Πού πήγες κι έμπλεξες, Πέτρο;

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον το «διάλογο» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από το ζήτημα «Πέτρος Τατσόπουλος»! Κορωνίδα του «διαλόγου» αυτού είναι φυσικά το άρθρο του κ. Μουλόπουλου, πρόεδρου του ΔΣ της «Αυγής», διαβόητου για τις σταλινικές του απόψεις και νυν στενού συνεργάτη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και εξ απορρήτων του κ. Τσίπρα.

Αλλά και οι δηλώσεις του κ. Βούτση συμβάλλουν τα μάλα σε αυτό το «διάλογο», μια και ενημέρωσε διά μέσου των τηλεοπτικών δεκτών πως ο Πέτρος Τατσόπουλος δεν συντάσσεται με την κομματική γραμμή η οποία ορίζει τον πόλεμο στα «ΝΕΑ» και επομένως επίκειται η διαγραφή του. Κι είναι ίσως η πρώτη φορά που ακούμε για διαγραφή στελεχών –διότι το χρέος το διαγράφουν κάθε μέρα– από την «προοδευτική αριστερά», ίσως γιατί η μεγάλη στροφή τους προς το «ρεαλισμό», εκτροχιάστηκε προς την κομμουνιστογενή αριστερά.

Τη διαδρομή του Πέτρου Τατσόπουλου, βέβαια, την παρακολουθώ δύο δεκαετίες τώρα. Και θα έλεγα πως συνηθίζει να εισέρχεται καλόπιστα σε ναρκοπέδια με περισσή άγνοια κινδύνου. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω άρθρο υπέρ του Πέτρου, που στην ουσία του είναι υπέρ της Δημοκρατίας, υπέρ της κοινής λογικής.

Θυμάμαι την τελευταία φορά, που το ζήτημα ήταν και πάλι το δικαίωμα στο χιούμορ. Τότε που για κάτι που είχε πει για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο facebook δέχονταν απειλές και χλεύη από όλον τον ακροδεξιό ζόφο, και όχι μόνο.

Με αυτά και με αυτά, ο Πέτρος τιμήθηκε από τους πολίτες με το αξίωμα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Φευ, θα νόμισε πως ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ της ανανεωτικής Αριστεράς, της Αριστεράς της διανόησης, Αμ δε!

Κατά την αστραπιαία αυτή διαδρομή όπου το 4% έγινε 24%, ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα-όχημα διαμαρτυρίας και τέκνο της κοινωνικής κρίσης, από κόμμα της ανανεωτικής Αριστεράς μεταμορφώθηκε σε σταλινικό κόμμα που συνεργάζεται, κατά δήλωσή του, και με το διάβολο για να πάρει την εξουσία, για ίδιον όφελος. Με τη νέα του όψη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδέχεται την άλλη άποψη, ούτε καν την άποψη. Το χιούμορ δεν έχει θέση στο κόμμα, η κριτική απαγορεύεται, και το «ή εμείς ή αυτοί» παίρνει σάρκα και οστά, με στόχο τον εθνικό διχασμό. Οι «διαφωνούντες» με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ λοιδορούνται στο όνομα της κομματικής αντίληψής του περί λαϊκής βούλησης και ο πολιτικός αντίπαλος προβάλλεται ως λαομίσητος εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί πολιτικά (αλλά και βιολογικά, γιατί όχι;). Και φυσικά κανένας ενδοιασμός δεν υπάρχει στο να αποκαλεί ο κ. Τσίπρας «πολύ βαρύ για να τον σηκώσεις» τον πολιτικό του αντίπαλο από το βήμα της Βουλής, ενώ ταυτοχρόνως πετά τόνους λάσπης, γνωρίζοντας καλά πως πρόκειται για λάσπη. Κι αν του ζητήσεις εξηγήσεις για τις συμφωνίες που μοιάζει να έχει συνάψει με τα πιο σκοτεινά συμφέροντα, αραδιάζει διάφορα περί χούντας που δεν τελείωσε το 1973 και για κυβέρνηση κατοχής και δοσίλογων, βροντοφωνάζοντας πως δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις σε κανένα διότι «τα χέρια του είναι καθαρά». Μας τα λέγανε κι άλλοι αυτά για τα «καθαρά χέρια», μέχρι που ήρθε ο Σεπτέμβρης.

Κάπως έτσι δεν θα δεχόταν ποτέ ο σταλινικός πια ΣΥΡΙΖΑ το σχόλιο του Πέτρου υπέρ Βαλλιανάτου, όταν όλοι οι δήθεν «αριστεροί» ζητάγανε την κεφαλή του επί πίνακι επειδή είπε, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα που στοίχισε τη ζωή δύο νέων ανθρώπων, «είμαστε όλοι χρυσαυγίτες», λες και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Βαλλιανάτος, τους αγώνες του για τα δικαιώματα όλων όσων δεν έχουν φωνή, τη συνεχή σύγκρουσή του με το φασισμό, και το πνεύμα της φράσης του.

Κάπως έτσι δεν θα δεχόταν ο σταλινικός πια ΣΥΡΙΖΑ το σχόλιο του Πέτρου υπέρ της ελευθερίας του λόγου και κατά της εφημερίδας «Αυγή», που χαρακτήριζε τους συγγραφείς Χωμενίδη, Τριανταφύλλου και Χειμωνά «β΄ διαλογής» επειδή δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, και τον Δ. Χαντζόπουλο «εντεταλμένο του καθεστώτος» επειδή έκανε ένα χιουμοριστικό σκίτσο για το σόου που είδαμε την περασμένη Κυριακή από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη Ραχήλ Μακρή στην Αγ. Παρασκευή, προς τέρψιν των τηλεθεατών των ειδήσεων των 8.

(Κι όποιος θέλει να μιλήσει για πραγματικό σεξισμό, δηλώνω παρούσα. Δεν θα χάσουν οι έννοιες το νόημά τους για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση.)

Φυσικά, αυτό που κυρίως ενόχλησε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δημοσίως διατυπωμένη αντίρρηση του Πέτρου Τατσόπουλου στα σχέδια της ηγεσίας να συνεργαστούν με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τον Καμμένο. Γιατί ο Πέτρος έχει δημοκρατικά όρια, δεν θέλει να συνεργαστούν και με το διάβολο για να γίνουν κυβέρνηση, και δεν απεχθάνεται μόνο το μαύρο φασισμό, αλλά το φασισμό με όποιο χρωματικό επικάλυμμα κι αν έχει.


Ματαιοπονεί, φυσικά. Γιατί όσο θα κορυφώνεται η διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησης για την έξοδο από τα μνημόνια, τόσο θα σκληραίνει και η «γραμμή» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που τρέμει μη και πετύχει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ προς όφελος της χώρας.

Προταση δυσπιστίας = Ψήφος εμπιστοσύνης του Τσίπρα στην τρόικα

Αν ήμασταν μια χώρα με μια αξιωματική αντιπολίτευση που σέβεται τον θεσμικό της ρόλο, τι θα σήμαινε η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο κ. Τσιπρας, εν τω μέσω της τελευταίας κρίσιμης διαπραγμάτευσης με την τρόικα και τους εταίρους που αν πετύχει θα οδηγήσει τη χώρα στην ασφαλή έξοδο απο την κρίση και τα μνημόνια;

Θα σήμαινε ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζητά απο τους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου να ρίξουν την κυβέρνηση και άρα εκ των πραγμάτων να αποτύχει η διαπραγμάτευση και η χώρα να παραμείνει για πάντα στην σκληρή επιτήρηση και στα μνημόνια.

Ναι, ξέρω, θα μου πείτε πως ο κ. Τσιπρας δεν την εννοεί την πρόταση δυσπιστίας και δεν επιθυμεί στην πραγματικότητα να πέσει η κυβέρνηση, και πως η πρίταση δυσπιστίας είναι απλώς ενα κόλπο επικοινωνιακό για να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική του ομάδα που έχει διαρραγεί λόγω της διγλωσσίας του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένων και των απίθανων δηλώσεων του κ Τσίπρα απο το μακρινό Τέξας.

Μάλιστα. Αυτά ολα όμως τα γνωρίζει άραγε η τρόικα και οι εταίροι μας; Κι έστω, αν τα γνωρίζουν, είμαστε βέβαιοι πως θα λειτουργήσουν καλόπιστα υπέρ Ελλάδας;

Οχι βέβαια. Και αυτή είναι η σκληρή αλήθεια: η πρόταση δυσπιστίας του Αλέξη Τσίπρα δίνει ανάσα και επιχειρήματα στην τροικα για να επιμείνει στα παράλογα αιτήματά της για πιο σκληρή λιτότητα και για νέα μέτρα, τη στιγμή μάλιστα που φάνηκε να κάμπτεται η "αποφασιστικότητα" της λόγω της ομοφωνίας και της δυναμικής που επιδεικνύουν τα δυο πολιτικα κόμματα της συγκυβερνήτης.

Φυσικα ούτε η τροικα θα καταφέρει να κάμψει την αποφασιστικότητα του Αντώνη Σαμαρα και του Βαγγέλη Βενιζέλου, ούτε ο Αλεξης Τσιπρας θα κατορθώσει να καταδικάσει τη χώρα στην ες αει επιτήρηση.

Όμως οι πολιτικοί άντρες κρίνονται και απο τις προθέσεις. Και οι προθέσεις του Αλέξη Τσίπρα ειναι ολοφάνερες πια: θελει να μην σηκώσουν ποτέ κεφάλι οι πολίτες και η χώρα ώστε να μπορεί ο ίδιος να ασκεί για πάντα εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση. Εκτός κι αν η κατάσταση ειναι ακόμη χειρότερη και ο γλυκύτατος Αλεξης δεν ειναι παρά ενα φερέφωνο σκοτεινών συμφερόντων. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτο.

Βέβαια δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός οτι τα μονα κοινοβουλευτικά κόμματα που τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της προτάσεως δυσπιστίας ηταν η Χρυση Αυγη και ο Καμμενος.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Να γνωρίζουν πάντως πως η Ελλαδα, η Ελληνική Δημοκρατία, η αστική δημοκρατία,  θα νικήσει.

Sutton's Law: Η αλήθεια πάντα βρίσκεται μπροστά μας

Στην εγκληματολογία, συχνά, γίνεται επίκληση στον νόμο του Sutton, «Sutton's Law». Ο Willie Sutton ήταν ένας διαβόητος ληστής τραπεζών. Πιο γνωστός όμως έγινε για την απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησαν γιατί λήστευε τράπεζες. «Γιατί εκεί είναι τα λεφτά» είχε απαντήσει αυτονοήτως! Έκτοτε, η αναφορά στο νόμο του Sutton σημαίνει πως όταν προσπαθείς να εξηγήσεις ένα γεγονός, ξεκίνα από το οφθαλμοφανές.

Ο νόμος του Sutton μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας τις περίτεχνες αναλύσεις σχετικά με «μυστικές δυνάμεις» του «παρακράτους» και «ξένων κέντρων» που μπορεί να «κρύβονται» πίσω από το τρομοκρατικό χτύπημα που στοίχησε τη ζωή του Μάνου Καπελώνη και του Γιώργου Φουντούλη, και τραυμάτισε σοβαρά τον Αλέξανδρο Γέροντα. Γιατί, αλήθεια, προσπαθούμε να κατασκευάσουμε θεωρίες συνωμοσίας και δεν ξεκινάμε τουλάχιστον από την αυτονόητη εξήγηση;

Η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση που ο βασικός πυρήνας της «ιδεολογίας» (ιδεοληψίας) της εδράζεται στη βία και στο έγκλημα, στην επιβολή διά της βίας, του φόβου και της φυσικής εξόντωσης των «αντιπάλων». Καθ’ όλη τη διάρκεια της δράσης τους απειλούν, δέρνουν, δολοφονούν, ως ναζί που είναι. Τα μέλη της βέβαια στο σύνολό τους δεν είναι απαραίτητο να συμμετέχουν ούτε να γνωρίζουν τις δράσεις της, μια και υπάρχουν διαβαθμίσεις στην εγκληματική αυτή οργάνωση. Όσο πιο κοντά στον «αρχηγό» τόσο περισσότερα γνωρίζεις, και τανάπαλιν. Και εξάλλου τα γεγονότα παρουσιάζονται πάντα αντίστροφα στους «δικούς τους», γνήσιοι απόγονοι ως είναι του γκέμπελς, και σε αυτό συνεπικουρεί η κοινωνική απαξίωση των συμβατικών ΜΜΕ.

Στις 18 Σεπτεμβρίου η Χρυσή Αυγή δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Μετά από αυτή τη δολοφονία, δεν ήταν λίγοι όσοι έλεγαν πως υπήρχε ισχυρή πιθανότητα να υπάρξει «απάντηση» από αυτόκλητες ομάδες «τιμωρών» που νομίζουν ότι διαφέρουν από τη Χρυσή Αυγή, αλλά στην πραγματικότητα έχουν τις ίδιες αντιλήψεις και προσφεύγουν στις ίδιες πρακτικές. Άλλωστε η βία είναι ένα άκρο.

Όσον αφορά στο αν ήταν ή όχι προβοκάτσια, ελάχιστη σημασία έχει, διότι ακόμα κι αν δεν ήταν προβοκάτορες λειτούργησαν ωσάν να είναι. Θυμηθείτε ένα άλλο παρόμοιο τρομοκρατικό χτύπημα: στις 5 Ιανουαρίου του 2009, τρεις άγνωστοι πυροβολούν κατά αστυνομικών που φρουρούσαν το Υπ. Πολιτισμού στα Εξάρχεια, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί βαριά ο αστυνομικός Διαμαντής Μαντζούνης. Το χτύπημα αυτό, που ακολούθησε της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό κι είχε αναγνωστεί ως αντίποινα στη δολοφονία του, σήμανε  το τέλος των διαδηλώσεων που ξεκίνησαν την 6η Δεκεμβρίου 2008 και την απαρχή του φόβου.

Η αστυνομία και η αντιτρομοκρατική κάνουν τη δουλειά τους και ελπίζουμε πως σύντομα θα έχουν αποτελέσματα.

Όμως, την τρομοκρατία δεν τη ξεριζώνει η αστυνομία. Την τρομοκρατία τη σταματάμε εμείς, οι πολίτες. Η τρομοκρατία διαφέρει από το ποινικό έγκλημα γιατί έλκει τη δύναμή της από τη λαϊκή αποδοχή που έχουν οι πράξεις της.

Όταν τον Ιούνιο του 2010, μια βόμβα μέσα σε ένα πακέτο με προορισμό τον τότε υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη «έσκασε» στα χέρια του υπασπιστή του Γεώργιο Βασιλάκη τον Ιούνιο του 2010, αφαιρώντας του τη ζωή, και λίγες μέρες αργότερα εμφανίζονταν σε τοίχους της Αθήνας η φράση «Πακέτο στη Βουλή», τότε μπορούσε κανείς με ασφάλεια να εκτιμήσει πως ο κύκλος αίματος δεν θα έκλεινε ούτε εύκολα ούτε σύντομα, με μόνο νικητή: το φόβο και ό,τι θρέφεται από αυτόν.

Κι ας μην έχουμε αμφιβολίες. Πιο γόνιμο έδαφος για την ενδυνάμωση νεοναζιστικών μορφωμάτων από το φόβο, δεν υπάρχει. Πάνω στο φόβο των πολιτών πατάνε οι ναζί προσφέροντάς τους στη συνέχεια «προστασία». Κι όλες αυτές οι θεωρίες περί παρακράτους, μυστικών υπηρεσιών, ξένων κέντρων και σχεδίων αποσταθεροποίησης, απλώς εντείνουν το φόβο και ενδυναμώνουν τη Χρυσή Αυγή.

Η μοναδική οδός για να μη θρηνήσουμε κι άλλους νεκρούς είναι να καταδικάσουμε απόλυτα και εξολοκλήρου, όλοι μαζί, την τρομοκρατία από όπου κι αν προέρχεται, όπου κι αν αποσκοπεί. Η χώρα μας έχει συντεταγμένους θεσμούς και δεν χρειάζεται αυτόκλητους τιμωρούς, μήτε προστάτες.

* Αναρτηθηκε στην Athens Voice 

Το ζήτημα Τζιτζικώστα δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό

Πριν κάποιες εβδομάδες, οι τομείς Παιδείας, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ έστειλαν επιστολή στον Υπουργό Παιδείας ζητώντας συνάντηση για να συζητηθεί ο τρόπος με τον οποίο οι φετινοί εορτασμοί της 28ης Οκτωβρίου θα είχαν σαφή αντιφασιστικό και αντιναζιστικό χαρακτήρα.

Ακολούθησε συνάντηση μεταξύ του Γραμματέα του Κινήματος Νίκου Ανδρουλάκη και του Υπουργού Παιδείας, κατά την οποία συμφωνήθηκαν δράσεις για την 28η Οκτωβρίου.

Όμως, λίγες ημέρες αργότερα, τα πρώτα δείγματα από την πλευρά της ΝΔ έδειξαν πως οι προθέσεις δεν υπηρετούνται από τις πράξεις.

Το πρώτο δείγμα ήρθε από την πλευρά του Υπουργού Άμυνας κ. Αβραμόπουλου, ο οποίος έκρινε σκόπιμο να αποφασίσει την επαναφορά αρμάτων και αεροπλάνων στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Σημειώνουμε ότι ο Ευ. Βενιζέλος ως ΥΠΕΘΑ είχε αποφασίσει μετά από εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας να μην μετέχουν μηχανοκίνητα στις παρελάσεις. Όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά και για λειτουργικούς λόγους. «Τα άρματα δεν είναι για επίδειξη, αλλά για άμυνα», απάντησε το ΠΑΣΟΚ στον Δ. Αβραμόπουλο, ζητώντας την άμεση ανάκληση της απόφασής του. Αλλά ο Δ. Αβραμόπουλος δεν ανακάλεσε, λαμβάνοντας φυσικά το πολιτικό κόστος των επιλογών του, αλλά και πλήττοντας τον χαρακτήρα που θα έπρεπε να έχει η 28η Οκτωβρίου.

Το δεύτερο δείγμα ήρθε λίγο αργότερα με την πρωτοβουλία του Περιφερειάρχη Μακεδονίας κ. Τζιτζικώστα, να καλέσει τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής στην εξέδρα των επισήμων. Απάντησε μάλιστα εξαιρετικά προσβλητικά στις σχετικές αντιδράσεις του Δημάρχου Θεσσαλονίκης, κ. Μπουτάρη, προβάλλοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα ομοφοβία που δεν συνάδει με τη θεσμική του ιδιότητα, καθώς μίλησε για «άλλες παρελάσεις» που επιδοκιμάζει ο κ. Μπουτάρης, υπονοώντας τις gay pride.

Το ΠΑΣΟΚ κάλεσε άμεσα «τον Περιφερειάρχη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανακαλέσει αμέσως την πρόσκληση στους εκπροσώπους του μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Οι πολιτικοί άνδρες κρίνονται από τη στάση τους στα ζητήματα ουσίας και όχι στους τύπους. Αυτό επιβάλλουν τα ήθη των Ελλήνων και αυτό οφείλει να πράξει. Τέτοιο ήταν το ΟΧΙ των Ελλήνων», όπως δήλωσε η ΝΕ ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης. Αιχμηρή ήταν και δήλωση της νεολαία ΠΑΣΟΚ: «Ο κ. Τζιτζικώστας επιχειρώντας να διορθώσει το λάθος του, υπέπεσε σε νέο μεγαλύτερο με τις δηλώσεις του. Τα υπονοούμενα που αφήνει στη δήλωση του κατά του Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρη, για τη στήριξη του τελευταίου στην παρέλαση του PRIDE είναι ρατσιστικά και πολιτικά απαράδεκτα. Ο κ. Τζιτζικώστας πρέπει να επιλέξει: ή με τους χρυσαυγίτες ή απέναντι σε αυτούς»

Αλλά ο κ. Τζιτζικώστας δεν φάνηκε να αντιλαμβάνεται το λάθος του. Προχώρησε σε ακόμα μεγαλύτερο, δηλώνοντας σε πρωινή εκπομπή του Mega, ότι εμμένει στην απόφασή του. Τόνισε μάλιστα ότι το ΠΑΣΟΚ είναι… εγκληματική οργάνωση λόγω του Άκη!

Το ΠΑΣΟΚ φυσικά ζήτησε άμεσα την παραίτηση του κ. Τζιτζικώστα «λόγω έλλειψης δημοκρατικού ήθους αλλά και λόγω ακραίας ανοησίας». Το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που ζήτησε από τον Περιφερειάρχη να ανακαλέσει.

Κάπως έτσι βέβαια ο σαφής αντιναζιστικός χαρακτήρας της 28ης Οκτωβρίου πήγε περίπατο, με αποκλειστική ευθύνη κορυφαίων στελεχών της ΝΔ. Πράγμα ιδιαιτέρως επικίνδυνο για την εξαιρετικά δύσκολη μάχη που δίνει η Ελληνική Δημοκρατία απέναντι σε αυτούς που θέλουν να την καταλύσουν.

Να θεωρηθούν τα προαναφερόμενα περιστατικά ως μεμονωμένα και αυτόνομα; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική αν λάβει κανείς υπόψη του και το περίφημο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Δημοκρατία «90+1 κακουργήματα της εγκληματικής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ» που «τεκμηρίωνε» τη δήλωση της ηγεσίας της νεοναζιστικής οργάνωσης πως το ΠΑΣΟΚ - και όχι η Χρυσή Αυγή-είναι εγκληματική οργάνωση. Ομολογήθηκε έτσι πλήρως η ολόψυχη σύμπλευσή της με τη Χρυσή Αυγή.

Εξάλλου η ίδια εφημερίδα Δημοκρατία, που εφάπτεται με κύκλους πέριξ του Μαξίμου, είχε εγκαλέσει, μία μέρα πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τη Χρυσή Αυγή διότι απέκλειε τη συνεργασία της με τη ΝΔ, χαρακτηρίζοντάς τη δεύτερη «ανάδελφο παράταξη»! Η εφημερίδα αυτή, που υπάρχει μόνο για να λασπολογεί κατά του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη ομάδα στο εσωτερικό της ΝΔ που προτιμά τη συνεργασία ΝΔ- ΧΑ, αντί της συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, εις βάρος βέβαια όχι μόνο της κυβερνητικής σταθερότητας, αλλά και του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματός μας.

Είναι περιττό να αναφερθώ σε ονόματα, διότι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ... γνωριζόμαστε.

Η ηγεσία της ΝΔ, εφόσον πραγματικά ενδιαφέρεται για τη χώρα και την πολιτική αλλά και την πολιτειακή σταθερότητα, έχει υποχρέωση να απομονώσει άμεσα και έμπρακτα τα στελέχη της που δρουν κατ’ αυτό τον τρόπο. Στην εθνική προσπάθεια για την προστασία της δημοκρατίας και της χώρας, δεν μπορεί να επικρατεί διγλωσσία. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές -ούτε να είναι το μοναδικό κόμμα ευθύνης της χώρας.

Κι αν η ΝΔ έχει «πρόβλημα» με τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ, ο εκφραστής της σοσιαλδημοκρατίας έχει πολλούς περισσότερους λόγους να μην επιθυμεί την συνεργασία με τη συντηρητική παράταξη, που σε τελική ανάλυση είναι και ο εκφραστής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρώπης, με τις οποίες είμαστε σε ευθεία σύγκρουση, ως χώρα και ως παράταξη.

Όσο για την καραμέλα περί Άκη, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή ύστερα από την εξεταστική που προκάλεσε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Αν θέλει η ΝΔ, έχουμε κι εμείς πολλές ιστορίες να πούμε για Παπαγεωργόπουλο, Ψωμιάδη, Βατοπαιδι, δομημένα ομόλογα, κουμπάρους της επιτροπής ανταγωνισμού, Βουλγαράκη κ.λπ.

Τώρα όμως προέχει η χώρα, προέχει η Δημοκρατία.

Η παραίτηση Τζιτζικώστα είναι το αυτονόητο επόμενο βήμα, αλλά δεν αρκεί. Η απομόνωση της ομάδας στελεχών της ΝΔ που επιδιώκουν τη συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή είναι η βασική προϋπόθεση για την ομαλή εξάντληση της τετραετίας υπέρ της πατρίδας.

Άρθρο στο ΕΘΝΟΣ | Η Κεντροαριστερά, για την επόμενη μέρα της χώρας

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, η κεντροαριστερά ήταν το πλειοψηφικό ρεύμα που εκφραζόταν κυρίως μέσα από το ΠΑΣΟΚ.

Κι έπειτα ήρθε η κρίση. Μολονότι η κεντροαριστερά διεθνώς δεν είθισται να κρατά την πρώτη γραμμή της μάχης - μισεί τις δυσάρεστες αποφάσεις- στην Ελλάδα ο ιστορικός εκφραστής της, το ΠΑΣΟΚ, έκανε τη διαφορά καθώς διαχειρίστηκε μόνο του έναν «πόλεμο», έναν οικονομικό πόλεμο. Ενώ η συντηρητική παράταξη στάθηκε απέναντι, μαζί με τις αριστερίζουσες δυνάμεις.

Στο δεύτερο μισό της κρίσης, όταν η κεντροαριστερά έχασε δυνάμεις, ο ιστορικός εχθρός της, η δεξιά, αναγκάστηκε να προσφέρει υποστήριξη. Κι αυτό μπορεί μεν να βοήθησε τον εθνικό στόχο αλλά έβλαψε την κεντροαριστερά, δίχως να είχε δα και πολύ μεγάλη σημασία στη μεγάλη εικόνα τη στιγμή εκείνη.    

Τώρα όμως έχει. Τώρα που πλησιάζει η στιγμή που πρέπει να «διαχειριστείς την ειρήνη», έχει σημασία η κεντροαριστερά να είναι και πάλι δυνατή, να είναι και πάλι ο ρυθμιστής των εξελίξεων. Γιατί δεν πρέπει να συμβεί είναι αυτό που έγινε σε άλλες περιόδους, συμβατικών πολέμων. Το τέλος του «πολέμου» να σημάνει την αρχή ενός εμφυλίου ούτε να οδηγήσει σε μια συντηρητικοποίηση της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής του τόπου. Κι αν κάτι δείχνουν με σαφήνεια οι δημοσκοπήσεις είναι ότι η διχαστική πόλωση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, θρέφει τη Χρυσή Αυγή. Λογικό, διότι αν δεν εκλείψει ο  φασίζων λόγος, πως θα εκλείψει ο φασισμός;

Εδώ εντάσσεται η συζήτηση για την κεντροαριστερά: στη διαχείριση της μεταμνημονιακής εποχής. Η πρωτοβουλία των 58 για τη στήριξη της κεντροαριστεράς, για τη Προοδευτική Δημοκρατική Παράταξη, είναι μια σημαντική αφετηρία.

Δεν υπάρχει όμως χρόνος για χάσιμο. Η Κεντροαριστερά δεν είναι μια «αφηρημένη ιδέα» ή ένας γεωγραφικός χώρος στον πολιτικό χάρτη. Η Κεντροαριστερά από μόνη της δεν «τρώγεται», δεν οδηγεί σε ανάπτυξη, δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Πρέπει να απαντήσουμε με πειστικό τρόπο τι σημαίνει Κεντροαριστερά στην καθημερινή ζωή του πολίτη. Χρειάζεται να προχωρήσουμε με γνώμονα ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, για ένα κανονικό ευρωπαϊκό προοδευτικό κοινωνικό κράτος στην υπηρεσία του πολίτη.

Όσο για τα προσωπικά «εγώ» του καθενός, η ικανοποίηση ιδιοτροπιών και ναζιών είναι πολύ χρονοβόρα διαδικασία σε μια τόσο δύσκολη εθνική αποστολή που ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας. Χρειάζεται αυταπάρνηση, υπέρβαση, ενόραση.

Για να σχεδιάσουμε όλοι μαζί τις ζωές μας, τον τόπο στον οποίο θέλουμε να ζούμε, με τη γνώση των λαθών και την εμπειρία των παθών.

Νέα αφήγηση: Δεν είναι έγκλημα ο ναζισμός!

Νέα αφήγηση εισήλθε στο δημόσιο διάλογο: δεν είναι ο ναζισμός το ζήτημα αλλά ότι οι χρυσαυγίτες διέπραξαν εγκληματικές πράξεις!

Η φράση αυτή συνοδεύεται από επιχειρήματα τύπου «δεν ποινικοποιούνται οι ιδέες αλλά οι πράξεις».

Δηλαδή τι; Η «ιδεολογία» (ή μάλλον η ιδεοληψία) του ναζισμού δεν διέταξε το Ολοκαύτωμα στο όνομα της άριας φυλής; Η «ιδεολογία» του ναζισμού δεν δολοφόνησε 17 εκατομμύρια ανθρώπους- εβραίους, τσιγγάνους, ανάπηρους, ομοφυλόφιλους, πολιτικούς αντιπάλους; Ο Χίτλερ ήταν ένας απλός εγκληματίας; Ένας κατά συρροή δολοφόνος; Τίποτα άλλο; Δεν έφερε μια «ιδεολογία» του μίσους και της μισαλλοδοξίας που όπλισε το χέρι των οπαδών της, στοχεύοντας στην ίδια τη Δημοκρατία;    

Όλα αυτά ανήκουν στην Ιστορία του 20ου αιώνα και δεν επιδέχονται ερμηνείες. Οπότε ποιος ο λόγος της ανιστόρητης αυτής αφήγησης ότι δήθεν «δεν είναι ο ναζισμός το ζήτημα»;

Ίσως να υπάρχει ένας λόγος, κι αυτός δεν είναι άλλος παρά από το ότι πίσω από την αφήγηση αυτή επιδιώκεται να δικαιολογηθεί η αμφισημία κάποιων και η εγκληματική καθυστέρηση στην αντίδραση κατά των νεοναζί. Ένα «συγγνώμη, κάναμε λάθος» θα ήταν πολύ πιο καλοδεχούμενο και ωφέλιμο από μια αφήγηση που θέλει να περιμένουμε πρώτα να σκοτώσουν κι έπειτα να αντιδράσουμε. Ας μην γίνουν κάποιοι «απολογητές του ναζισμού», για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους

«Οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο» είχε πει ο Κέυνς. Και έκτοτε, απλώς επιβεβαιώνεται.

Εμείς ξεκινήσαμε τη μάχη κατά του νεοναζισμού, εγκαίρως, πριν τα εγκλήματα, γιατί ήταν ηλίου φαεινότερο ότι εκεί θα οδηγούνταν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής.  Αυτό επιτάσσει η ιδεολογία τους. Διαφορετικά, δεν θα λέγονταν νεοναζί, αλλά νεοβουδιστές.  

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να πει πως ο ναζισμός ανήκει στις εναλλακτικές λύσεις πολιτικής σε μια δημοκρατία. Οι νεκροί καιροφυλακτούν.

Χούντα; Ποια χούντα; Υποσχέσεις; Ποιες υποσχέσεις;

«Εμένα δεν με έχετε ακούσει ποτέ να μιλήσω για χούντα ούτε τα στελέχη μας μιλάνε για χούντα. Δεν συγκρίνουμε εμείς μια περίοδο κατάλυσης κάθε ελευθερίας με μια περίοδο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι επικίνδυνο κανείς να το κάνει. Όμως περιγράφουμε αυτή την περίοδο ως μια ιδιότυπη περίοδο»είπε ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξή του στη...

ΔΕΘ, δίχως να ερυθριά. 

 

Κι είναι η αμήχανη στιγμή που ο άλλος σου λέει με απόλυτη φυσικότητα ένα κατάφωρο ψέμα που έχει ορατές και οδυνηρές επιπτώσεις στη ζωή σου, κι εσύ δεν μπορείς να απαντήσεις, διότι τι να πρωτοπείς;

Να πεις πως όλος ο λόγος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στο ότι «καθημερινά συντελείται πραξικόπημα», πως έχουμε μια«κοινοβουλευτική χούντα», μια «κυβέρνηση δοσίλογων» η οποία «πρέπει να ανατραπεί με τους λαϊκούς αγώνες»; 

 

Να πεις πως τότε, το καλοκαίρι του 2011 με το «κίνημα των Αγανακτισμένων» ο Αλέξης Τσίπρας κατέβαζε κόσμο στο δρόμο με το, εκτός των άλλων, ανιστόρητο σύνθημα:  «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία- Η χούντα δεν τελείωσε το ’73, εμείς θα την κηδέψουμε σε τούτη την πλατεία»;

 

Ή μήπως να αναφερθείς σε κάποιες ενδεικτικές δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: 

 

Στάθης Παναγούλης: Έχουμε κοινοβουλευτική χούντα.(24/7/2013, Βουλή)

 

Παναγιώτης Λαφαζάνης: Η κυβέρνηση μετατρέπει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, σε μια κοινοβουλευτική χούντα (5/2/2013, δήλωση στον Πειραιά)

 

Πάνος Σκουρλέτης: Αυτοί δεν θα κάνουν εκλογές, θέλουν να εξαντλήσουν την επταετία.(9/2/2012, tweet)

 

Δημήτρης Στρατούλης: Είναι δημοκρατία αυτή; Είσαστε κοινοβουλευτική χούντα. (5/2/ 2013, ΑΝΤ1)

 

Και για να μην ανατρέξουμε στα παλιά - όπως στη συνέντευξη του κ. Τσίπρα στον Γ. Αυτιά, τον Οκτώβριο του 2011 στην οποία ανέλυε τις ομοιότητες της κυβέρνησης με αυτή της χούντας των συνταγματαρχών - μόλις την περασμένη Παρασκευή στην ανοιχτή ομιλία του στη ΔΕΘ, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας παρομοίασε την κυβέρνηση με αυτή του δικτάτορα Πινοσέτ! 

 

Περιττές οι υπενθυμίσεις, σαφώς. Οι πολίτες έχουν κοντή μνήμη αλλά όχι δα και τόση. 

 

Κι όλα αυτά μπορεί να μην ήταν δα και τόσο σημαντικά αν δεν είχαν τόσο τρομακτικές συνέπειες στη ζωή μας: το 15% της Χρυσής Αυγής. Διότι από το  καλοκαίρι του 2011 επαναλαμβάνουμε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με κάθε δυνατό τρόπο πως όλη αυτή η ρητορική περί χούντας και πραξικοπημάτων, εκφασίζει την κοινωνία, αμβλύνει την ιστορική μνήμη ως προς το τι ήταν η χούντα, και άρα, ανοίγει το δρόμο για την επέλαση των πραγματικών νοσταλγών της χούντας και του νεοναζισμού.  Κι αυτό δεν είναι η θεωρία των ακρών.

 

Ας μείνουμε όμως στη θετική όψη της τελευταία δήλωσης του κ. Τσίπρα, ότι ποτέ δεν αναφέρθηκε σε χούντα, κι ας τη διαβάσουμε ως δημόσια συγγνώμη για τα όσα έχει πει στο παρελθόν ελπίζοντας πως δεν θα τα ξανακούσουμε.Φεύ! 

 

Όμως υπάρχει κάτι άλλο που δεν πρέπει να παραβλέψουμε. Η ευκολία με την οποία ο αρχηγός της αντιπολίτευσης λέει και ξε-λέει, τάζει και ξε-τάζει, συνεπής ως προς την επιλογή του λαϊκισμού και της δημαγωγίας. 

 

Είναι αυτό το «κλείσιμο του ματιού», όπως έχει πει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο εκτός από ανήθικο είναι και εθνικά επικίνδυνο. Αυτό που κάνει τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να λέει σήμερα «θα κάνουμε μονομερή αναστολή πληρωμών», «θα ακυρώσουμε τα μνημόνια», θα «επαναφέρουμε μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα του 2009», θα «προσλάβουμε στο δημόσιο» κοκ γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως αν κοροϊδέψει το λαό έτσι και πάρει εξουσία, μετά θα πει «όχι, τώρα δεν μπορεί να γίνει αυτό, τώρα ακολουθώ τη γραμμή που ακολουθούσε η προηγούμενη Κυβέρνηση» που αναγκάστηκε δηλαδή να εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ για να αποφύγει η χώρα τα χειρότερα και προσχώρησε και η ΝΔ στη συνέχεια. 

 

Αυτό είναι και πολιτικά ανήθικο και εθνικά επικίνδυνο. Διότι και θα έχει εκτροχιαστεί η χώρα στην τελευταία στροφή της εξόδου από την κρίση αλλά και θα έχουμε επαναλάβει τα ολέθρια λάθη του παρελθόντος.

Το έχουμε πει πολλές φορές, αν στην πατρίδα μας επικρατούσε πολιτική συναίνεση, αυτή τη στιγμή θα είχαμε ήδη βγει από την οικονομική κρίση.

 

Όπως έχει πει ο Β. Βενιζέλος, «το μόνο νέο που υπάρχει στην πραγματικότητα στη χώρα μας, είναι ότι κάποιοι λένε την αλήθεια στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Είναι κρίμα να οικοδομούμε το μέλλον της χώρας με τα πιο παλιά υλικά.»