μεγάλη απειλή. Η απειλή για τη δημοκρατία, η απειλή για τη χώρα μας, για το παρόν και το μέλλον της. 

***

-->

*http://ekyklos.gr/sb/276-bratislava.html

** Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Capital 

Η ελληνική κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη του Ρίο

Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενες κι είχες πια ξεχάσει πώς ήταν, μέσα στην ασφυκτική από τη ζέστη μιζέρια ενός άλλου Αυγούστου, ενός Αυγούστου δίχως σχέδια και προσδοκίες για έναν καλύτερο Σεπτέμβρη, από το κουτί της τηλεόρασης ξεπρόβαλε το λησμονημένο σου είδωλο και κάπως σαν να σου θύμισε πώς ήσουν και πώς μπορείς να είσαι. Ήταν αυτή η αναπάντεχη εικόνα των αθλητών που αγωνίστηκαν και κέρδισαν, που σου θύμισε έννοιες καταχωνιασμένες, αυτές της προσπάθειας, της επιτυχίας, της χαράς, της εθνικής υπερηφάνειας. Κι ίσως αυτό είναι που καθιστά τους ολυμπιακούς αγώνες του 2016 στο Ρίο τους πιο σημαντικούς αγώνες των τελευταίων ετών για τον τόπο μας. Λειτούργησαν σαν καθρέφτης αλλά και ως ξυπνητήρι.

Από τον Ιανουάριο του 2015 η ελληνική κοινωνία ζει τη σταδιακή αλλά και ταχύτατη μετάλλαξή της σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Η «ελπίδα» που αποκαλύφθηκε πως ήταν μια εν ψυχρώ «απάτη», τα αμέτρητα αδιανόητα που αποκαλύπτονται (όπως γύρω από την κυβερνητική προετοιμασία για πραξικόπημα), η απροθυμία της αντιπολίτευσης να πάρει σοβαρές πρωτοβουλίες γιατί «δεν την συμφέρει ακόμα πολιτικά», ο διεθνής εξευτελισμός και περιθωριοποίηση της χώρας μας, η υποχώρηση των εθνικών θεμάτων και τόσα όλα, σιγά σιγά μας έπεισαν πως αυτό είναι το πεπρωμένο μας και αυτή η «κανονικότητά» μας. Είμαστε πια καταδικασμένοι να αναζητάμε τρόπους τυπικής επιβίωσης δίχως προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά μας. Θα έχουμε μια εχθρική κυβέρνηση που θα μας απειλεί λέγοντας ότι η θητεία της διαρκεί έως το 2019!

Θα περπατάμε, άραγε, με το κεφάλι σκυφτό κάνοντας ότι δεν βλέπουμε τα αδίστακτα παιχνίδια της κυβέρνηση με τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη δικαιοσύνη, καμώμενοι τους αδιάφορους όταν ακούμε για σχέδια κατάλυσης του συντάγματος με χουντικές μεθοδεύσεις, παριστάνοντας τους ευχαριστημένους για τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος και τα λουκέτα στις επιχειρήσεις (αποδεχόμενοι το σχήμα «τώρα πληρώνουν οι πλούσιοι που σου ρούφαγαν το αίμα» κι ας είσαι εσύ ο ίδιος αυτός που καταστράφηκε και η επιχείρησή σου δεν ήταν παρά ένα μικρό ανθοπωλείο ή ένα κατάστημα ρούχων), αλλάζοντας κουβέντα όταν κάποιος αναρωτιέται με βροντερή φωνή αν είναι νόμιμος ο τρόπος που γίνεται η αδειοδότηση των καναλιών, διαβάζοντας αμίλητοι στις εφημερίδες για νέους τρόπους εντοπισμού του «πλούτου» μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γνωρίζοντας πως, αν πεις κάτι, η απάντηση θα είναι «γιατί, έχεις τίποτα να κρύψεις;» (μια φράση από τα πολύ παλιά), πληρώνοντας αγόγγυστα φόρους κι άλλους φόρους κι, αν κάπως δυσανασχετήσεις, θα σου θυμίζουν πως «εσύ μας ψήφισες, το ήξερες», επιπλήττοντας το παιδί σου που ζητάει να βρει μια καλύτερη δουλειά υπενθυμίζοντάς του πως άλλοι δεν έχουν να φάνε. Κι αν κάτι σου έχει μείνει, είναι να παρακολουθείς στα φιλοκυβερνητικά ρεπορτάζ το καγκελάρι («όχι οποιοδήποτε δημοτικό χορό» όπως σε ενημέρωσαν τα επίσημα ΜΜΕ) που χόρεψε ο πρωθυπουργός μας, αυτός ο πρωθυπουργός που είναι ένας από εμάς, το «το δικό μας παιδί» που έχει μαζί μας «γνήσια και άδολη σχέση» και χορεύει με τον παπά του χωριού, κι ας κάνεις τη σκέψη μέσα σου πως εσύ φέτος δεν χόρεψες σε κανένα πανηγύρι, δεν είχες διάθεση, οι έγνοιες σε βάραιναν αλλά δεν πειράζει, γιατί έχεις πρωθυπουργό που χορεύει αυτός για σένα, είναι αυτός που κάνει όσα εσύ δεν μπορείς, ο πατερούλης που θυσιάζεται γιατί νοιάζεται για σένα.

Και κάπως έτσι βυθισμένοι στην αποδοχή της σιωπής και στην καταστολή όποιας επιθυμίας, εμφανίστηκε στην τηλεόραση μια εικόνα που κάτι μας θύμισε, μια εικόνα που μας έκανε να νιώσουμε κεφάτοι για ζωή δίχως να ξέρουμε γιατί. Ήταν αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση εικόνα της Άννας Κορακάκη. Στην αρχή δεν κατάλαβες. Θα ήταν η χαρά της αθλήτριας που σε συνεπήρε. Κι έπειτα ήρθε ο Λευτέρης Πετρούνιας και ο Σπύρος Γιαννιώτης και η Κατερίνα Στεφανίδη και οι Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής και όλοι οι αθλητές που αγωνίστηκαν και πέτυχαν μικρές και μεγάλες νίκες. Και μαζί με τα μετάλλια ήρθαν και οι ιστορίες τους. Ιστορίες προσπάθειας, αγώνα, επιτυχίας. Και κάπως έτσι μέσα από τις δικές τους ζωές ξεπρόβαλε η δική σου θύμηση.

Όχι, δεν ήμασταν έτσι πριν ενάμισι χρόνο. Δεν ήμασταν σιωπηλοί, δεν ήμασταν παραδομένοι. Είχαμε όνειρα και διάθεση. Θέλαμε το καλύτερο και το παλεύαμε, με σωστό ή λάθος τρόπος δεν έχει καμία σημασία. Δεν είχαμε χαμηλές προσδοκίες.

Πώς γίναμε έτσι τώρα; Σκιές του εαυτού μας.

Και εκεί μπλεγμένοι ανάμεσα σε συναισθήματα, σκέψεις και ερωτήματα ήρθε η κυβερνητική επίθεση στον Πύρρο Δήμα, μια παράλογη επίθεση προς τον ολυμπιονίκη σύμβολο της Ελλάδας που κέρδιζε και ανέβαινε, του άλλου μας εαυτού, αυτού που κάποιοι θέλησαν να λησμονήσουμε, τη στιγμή μάλιστα που άλλοι ολυμπιονίκες σήκωναν περήφανα την ελληνική σημαία στο Ρίο. Κι ήταν μια φράση του Πύρρου από τα παλιά που βοήθησε να κατανοήσουμε το σήμερα: «Αρνούμαι την αλβανοποίηση στην οποία οδηγείται η ελληνική κοινωνία. Αρνούμαι τα παιδιά μας να στέκονται σε ουρές για 1 κιλό τυρί ή 10 αυγά ή 60 γραμμάρια κιμά (αμφιβόλου προελεύσεως) κάθε μήνα με ένα κουπόνι στο χέρι όπως στάθηκα εγώ. Αρνούμαι να μεγαλώσουν με έναν Χότζα πάνω απ' το κεφάλι τους και τον φόβο στην ψυχή τους» είχε πει μόλις πριν ένα χρόνο απαντώντας σε επιθέσεις. Τότε που κυβέρνηση οργάνωνε τον «πραξικόπημα».

Γι' αυτό κι έχουν ιδιαίτερη σημασία οι φετινοί ολυμπιακοί αγώνες. Οι εικόνα των αθλητών αυτών, η εικόνα της προσπάθειας, της χαράς, των προσδοκιών, η εικόνα της μη παραίτησης μάς θύμισε πως κάποτε ήμασταν κι εμείς έτσι. Και μπορούμε να ξαναγίνουμε.

* Αναρτήθηκε στην Athens Voice